Sad powszechny, II K 469/16

Sygn. akt II K 469/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 stycznia 2017 r. Sąd Rejonowy w Legionowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: S.S.R. Grzegorz Woźniak Protokolant: Sebastian Jeziórski przy udziale prokurator Ewy Urman-Brzosko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy przeciwko M. Ż. urodz. (...) w M. syna J. i K. z d. R. oskarżonego o to, że: w 4 kwietnia 2016 r. w S. , województwo (...) , kierując w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym marki C. o nr rej. (...) nie zastosował się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem przez Sąd Rejonowy w Mysłowicach zakazu kierowania wszelkich pojazdów mechanicznych obowiązującego w okresie od 10.02.2006 r. do 7.03.2018 r., sygn. akt VI K 864/05, przy czym czynu dopuścił się przed upływem pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. orzeka I. Uznaje oskarżonego M. Ż. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, stanowiącego przestępstwo z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy powołanych przepisów wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności. II. Na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 Ustawy o kosztach w sprawach karnych zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych w kwocie 300 (trzysta) złotych. Sygn. akt II K 469/16 UZASADNIENIE WYROKU z dnia 10 stycznia 2017 r. Sąd, na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego podczas rozprawy głównej, ustalił następujący stan faktyczny: Oskarżony M. Ż. wyrokiem Sądu Rejonowego w Mysłowicach z dnia 19 stycznia 2006 r., sygn. akt VI K 864/05 został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i orzekł wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 lat. Zakaz ten obowiązywał ten w okresie od dnia 10.02.2006 r. do 7.03.2018 r. Kara pozbawienia wolności została objęta wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Katowice – Wschód z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt V K 1416/

1. Karę tą oskarżony odbył m.in. w okresie od dnia 28.12.2009 r. do 7.03.2014 r., kiedy został warunkowo przedterminowo zwolniony. Dowód: - odpis wyroku (k. 26), - pismo Urzędu Miasta w M. (k.53), - odpis wyroku (k.20-23), - obliczenie kary (k.24). W dniu 4 kwietnia 2016 r. oskarżony prowadził samochód marki C. o nr rej. (...) w ruchu lądowym. Oskarżony jechał z miejscowości Z. , gdzie mieszkał do pracy. Dowód: - wyjaśnienia oskarżonego (k.38,80-81). Oskarżony podczas postępowania przygotowawczego przyznał się do popełniania zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia (k.38). Podał, że w dniu zdarzenia musiał dojechać do pracy, tego dnia nie mógł go podwieźć znajomy, z którym zawsze jeździł. Podczas rozprawy przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, odmówił złożenia wyjaśnień i podtrzymał wcześniejsze (k.80-81). Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, gdyż nie budzą wątpliwości oraz znajdują potwierdzenie w odpisach wyroków (k.20-23,26), obliczeniu kary i piśmie Urzędu Miasta w M. (k.53). Sporządzone w toku postępowania dokumenty w postaci dokumentów wymienionych na k.81 zostały sporządzone przez powołane do tego osoby, były sporządzone bezstronnie i obiektywnie, nie były kwestionowane przez strony, stąd stały się podstawą ustalenia stanu faktycznego. Ustalony stan faktyczny stanowi spójną, logicznie uzasadnioną całość. Poszczególne wiarygodne dowody wzajemnie się uzupełniają i potwierdzają. Na podstawie tego stanu faktycznego wina i okoliczności popełnienia czynu przypisanego oskarżonemu nie mogą budzić wątpliwości. Sąd zważył, co następuje: Wyrokiem Sądu Rejonowego w Mysłowicach z dnia 19 stycznia 2006 r., sygn. akt VI K 864/05 został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i orzekł wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 lat (k.26). Zakaz ten obowiązywał ten w okresie od dnia 10.02.2006 r. do 7.03.2018 r. (k.53). Kara pozbawienia wolności została objęta wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Katowice – Wschód z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt V K 1416/
2. Karę tą oskarżony odbył m.in. w okresie od dnia 28.12.2009 r. do 7.03.2014 r., kiedy został warunkowo przedterminowo zwolniony (k.20-23,24). Jak wynika z niebudzących wątpliwości wyjaśnień oskarżonego, w dniu 4 kwietnia 2016 r. oskarżony podjął jazdę samochodem z miejscowości Z. , chciał dojechać do pracy, został zatrzymany w S. . Z tych powodów należy uznać za zasadne, że zachowanie oskarżonego naruszyło dyspozycję art. 244 k.k. , gdyż nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Oskarżony dopuścił się tego czynu w warunkach określonych w art. 64 § 1 k.k. , gdyż od warunkowego przedterminowego zwolnienia za podobne przestępstwo minęło zaledwie 2 lata. Oskarżony ma 36 lat, jest rozwodnikiem, ma na utrzymaniu dwoje dzieci, zdobył wykształcenie średnie i zawód technika maszyn i urządzeń oraz elektronika, pracuje jako pracownik fizyczny na stacji benzynowej i zarabia około 2.000 złotych miesięcznie (oświadczenie z k.18), był 12 razy karany. Stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu nie był mały, gdyż oskarżony naruszył zakaz sądowy i podjął jazdę samochodem, mimo że nie miał ważnego ku tego powodu. Stopień winy oskarżonego był znaczny, gdyż oskarżony działał umyślnie, celowo i świadomie naruszył orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Celem postępowania karnego jest zapobieganie popełniania przestępstwom i kształtowanie w społeczeństwie szacunku dla norm prawnych i słusznych interesów innych osób oraz wskazywanie, że orzeczone zakazy powinny być przestrzegane. Jako okoliczności obciążające należy uznać dwukrotne skazanie oskarżonego za naruszenie zakazu sądowego oraz jego karalność (k.70-71), w sprawie nie można dopatrzeć się okoliczności łagodzących. Nawet odbycie kary pozbawienia wolności nie powstrzymało oskarżonego od ponowienia przestępczego zachowania. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że karą adekwatną, sprawiedliwą i zdolną spełnić cele prewencji indywidualnej i generalnej powinna być kara 3 miesięcy pozbawienia wolności. Kara ta powinna przez swą realną dolegliwość przekonać oskarżonego oraz jego ewentualnych naśladowców o konieczności przestrzegania porządku prawnego. W związku z postępowaniem Skarb Państwa poniósł wydatki, które nie powinny być przerzucane na ogół podatników, oskarżony może je zwrócić biorąc pod uwagę, że ma stałe dochody, a koszty nie były wysokie.