Sad powszechny, IV P 40/16

Sygn. akt IV P 40/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 09 lutego 2017 roku Sąd Rejonowy w Bełchatowie Wydział IV Pracy w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia SR Beata Grabiszewska Protokolant: Wiesława Rudzka po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2017 roku w Bełchatowie na rozprawie sprawy z powództwa I. K. przeciwko H. J. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. (...) H. J. w B. o sprostowanie świadectwa pracy i ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy

1. nakazuje pozwanemu H. J. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. (...) H. J. w B. , aby sprostował wydane powódce I. K. świadectwo pracy z dnia 7 marca 2016 roku poprzez wpisanie w punkcie
2. podpunkt
3. w miejsce zwrotu „26 dni (192 godz.) ekwiwalentu”, słów „nie wykorzystała”;
4. zasądza od pozwanego H. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. (...) H. J. w B. na rzecz powódki I. K. tytułem ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy kwotę 1.669,30 zł (jeden tysiąc sześćset sześćdziesiąt dziewięć złotych trzydzieści groszy) netto z ustawowymi odsetkami: a. od kwoty 1641,28 zł (jeden tysiąc sześćset czterdzieści jeden złotych dwadzieścia osiem groszy) od dnia 1 marca 2016 roku do dnia zapłaty; b. od kwoty 28,02 zł (dwadzieścia osiem złotych dwa grosze) od dnia 26 stycznia 2017 roku do dnia zapłaty;
5. oddala powództwo w pozostałej części;
6. nakazuje pobrać od pozwanego H. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. (...) H. J. w B. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Bełchatowie kwotę 84,00 zł (osiemdziesiąt cztery złote 00/100) tytułem opłaty od pozwu. Sygn. akt IV P 40/16 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 24 marca 2016 roku, skierowanym przeciwko H. J. , prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. (...) w B. , powódka I. K. wnosiła o sprostowanie świadectwa pracy w zakresie wykorzystanego urlopu oraz o zasądzenie kwoty 1.641,28 zł z ustawowymi odsetkami od 1 marca 2016 roku tytułem ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. W uzasadnieniu pozwu I. K. wskazała, że w świadectwie pracy pracodawca podał niewłaściwą informację o wykorzystaniu przez nią w 2016 roku urlopu w wymiarze 26 dni z adnotacją ekwiwalent. W odpowiedzi na pozew z dnia 7 kwietnia 2016 roku pozwany H. J. podnosił, że świadectwo pracy nie wymaga sprostowania, bowiem wymiar ekwiwalentu za urlop wskazany w świadectwie jest prawidłowy. Nadto pozwany podnosił, że ekwiwalent w kwocie 1.409,82 zł netto został naliczony w dniu 7 marca 2016 roku i w całości potrącony dla komornika w związku z realizacją tytułów TH KM 2181/11, 74/10 i (...) . Informacja o tym fakcie została ujęta w punkcie 5 świadectwa pracy. Na rozprawie w dniu 26 stycznia 2017 roku powódka popierała powództwo o sprostowanie świadectwa pracy i rozszerzyła żądanie pozwu w zakresie ekwiwalentu, wnosząc o zasądzenie kwoty 1.723,44 zł netto za 27 dni urlopu. Pozwany wnosił o oddalenie powództwa. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Powódka I. K. była pracownikiem pozwanego H. J. w okresie od 16 listopada 2011 roku do 29 lutego 2016 roku. Ostatnio pracowała na stanowisku przedstawiciela handlowego w pełnym wymiarze czasu pracy za wynagrodzeniem w wysokości najniższego wynagrodzenia - 1850 zł brutto. Wynagrodzenie powódki podlegało zajęciu w sprawach prowadzonych przez Komornika Sądowego w B. o sygn. akt TH KM 2181/11, 74/10 i 1011/
7. Tytuły wykonawcze obejmowały kwoty niespłaconych przez powódkę kredytów. /okoliczności bezsporne/ W 2012 roku powódka nabyła prawo do urlopu wypoczynkowego w wymiarze 26 dni. W całości wykorzystała urlop za 2014 rok. Za rok 2015 I. K. wykorzystała tylko cześć urlopu, do wykorzystania pozostały jej 22 dni. W 2016 roku powódka w ogóle nie korzystała z urlopu, ponieważ przebywała na zwolnieniu lekarskim. Za 2016 rok przysługiwał powódce urlop proporcjonalny w wymiarze 5 dni. /zeznania powódki I. K. – k. 23-24 w zw. z k. 66, k. 66-67/ Prowadzenie księgowości i spraw kadrowych pozwany H. J. zlecił A. H. w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. A. H. zajmowała się między innymi wyliczaniem wynagrodzenia oraz sporządzaniem ewidencji czasu pracy w systemie komputerowym. Czyniła to w oparciu o informacje przekazane przez pozwanego ustnie lub telefonicznie. Czasami otrzymywała pisemne wnioski urlopowe. H. J. polecił jej przyjąć dla powódki wymiar urlopu w ilości 26 dni. /dowód: zeznania świadka A. H. – k. 48-49; wnioski urlopowe – k. 56-62/ Po rozwiązaniu stosunku pracy pomiędzy powódką I. K. a pozwanym H. J. A. H. wyliczyła wysokość przysługującego powódce ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Sama nie wyliczała ilości dni, za który powódce przysługiwał ekwiwalent, informacje te wygenerowała automatycznie z programu. Nie sprawdzała tych informacji. A. H. otrzymała od powódki dyspozycję, by naliczony ekwiwalent za urlop wpłacić na wskazany rachunek bankowy. / dowód: zeznania świadka A. H. – k. 48-49; karta urlopowa, karty pracy – k. 31/ A. H. dokonała wyliczenia ekwiwalentu pieniężnego dla powódki za urlop wypoczynkowy w ilości 26 dni (208 godzin) w kwocie 2.274,96 zł brutto, 1409,82 zł netto. Po uzgodnieniu z pozwanym w dniu 31 marca 2016 roku kwotę tę przekazała w całości komornikowi w związku z realizacją tytułów wykonawczych TH KM 2181/11, 74/10 i (...) . Kwotę ekwiwalentu rozliczyła wstecz na poszczególne miesiące 2015 i 2016 roku. Powódka nie wyraziła zgody na dokonanie potrącenia z ekwiwalentu. Termin wypłaty wynagrodzenia u pozwanego przypadał na ostatni dzień miesiąca. / dowód: zeznania świadka A. H. – k. 48-49; lista płac nr 3/16; listy płac, wyciąg z rachunku, pismo do komornika – k. 31 53-53v, 54/ Pismem z dnia 14 marca 2016 roku I. K. zwróciła się do H. J. o sprostowanie świadectwa z dnia 7 marca 2016 roku w punkcie 4 ppkt
8. W piśmie podała, że z zapisu w świadectwie wynika, że wykorzystała 26 dni urlopu za 2016 rok, a w rzeczywistości nie wykorzystała żadnego dnia, ponieważ przebywała na zwolnieniu lekarskim. Jednocześnie powódka wezwała pracodawcę do uregulowania należności za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Pozwany nie odniósł się do tego pisma. / dowód: pismo powódki – k. 9; zeznania powódki I. K. – k. 23-24 w zw. z k. 66, k. 66-67/ I. K. przysługiwał ekwiwalent pieniężny za 27 dni – 216 godzin urlopu wypoczynkowego, co stanowi kwotę 2378,16 zł brutto, 1723,43 zł netto. / dowód: zeznania powódki I. K. – k. 66-67/ Zasiłek chorobowy za okres zatrudnienia w 2016 roku wypłacił powódce Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. . Za miesiąc styczeń powódka otrzymała kwotę 1081,67 zł netto, za luty 1012,53 zł, a za marzec 2016 roku – 104,71 zł. / dowód: zaświadczenie z ZUS – k. 70/ Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy Sąd ustalił przede wszystkim na podstawie zeznań powódki I. K. i świadka A. , a także na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy. Zeznania pozwanego H. J. nie wnosiły nic do sprawy, nie był on w ogóle zorientowany w zakresie dotyczącym prowadzenia spraw pracowniczych. Czynności tych nie wykonywał samodzielnie, lecz zlecił A. H. w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie jest w zasadzie bezsporny, spór dotyczy interpretacji zapisu o wykorzystanym urlopie wypoczynkowym w świadectwie pracy oraz rozstrzygnięcia, czy pozwany pracodawca w sposób prawidłowy dokonał potrącenia ekwiwalentu za urlop i przekazania go komornikowi. Kwestią sporną jest również ilość dni urlopu, za który przysługuje ekwiwalent, a co za tym idzie wysokość ekwiwalentu. Ponieważ dokumentacja dotycząca ewidencji czasu pracy powódki, w tym ilości dni urlopu jest niepełna i nie odzwierciedla rzeczywistych danych dotyczących urlopu, Sąd przyjął na podstawie twierdzeń powódki, że przysługiwał jej ekwiwalent za 27 dni, a nie za 26 dni urlopu. Rozbieżność stanowisk stron w tym zakresie dotyczyła jedynie ekwiwalentu za 1 dzień. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo zasługuje na uwzględnienie w przeważającym zakresie. Powódka wystąpiła przeciwko pozwanemu pracodawcy z roszczeniem o zapłatę ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, który pozwany wbrew woli powódki przekazał komornikowi w związku z realizacją tytułów wykonawczych oraz o sprostowanie świadectwa pracy w zakresie dotyczącym wykorzystania urlopu wypoczynkowego. Odnosząc się do roszczenia o sprostowanie świadectwa pracy wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 97 § 2 1 kp pracownik może w ciągu 7 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa. W razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje, w ciągu 7 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. W przedmiotowej sprawie I. K. w piśmie z dnia 14 marca 2106 roku (w terminie określonym w art. 97 § 2 1 kp ) wystąpiła do pozwanego z wnioskiem o sprostowanie świadectwa pracy w zakresie dotyczącym urlopu wypoczynkowego wskazując, czego ma dotyczyć sprostowanie. Pozwany nie odniósł się do tego pisma. Zgodnie z treścią art. 97 § 2 kp w świadectwie pracy należy podać informacje dotyczące okresu i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowisk, trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a także inne informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Ponadto w świadectwie pracy zamieszcza się wzmiankę o zajęciu wynagrodzenia za pracę w myśl przepisów o postępowaniu egzekucyjnym. Na żądanie pracownika w świadectwie pracy należy podać także informację o wysokości i składnikach wynagrodzenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach. W § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania z dnia 15 maja 1996 r. (Dz.U. Nr 60, poz. 282 ze zm.) wskazano, jakie informacje niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku pracy i uprawnień z ubezpieczenia społecznego, oprócz informacji określonych w art. 97 § 2 Kodeksu pracy , zamieszcza się w świadectwie pracy. Są to m.in. informacje dotyczące urlopu wypoczynkowego wykorzystanego przez pracownika w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy ( ust. 1 pkt 2). Zamieszczenie informacji o wykorzystanym przez pracownika urlopie wypoczynkowym w roku, w którym ustał stosunek pracy, ma na celu, umożliwienie ustalenia prawa do urlopu u nowego pracodawcy. Dlatego też pozwany pracodawca powinien w świadectwie pracy zamieścić informacje o wykorzystanym w naturze przez powódkę urlopie za rok
9. Ponieważ powódka w naturze nie wykorzystała urlopu przysługującego w 2016 roku, należało zamieścić informację o urlopie, za który wypłacono ekwiwalent pieniężny. Informacje te pracodawca mógł zamieścić w świadectwie pracy w punkcie 6, w miejscu przeznaczonym na zamieszczenie dodatkowych informacji lub w punkcie 4 ppkt 1, wskazując ilości dni, za które ekwiwalent został wypłacony. W 2016 roku przysługiwał powódce urlop proporcjonalny w wymiarze 5 dni. Tymczasem pozwany pracodawca zamieścił informację, że powódka wykorzystała 26 dni urlopu (wypłacono ekwiwalent), co sugerowałoby, że I. K. wykorzystała już cały urlop przysługujący jej w 2016 roku. Taki zapis jest niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy i pozbawiałby powódkę prawa do wykorzystania pozostałej części urlopu u nowego pracodawcy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 97 § 2 1 kp nakazał pozwanemu sprostowanie świadectwa pracy, zgodnie z wnioskiem powódki, o czym orzekł w punkcie 1 wyroku. Powódka I. K. dochodziła od pozwanego zapłaty ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, który to ekwiwalent w całości pozwany przekazał komornikowi w celu realizacji tytułów wykonawczych. Zgodnie z art. 87 kp § 1 z wynagrodzenia za pracę - po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych - podlegają potrąceniu tylko następujące należności: 1) sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na zaspokojenie świadczeń alimentacyjnych; 2) sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne; 3) zaliczki pieniężne udzielone pracownikowi; 4) kary pieniężne przewidziane w art.
10. Potrąceń dokonuje się w kolejności podanej w §
11. W § 3 powołanego przepisu wskazano, że potrącenia mogą być dokonywane w następujących granicach: 1) w razie egzekucji świadczeń alimentacyjnych - do wysokości trzech piątych wynagrodzenia; 2) w razie egzekucji innych należności lub potrącania zaliczek pieniężnych - do wysokości połowy wynagrodzenia. Potrącenia, o których mowa w § 1 pkt 2 i 3, nie mogą w sumie przekraczać połowy wynagrodzenia, a łącznie z potrąceniami, o których mowa w § 1 pkt 1 - trzech piątych wynagrodzenia. Niezależnie od tych potrąceń kary pieniężne potrąca się w granicach określonych w art.
12. Stosownie do treści art. 87 1 kp wolna od potrąceń jest kwota wynagrodzenia za pracę w wysokości: 1) minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, przysługującego pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych - przy potrącaniu sum egzekwowanych na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne; 2) 75% wynagrodzenia określonego w pkt 1 - przy potrącaniu zaliczek pieniężnych udzielonych pracownikowi; 3) 90% wynagrodzenia określonego w pkt 1 - przy potrącaniu kar pieniężnych przewidzianych w art.
13. Jeżeli pracownik jest zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy, kwoty określone w § 1 ulegają zmniejszeniu proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy (§ 2). Pojęcie „wynagrodzenia za pracę” nie zostało zdefiniowane przez przepisy Kodeksu pracy . Przyjmuje się, że wynagrodzenie jest świadczeniem, jakie pracodawca zobowiązany jest wypłacać pracownikowi okresowo w zamian za wykonywaną przez niego pracę. Pojęcie „wynagrodzenia za pracę” obejmuje wszystkie jego składniki, nie tylko wynagrodzenie zasadnicze. Pojęcie to jest szeroko rozumiane w przypadku regulacji dotyczących ochrony wynagrodzenia za pracę. Jak podnosi się w judykaturze, wynagrodzenie za pracę jest w istocie zbiorczą nazwą dla rozmaitych wypłat dokonywanych przez pracodawcę na rzecz pracownika. Obejmuje różne składniki, których wynagrodzeniowy charakter tylko niekiedy przesądza ustawodawca, jak np. w odniesieniu do wynagrodzenia zasadniczego (np. art. 77 3 § 3 pkt 1 k.p. ), czy też nagrody z zakładowego funduszu nagród, dodatkowego wynagrodzenia rocznego, należności przysługujących z tytułu udziału w zysku lub nadwyżce bilansowej ( art. 87 § 5 k.p. ). Kwalifikacji poszczególnych wypłat na rzecz pracownika, jako posiadających charakter wynagrodzenia za pracę lub pozbawionych takiego charakteru dokonuje abstrakcyjnie doktryna, a w konkretnych sprawach - sądy. W orzecznictwie Sądu Najwyższego zarysowała się tendencja do szerokiego rozumienia przedmiotu ochrony w przepisach Rozdziału II Działu trzeciego Kodeksu pracy . Chodzi przy tym nie tyle o rozszerzanie pojęcia wynagrodzenia za pracę, a o traktowanie na tym gruncie niektórych świadczeń, jak wynagrodzenia za pracę. Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w odniesieniu do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, odpraw: emerytalnej i z tytułu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, czy nagrody jubileuszowej, jeżeli nie ma ona charakteru premii (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 11 czerwca 1980 r., I PR 43/80, OSNCP 1980 nr 12, poz. 248; z dnia 14 listopada 1996 r., I PKN 3/96, OSNAPiUS 1997 nr 11, poz. 193; z dnia 17 lutego 2004 r., I PK 217/03, OSNP 2004 nr 24, poz. 419, czy z dnia 17 lutego 2005 r., II PK 235/04, OSNP 2005 nr 18, poz. 286). W oparciu o motywy tych orzeczeń można wyprowadzić wniosek, iż niektóre należności ze stosunku pracy, choć w ujęciu ścisłym nie mają charakteru wynagrodzenia za pracę, powinny być chronione jak wynagrodzenie, ponieważ z woli ustawodawcy spełniają podobne mu funkcje. Odnosząc powyższe poglądy i rozważania do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, do ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy należnego powódce od pozwanego pracodawcy w związku z rozwiązaniem stosunku pracy, będą miały zastosowanie przepisy dotyczące ochrony wynagrodzenia za pracę. Oznacza to, że zgodnie z art. 87 1 pkt 1 kp pozwany pracodawca mógł potrącić i przekazać z naliczonego ekwiwalentu kwotę przekraczającą wysokość minimalnego wynagrodzenia netto, która w dacie potrącenia wynosiła 1355,69 zł. Pozwany naliczył ekwiwalent w wysokości 1.409,82 zł za 26 dni urlopu, zatem potrąceniu podlegała tylko kwota 54,13 zł. Z kolei należny powódce ekwiwalent za 27 dni urlopu wynosił 1.723,43 zł. Oznacza to, że wolna od potrąceń kwota stanowiąca równowartość minimalnego wynagrodzenia powinna zostać powiększona o różnicę pomiędzy ekwiwalentem należnym, a wyliczonym przez pozwanego, tj. o kwotę 313,61 zł. Łącznie świadczenie na rzecz powódki z tytułu ekwiwalentu (po odliczeniu kwoty dopuszczalnego potrącenia) stanowi kwotę 1.669,30 zł. Pozwany dokonał przekazania kwoty ekwiwalentu na rzecz komornika w dniu 31 marca 2016 roku. Przed dokonaniem tej czynności nie upewnił się, czy powódka otrzymała świadczenie z ZUS, ewentualnie kiedy i w jakiej wysokości. Mając na uwadze powyższe przepisy i rozważania Sąd zasądził na rzecz powódki kwotę 1.669,30 zł, o czym orzekł w punkcie 2 wyroku. W pozostałym zakresie powództwo oddalił, jako nieuzasadnione. O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 i 2 kc. Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005 roku (Dz.U.2014.1025 j.t. ze zm.) w zw. z art. 98 kpc Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 84,00 złote tytułem opłaty od pozwu.