Sad powszechny, VIII U 2845/16

Sygn. akt VIII U 2845/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 lutego 2017 roku. Sąd Okręgowy w Lublinie VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.O. Jacek Chaciński Protokolant – protokolant sąd. Przemysław Ochal po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2017 roku w Lublinie sprawy z odwołania W. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o prawo do emerytury na skutek odwołania W. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 17 maja 2016 roku znak (...) zmienia zaskarżoną decyzję i ustala W. B. prawo do emerytury od dnia (...) roku. Sygn. akt VIII U 2845/16 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 17 maja 2016 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. odmówił W. B. prawa do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze. W uzasadnieniu swego stanowiska organ rentowy wskazał, iż wnioskodawca udokumentował staż ubezpieczeniowy w wymiarze 27 lat, 2 miesięcy i 11 dni, ale nie udowodnił 15-letniego okresu pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, a jedynie 4 lata, 5 miesięcy i 11 dni. Organ rentowy nie uznał, jako pracy w warunkach szczególnych, okresów zatrudnienia w (...) (...) w L. w okresie od 7 października 1974 roku do 22 kwietnia 1976 roku i od 28 kwietnia 1978 roku do 30 kwietnia 1994 roku jako pracy w szczególnych warunkach, ponieważ wnioskodawca nie przedłożył świadectwa pracy w szczególnych warunkach. Wskazał, że w świadectwie pracy z dnia 5 października 2001 roku brak jest wymaganych informacji, to jest powołania na przepisy resortowe (decyzja k. 18 a.e.). W dniu 24 maja 2016 roku W. B. złożył odwołanie od powyższej decyzji i wskazał, że pracował w szczególnych warunkach w okresie zakwestionowanym przez organ rentowy jako kierowca samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony. Zawnioskował o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków na powyższą okoliczność (odwołanie k. 2 a.s.). W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. wniósł o jego oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji (k. 3-4 a.s.). W toku postępowania strony popierały stanowisko prezentowane w sprawie (k. 26v a.s.). Sąd Okręgowy w Lublinie ustalił następujący stan faktyczny: W. B. urodził się w dniu (...) (bezsporne). W dniu 5 maja 2016 roku złożył wniosek o emeryturę w związku z wykonywaniem pracy w szczególnych warunkach (wniosek k. 1-4 a.e.). Do wniosku dołączył m.in. świadectwo pracy wystawione przez Przedsiębiorstwo (...) w L. z dnia 5 października 2001 roku z adnotacją w punkcie 8, że wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w okresie od 7 października 1974 roku do 22 kwietnia 1976 roku oraz od 28 kwietnia 1978 roku do 30 kwietnia 1994 roku na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego (świadectwo pracy k. 7 a.e.), a także świadectwo pracy w warunkach szczególnych wystawione przez (...) Sp. z o.o. w W. z dnia 18 stycznia 2012 roku, z którego wynikało, że W. B. w okresie od dnia 23 czerwca 1994 roku do 31 sierpnia 2001 roku stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony wymienionym w wykazie A, dziale VIII, numer 2, poz. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku (Dz. U. 1983, Nr 8, poz. 43 ze zm.) (k. 9 a.e.). Na podstawie przedłożonej dokumentacji Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. wydał zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję, w której ustalił, że na dzień 1 stycznia 1999 roku wnioskodawca udowodnił łącznie 27 lat, 2 miesiące i 11 dni okresów składkowych i nieskładkowych, także 4 lata, 5 miesięcy i 11 dni tytułem stażu pracy w szczególnych warunkach (decyzja k. 18 a.e.). W. B. został zatrudniony z dniem 1 września 1971 roku w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Państwowej (...) w L. Oddziale w P. na stanowisku kierowcy- mechanika pojazdu samochodowego jako uczeń (akta osobowe k. 17 a.s., w tym: umowa z dnia 1 września 1971 roku). W okresie od 2 lipca 1974 roku do 10 lipca 1974 roku wykonywał czynności na stanowisku kierowcy-konwojenta. Z dniem 11 lipca 1974 roku pracodawca powietrzył mu obowiązki pomocnika kierowcy. Czynności na tym stanowisku wykonywał do dnia 6 października 1974 roku (akta osobowe k. 17 a.s., w tym: angaż z dnia 10 lipca 1974 roku, świadectwo pracy z dnia 4 maja 1994 roku). W dniu 7 października 1974 roku wnioskodawca został zatrudniony w Przedsiębiorstwie Państwowym (...) w L. Oddziale (...) w P. na stanowisku kierowcy (angaż z dnia 7 października 1974 roku). Oddział Towarowo- Spedycyjny (...) w P. był podzielony organizacyjnie na bazę transportu i warsztat mechaniczny. Baza transportowa dysponowała samochodami ciężarowymi o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony (w tym marki S. , T. , J. , S. ), a także 3-4 samochodami o ciężarze całkowitym poniżej 3,5 ton ( marki Ż. ) oraz samochodem osobowym marki W. , który pozostawał do dyspozycji dyrektora. Przedsiębiorstwo świadczyło usługi transportowe na rzecz różnych firm m. in. Cukrowni (...) , (...) . Samochodami ciężarowymi przewożono m. in. buraki, kamień, tłuczeń, cement, prefabety z Zakładów (...) , skóry do fabryki skór w K. . Od dnia 7 października 1974 roku pracodawca przydzielił odwołującemu samochód ciężarowy marki J. . Przy jego użyciu przewoził ziemię, piasek na budowę osiedla (...) w L. . W 1975 roku wnioskodawca uzyskał uprawnienia do kierowania przyczepami przyczepy i od tej daty obsługiwał wskazany samochód z przyczepą. Praca odbywała się na jedną zmianę. Przydziału dokonywał dyspozytor, przed każdym kursem kierowca dostawał karty drogowe. Na ich podstawie wnioskodawca był rozliczany z wykonanej pracy. Wnioskodawca nie ponosił odpowiedzialności materialnej za przewożony towar. Załadunkiem i wyładunkiem zajmowali się operatorzy koparek. Wnioskodawca odpowiadał za sprawność samochodu, tankowanie i przeglądy. W przypadku awarii samochodu przesiadał się na pojazd zastępczy- inny samochód ciężarowy. Sporadycznie usuwał drobne usterki w samochodzie, które nie wymagały napraw w warsztacie. Prace na tym stanowisku wykonywał do dnia 22 kwietnia 1976 roku (zeznania wnioskodawcy k. 26v-27, k. 28v a.s., świadectwo pracy z dnia 4 maja 1994 roku). W okresie od 23 kwietnia 1976 roku do 12 kwietnia 1978 roku wnioskodawca odbywał zasadniczą służbę wojskową (świadectwo pracy z dnia 4 maja 1994 roku). Po powrocie z wojska, z dniem 28 kwietnia 1978 roku wnioskodawca został ponownie zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) w P. , D. Koordynacji P. na stanowisku kierowcy na podstawie umowy o pracę na stanowisku kierowcy (umowa o pracę z dnia 28 kwietnia 1978 roku). Wnioskodawca otrzymał samochód marki J. z chłodnią. Samochodem tym przez rok przewoził artykuły spożywcze. Odwołujący nie zajmował się załadunkiem i rozładunkiem tych artykułów. Prace te wykonywali rozładowacze i wyładowacze. Nie ponosił również odpowiedzialności materialnej za przewożone rzeczy. Od 1979 roku odwołujący obsługiwał samochód ciężarowym marki T. z przyczepą o masie 40 ton. Przy jego użyciu przewoził sprzęt remontowy z jednostek wojskowych, ładunki z Huty (...) do portów, z elektrowni (...) , zbiorniki do Cukrowni (...) , a także maszyny budowlane- koparki, spycharki. W przypadku dłuższych tras, kierowcy samochodów ciężarowych byli pilotowani przez kierowców Ż. . Kierowcy ci odpowiadali za dobór odpowiedniej trasy przejazdu samochodu ciężarowego. W toku zatrudnienia, z dniem 1 października 1979 roku wnioskodawca zawarł z pracodawcą umowę-zlecenie, na podstawie której wykonywał czynności spedycyjne w ograniczonym zakresie. Dodatkowo zlecone czynności oznaczały w praktyce nałożenie odpowiedzialności na kierowcę za przewożony ładunek. Kierowca był tym samym odpowiedzialny za pobranie i zdanie w tej samej ilości przewożonego ładunku (zeznania wnioskodawcy k. 26v-27, k. 28v a.s., zeznania świadka B. S. k. 27v-28 a.s., akta osobowe k. 17 a.s., w tym: umowa zlecenia z dnia 1 października 1979 roku). Odwołujący otrzymywał dodatek za wykonywanie niektórych rodzajów przewozów. W angażach pracodawca wskazywał nadto różne stawki wynagrodzenia za godzinę w zależności od rodzaju samochodu- im większy samochód, tym większe było wynagrodzenie (akta osobowe k. 17 a.s., w tym: angaż z dnia 10 lipca 1974 roku, świadectwo pracy z dnia 4 maja 1994 roku, angaż z dnia 11 października 1978 roku, angaż z dnia 8 listopada 1979 roku, zeznania wnioskodawcy k. 26v-27, k. 28v a.s., zeznania świadka B. S. k. 27v-28 a.s., zeznania świadka J. S. k. 28-28v a.s.). W przypadku awarii W. B. usuwał drobniejsze usterki. Poważniejsze awarie, wymagające serwisowania lub naprawy w warsztacie wykonywali zatrudnieniu tam mechanicy. Praca była wykonywana na jedną zmianę w wymiarze 8 godzin dziennie. Obok pojazdów ciężarowych, którymi wnioskodawca miał kierować w 1993 roku wymieniono samochód marki Ż. oraz samochód osobowy (akta osobowe k. 17 a.s., w tym angaż z dnia 4 grudnia 1992 roku, angaż z dnia 9 grudnia 1993 roku, angaż z dnia 30 czerwca 1993 roku). W trakcie zatrudnienia pracodawca nie powierzał wnioskodawcy innych czynności. Odwołujący nie obsługiwał samochodu marki Ż. , ani samochodu osobowego marki W. , który pozostawał do dyspozycji dyrektora. Ż. jeździli zatrudnieni w firmie kierowcy: B. M. , B. J. , J. M. . W. B. wykonywał obowiązki na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego nieprzerwanie do dnia 30 kwietnia 1994 roku (akta osobowe k. 17 a.s., w tym: angaże z dnia 11 maja 1979 roku, z dnia 8 listopada 1979 roku, pismo z dnia 4 marca 1994 roku, zeznania wnioskodawcy k. 26v-27, k. 28v a.s., zeznania świadka B. S. k. 27v-28 a.s., zeznania świadka J. S. k. 28-28v a.s.) Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne dowody z wymienionych dokumentów znajdujących się w aktach ZUS i aktach sprawy, gdyż nie budziły one wątpliwości i nie były kwestionowane przez strony. Tym samym brak było podstaw do odmówienia im waloru wiarygodności. Sąd uznał za wiarygodne zeznania wnioskodawcy, są bowiem spójne, logiczne i znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadków B. S. i J. S. . Świadek B. S. był zatrudniony w (...) P. Oddziale Towarowym w okresie od 1 listopada 1977 roku do 1 marca 1993 roku na stanowisku kierowcy. Z kolei J. S. pracował w wymienionym przedsiębiorstwie od 1974 roku do 1996 roku na stanowisku kierowcy. Zeznania świadków korelują z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym, w tym zeznaniami wnioskodawcy. Świadkowie ci, z uwagi na charakter wykonywanej pracy mieli możliwość poczynienia bezpośrednich i trafnych spostrzeżeń co do charakteru zatrudnienia skarżącego, ich stałego i powtarzalnego charakteru. Zgodnie zeznali, jakie czynności wykonywał wnioskodawca w okresie zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w P. na stanowisku kierowcy. Wskazywali, że czynności wykonywane przez wnioskodawcę miały stały i powtarzalny charakter. Świadkowie ci byli zatrudnieni na stanowiskach umożliwiających dokonanie spostrzeżeń co do rodzaju codziennych czynności pracowniczych wnioskodawcy, a stałość i powtarzalność tych zdarzeń spowodowały, iż okoliczności świadczenia przez odwołującego pracy zostały przez nich zapamiętane na tyle dobrze, że mimo upływu czasu byli oni w stanie. Z racji wykonywanych obowiązków pracowniczych świadkowie znali podział organizacyjny zakładu pracy, rodzaj pojazdów, które prowadził, a z uwagi na wykonywane obowiązki mieli bezpośredni kontakt z wnioskodawcą. Świadkowie oraz wnioskodawca zgodnie przedstawili zakres czynności wnioskodawcy na stanowisku kierowcy wskazując, że W. B. codziennie minimum 8 godzin dziennie, a często ponad te normy wykonywał pracę kierowcy samochodu ciężarowego o ładowności powyżej 3,5 tony. Zeznali również, że zawieranie przez pracodawcę z kierowcami umów zlecenia na wykonywanie czynności dodatkowych spedycyjnych, miało na celu obciążenie kierowców odpowiedzialnością za przewożony towar. Wskazywali, ze pomimo angaży, w których zamieszczano informację o wysokości wynagrodzenia uzależnionego od rodzaju prowadzonego samochodu- w tym Ż. i samochodu osobowego, wnioskodawca nie obsługiwał wymienionych pojazdów, gdyż samochody te obsługiwali inni kierowcy zatrudnieni w oddziale. Potwierdzili, że czynności załadunkowe i wyładunkowe nie należały do zakresu czynności kierowcy, wykonywali je zatrudnieni w tym celu pracownicy wykonujący wymienione prace. Zeznania te korelowały w tym zakresie z zeznaniami wnioskodawcy. W. B. przedstawił istotne dla sprawy okoliczności, jak zakres czynności na stanowisku kierowcy wskazując, że codziennie minimum 8 godzin dziennie obsługiwał pojazdy marki J. , zaś po powrocie z wojska J. z chłodnią, następnie samochód ciężarowy marki T. . Dane zawarte w aktach osobowych, w powiązaniu z relacją wnioskodawcy pozwalają na uznanie, iż wykonywał on na co dzień te prace. Odwołujący wskazywał przy tym, iż w przypadku awarii samochodu, uczestniczył w doraźnych naprawach sprzętu, w przypadku poważniejszych awarii pracodawca powierzał mu do obsługi inny samochód ciężarowy. Wobec ustaleń, że czynności te miały incydentalny charakter, nie podważa to w żadnej mierze ustaleń Sądu w zakresie głównych czynności pracowniczych wnioskodawcy. Sąd Okręgowy w Lublinie zważył, co następuje: Odwołanie wnioskodawcy W. B. jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. 2016, poz. 887 ze zm.) mężczyznom urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat - dla mężczyzn oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27. Emerytura, taka przysługuje pod warunkiem nie przystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Według art. 32 ust. 2 cytowanego artykułu za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Ustęp 4 cytowanej normy prawnej stanowi natomiast, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie, których osobom wymienionym w ust. 2 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Według § 3 cytowanego rozporządzenia okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej „wymaganym okresem zatrudnienia", uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia. Natomiast § 4 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, ma wymagany okres zatrudnienia, w tym, co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Jednocześnie przepis art. 1 § 2 rozporządzenia stanowi, że właściwi ministrowie, kierownicy urzędów centralnych oraz centralne związki spółdzielcze w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych ustalają w podległych i nadzorowanych zakładach pracy stanowiska pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazach A i B. Sumując powyższe, aby nabyć prawo do emerytury W. B. musiał spełnić łącznie następujące przesłanki: 1) osiągnąć obniżony do 60 lat wiek emerytalny; 2) nie przystąpić do otwartego funduszu emerytalnego; 3) na dzień 1 stycznia 1999 roku udowodnić co najmniej 15-letni okres wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze oraz staż pracy w wymiarze co najmniej 25 lat. Dokonując oceny, czy pracę wykonywaną przez W. B. należy zakwalifikować jako pracę w szczególnych warunkach należy podkreślić, że wnioskodawca występując do organu rentowego o przyznanie świadczenia, nie przedłożył świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Taka sytuacja nie może jednak dyskwalifikować możliwości ubiegania się wnioskodawcy o przedmiotowe świadczenie. Sąd, w przeciwieństwie do organu rentowego, nie jest związany określonymi środkami dowodowymi, gdyż zgodnie z treścią art. 473 k.p.c. w postępowaniu przed sądem w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych nie stosuje się przepisów ograniczających dopuszczalność dowodu ze świadków i przesłuchania stron. Oznacza to, że każdy fakt może być dowodzony wszelkimi środkami, które Sąd uzna za pożądane. W uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2006 roku, (I UK 179/06, LEX nr 342283) wskazano, że w postępowaniu wszczętym odwołaniem od decyzji organu rentowego Sąd kieruje się regułami dowodzenia określonymi w art. 227-309 k.p.c. , zwłaszcza, że w przepisach regulujących postępowanie w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych ( art. 477 8 i nast. k.p.c. ) nie ma jakichkolwiek odrębności lub ograniczeń. Przeciwnie, art. 473 § 1 k.p.c. stanowi, że w sprawach z tego zakresu nie stosuje się przepisów ograniczających dopuszczalność dowodu ze świadków i z przesłuchania stron, co oznacza, że fakty, od których uzależnione jest prawo do emerytury i renty oraz wysokość tych świadczeń, mogą być wykazywane wszelkimi środkami dowodowymi. Stosownie do utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, wykonywanie pracy w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy oznacza, że pracownik nie ma powierzonych innych obowiązków jak tylko te, które dotyczą pracy w szczególnych warunkach (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2009 roku, I PK 194/08, Lex nr 528152, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2000 roku, II UKN 39/00, OSNP 2002/11/272). W wyroku z dnia 22 kwietnia 2009 roku, II UK 333/08, LEX nr 1001310 Co więcej, dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 1 czerwca 2010 roku, II UK 21/10, Lex nr 619638). Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż w okresach zakwestionowanych przez organ rentowy, to jest od 7 października 1974 roku do 30 kwietnia 1994 roku, łącznie przez 19 lat, 6 miesięcy i 24 dni W. B. w ramach obowiązującego go pełnego wymiaru czasu pracy stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace kierowcy samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Wykaz A prac wykonywanych w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego, stanowiący załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku, wymienia w dziale VIII, pod pozycją 2 między innymi prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Natomiast akty resortowe, to jest Zarządzenie Ministra Komunikacji z dnia 29 czerwca 1983 roku w sprawie prac szczególnych warunkach w zakładach pracy resortu komunikacji, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego oraz do wzrostu emerytury lub renty inwalidzkiej (Dziennik Urzędowy Ministerstwa Komunikacji 1983, Numer 10) w wykazie A, dziale VIII, w pozycji 2 w punkcie 5 wskazuje na stanowisko kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Fakt wykonywania przez ubezpieczonego pracy w szczególnych warunkach w spornych okresach znajduje potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, został on zwłaszcza potwierdzony i uszczegółowiony zeznaniami świadków, współpracowników ubezpieczonego ze spornych okresów zatrudnienia. Zaznaczyć przy tym trzeba, iż dla określenia, czy dana praca wykonywana jest w warunkach szczególnych i w szczególnym charakterze nie ma znaczenia nazwa stanowiska pracy, ale charakter faktycznie wykonywanych czynności. Tak też wypowiedział się Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 21 kwietnia 2004 roku, (II UK 337/03, OSNP 2004/22/392). W świetle powyższego, brak jest w ocenie Sądu jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania szczególnego charakteru pracy wnioskodawcy w spornych okresach. Sąd Okręgowy uwzględnił również wnioskodawcy do stażu pracy w szczególnych warunkach okres odbywania zasadniczej służby wojskowej. Wskazać należy w tej kwestii na ugruntowane stanowisko Sądu Najwyższego, wyrażone między innymi w wyrokach: z dnia 6 kwietnia 2006 roku (III UK 5/06, OSNP 2007, Nr 7-8, poz. 108), z dnia 9 marca 2010 roku (I UK 333/09, LEX 585739), z dnia 7 grudnia 2010 roku (I UK 203/10, LEX 786370) i z dnia 25 lutego 2010 roku (II UK 215/09, OSNP 2011, Nr 15-16, poz. 219). Z orzeczeń tych jednoznacznie wynika, że okres zasadniczej służby wojskowej podlega zaliczeniu do okresu wykonywania pracy w szczególnych warunkach jeśli przed i po odbyciu zasadniczej służby wojskowej wykonywana jest praca tego rodzaju, a pracownik w ustawowym terminie (najpóźniej w ciągu 30 dni od dnia zwolnienia z zasadniczej służby wojskowej) zgłosi swój powrót do tego zatrudnienia. W przypadku odwołującego, okres służby od 23 kwietnia 1976 roku do 12 kwietnia 1978 roku w wymiarze 1 roku, 11 miesięcy i 21 dni, podlega uwzględnieniu jako okres pracy w szczególnych warunkach, bowiem W. B. zarówno przed służbą, jak i po powrocie do zakładu, pracę tego rodzaju wykonywał. W tym zakresie wskazać należy, iż zgodnie z obowiązującym do 31 grudnia 1974 roku brzmieniem art. 108 ustawy z dnia 21 listopada 1967 roku o powszechnym obowiązku obrony RP, okres odbytej zasadniczej lub okresowej służby wojskowej zalicza się do okresu zatrudnienia, w zakresie wszelkich uprawnień związanych z zatrudnieniem, pracownikom, którzy po odbyciu tej służby podjęli zatrudnienie w tym samym zakładzie pracy, w którym byli zatrudnieni przed powołaniem do służby, albo w tej samej gałęzi prawa. Od 1 stycznia 1975 roku przepis powyższy został zmieniony (ale sens pozostał ten sam) i od tej daty zgodnie z nowym brzmieniem tego przepisu czas obywania zasadniczej lub okresowej służby wojskowej wliczało się pracownikowi do okresu zatrudnienia - w zakresie wszelkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem, jeżeli po odbyciu tej służby podjął on zatrudnienie w tym samym zakładzie pracy, w którym był zatrudniony przed powołaniem do służby. Warunkiem wliczenia służby wojskowej do okresu zatrudnienia było zachowanie terminów wskazanych w art. 106 i art. 107 - a więc ponowne podjęcie zatrudnienia w terminie 30 dni od zakończenia odbywania zasadniczej służby wojskowej. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika zasada, że pracownikowi który we wskazanym terminie po zakończeniu służby wojskowej podjął pracę u pracodawcy, u którego był zatrudniony w chwili powołania do tej służby, okres służby podlegał wliczeniu do okresu zatrudnienia w zakresie szczególnych uprawnień uzależnionych od wykonania pracy w warunkach szczególnych. Ustanawiały one tzw. fikcję prawną, z której wynika, że pracownik zatrudniony w szczególnych warunkach , który po zakończeniu czynnej służby wojskowej powraca do tego zatrudnienia w przepisanym terminie, zachowuje status pracownika zatrudnionego w szczególnych warunkach w rozumieniu § 2 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w okresie pełnienia tej służby. W niniejszej sprawie wnioskodawca po odbyciu zasadniczej służby wojskowej, z dniem 28 kwietnia 1978 roku został ponownie zatrudniony w macierzystym zakładzie pracy na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego o ciężarze powyżej 3,5 tony. Tym samym okres ten winien zostać wliczony do stażu pracy w szczególnych warunkach. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał, że W. B. spełnił wszystkie warunki do przyznania mu prawa do emerytury w oparciu o przepis art. 184 ustawy o rentach i emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Na dzień 1 stycznia 1999 roku udowodnił 27 lat, 2 miesięcy i 11 dni okresów składkowych i nieskładkowych, nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego, w dniu (...) roku ukończył wymagany wiek, to jest 60 lat. Po uwzględnieniu pracy w szczególnych warunkach w łącznym wymiarze 23 lat, 11 miesięcy i 5 dni (ustalone przez Sąd Okręgowy 19 lat, 6 miesięcy i 24 dni oraz 4 lata, 5 miesięcy i 11 dni niekwestionowane przez organ rentowy), spełnia on wszystkie przesłanki niezbędne do ustalenia prawa do emerytury. W myśl postanowień art. 100 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, prawo do świadczeń określonych w ustawie powstaje z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa. Natomiast zgodnie z art. 129 ust. 1 tej ustawy, świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu. Z uwagi na treść cytowanych powyżej przepisów, prawo do emerytury przysługuje wnioskodawcy od dnia (...) roku, tj. od daty ukończenia przez wnioskodawcę 60 lat, skoro wniosek o przyznanie emerytury wnioskodawca złożył w dniu 5 maja 2016 roku. Z tych względów i na podstawie powołanych przepisów oraz na mocy art. 477 14 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.