Sad powszechny, II Ca 611/16

Sygn. akt II Ca 611/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ K. , dnia 23 lutego 2017 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Wojciech Vogt- spr. Sędziowie: SSO Henryk Haak SSR del. Ireneusz Kawęcki Protokolant: st. sekr. sąd. Elżbieta Wajgielt po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017 r. w Kaliszu na rozprawie sprawy z powództwa T. S. przeciwko (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 2 września 2016r. sygn. akt I C 1036/15

1. oddala apelację,
2. zasądza od (...) S.A. w W. na rzecz T. S. 600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. SSR del. Ireneusz Kawęcki SSO Wojciech Vogt SSO Henryk Haak II Ca 611/16 UZASADNIENIE W pozwie złożonym w dniu 10 kwietnia 2015 r. powódka T. S. wniosła o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 2.708,12 zł tytułem odszkodowania z ubezpieczenia autocasco za koszty naprawy powstałe w związku ze szkodą z dnia 16 października 20i4r. wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 7 lutego 2015 r. Ponadto wniosła o zasądzenie skapitalizowanych odsetek ustawowych za okres od dnia 18 stycznia 2015r. do dnia 6 lutego 2015r. od kwoty 6.007,65 zł w wysokości 23,70 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu oraz kwoty 550,43 zł tytułem wynagrodzenia za wykonanie ekspertyzy określającej koszty naprawy pojazdu z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia doręczenia pozwu pozwanemu do dnia zapłaty. Powódka zgłosiła także żądanie zasądzenia od strony pozwanej na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych powiększonych o podatek VAT wg. stawki 23 % oraz opłaty skarbowej pełnomocnictwa. W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa i o zasądzenie od powódki na swoja rzecz kosztów postepowania. Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 2 września 2016 r. zasądził od pozwanego (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na rzecz powódki T. S. kwotę 3.282,25 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie: - od kwoty 2.708,12 zł od dnia 7 lutego 2015 r. do dnia zapłaty, - od kwoty 23,70 zł od dnia 10 kwietnia 2015 r. do dnia zapłaty, - od kwoty 550,43 zł od dnia 14 maja 2015 r. do dnia zapłaty. Orzekł również o kosztach postępowania. Apelację do tego rozstrzygnięcia złożyła pozwana zaskarżając powyższy wyrok w części zasądzającej od pozwanej na rzecz powódki kwotę 2.349,17 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia zapłaty oraz w zakresie kosztów procesu stosunkowo do zaskarżonego zakresu. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 k.p.c , poprzez wydanie orzeczenia wbrew doświadczeniu życiowemu i uznanie za zasadne przyjęcie kosztów maksymalnych (...) wyliczonych w pierwotnej opinii biegłego sądowego w tym części oryginalnych producenta o symbolu O podczas gdy koszty naprawy winny być wyliczone zgodnie z Ogólnymi Warunkami Autocasco , w wysokości wskazanej w zał. Nr 2 opinii uzupełniającej z dnia 25.04.2016 r., co skutkowało zasądzeniem na rzecz powódki odszkodowania również w zaskarżonej wysokości, Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 385 1 § 1 k.c. poprzez uznanie, że § 19 ust. 7 OWU zawiera postanowienie niedozwolone tylko z tego względu, że wyklucza możliwość stosowania wariantu serwisowego w razie nie przedstawienia rachunków czy faktur , a ponadto przez ustalenie wystąpienia klauzuli niedozwolonej podczas gdy o uznaniu danego zapisu za niedozwolony rozstrzyga Sąd Ochrony Konkurencji I Konsumentów. W oparciu o te zarzuty wniosła o zmianę wyroku w zaskarżonej części i zasądzenie kosztów. Powódka wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne i rozważania dokonane przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne. W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/
3. Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05). Nie jest zasadny zarzut, że o uznaniu danego zapisu umowy za zapis zawierający klauzule niedozwolone rozstrzyga wyłącznie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Zmiany wprowadzone ustawą z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumenta oraz odpowiedzialności za szkodę wyrządzona przez produkt niebezpieczny przewidują w kodeksie cywilnym trojakiego rodzaju badanie wzorca umowy pod kątem jego zgodności z prawem:
4. można kontrolować treść umowy (także tej zawartej przy pomocy wzorca) na podstawie zasad ogólnych,
5. można dokonać tzw. kontroli incydentalnej wzorca, która jest dokonywana przez Sąd w konkretnej sprawie i nie ma charakteru powszechnego (wiążąca jest tylko w tej sprawie),
6. przewidziana jest także kontrola abstrakcyjna wzorca poprzez zaskarżenie klauzul jako takich - art. 479 36 – 479 45 k .p.c. Przepisy art. 385 1 -385 3 k.c. określają materialnoprawne reguły ochrony konsumentów przed niedozwolonymi postanowieniami umownymi, które zwłaszcza znajdują zastosowanie w ramach sądowej kontroli wzorców umownych, tzw. incydentalnej, czyli stosowanej podczas rozpoznawania sprawy dotyczącej konkretnego stosunku obligacyjnego (por. Adam Olejniczak Kodeks cywilny. Komentarz pod redakcją A. Kidyba , Tom. III, Warszawa 2010, s. 217; wyrok SN z dnia 9 października 2003 r., V CK 277/02 oraz z 7 grudnia 2006 r., III CSK 266/06). Natomiast Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów dokonuje kontroli abstrakcyjnej ( art. 479 36 i n. k.p.c. ) niezależnej od istnienia zobowiązania. Sąd I instancji – wbrew zarzutom zawartym w apelacji – miał prawo dokonania oceny wzorca pod kątem jego sprzeczności z dobrymi obyczajami i rażącego naruszenia interesów konsumenta i zbadania, czy tego rodzaju postanowienia wzorca wiążą konsumenta. Zadaniem Sądu Okręgowego prawidłowa jest ocena Sądu I instancji, że klauzula wzorca, która uzależnia ustalenie wysokości szkody w wariancie serwisowym – którego istotą jest uzyskanie odszkodowania w pełnej wysokości i za który to wariant jest pobierana wyższa stawka składki – od przedstawienia rachunków bądź faktur dotyczących naprawy. Ten ostatni warunek powoduje – w wypadku jego niespełnienia - rozliczenie szkody na zasadach określonych w wariancie optymalnym, mimo opłacenia składki za wariant serwisowy i pozbawienie w ten sposób kontrahenta korzyści płynących z ubezpieczenia zapewniającego mu lepszą ochronę. Ta lepsza ochrona jest bowiem iluzoryczna, a ca najważniejsze jej iluzoryczność wzmacnia skomplikowana redakcja tekstu, która jest obiektywnie niezrozumiała dla przeciętnego adresata (por. wyrok SN z dnia 12 stycznia 2007 r., IV CSK 307/06). Trafnie więc Sąd Rejonowy przyjął, że te postanowienia umowy nie wiążą powódki. Sąd I instancji prawidłowo rozliczył szkodę zgodnie z (...) i to w wariancie serwisowym. W tym zakresie jego rozstrzygnięcie jest w pełni zgodne z opinią biegłego z 13 grudnia 2015 r. oraz wyjaśnieniami biegłego złożonymi na rozprawie w 2 sierpnia 2016 r. Biegły ustalił stawki roboczogodzin naprawy zgodnie z zapisami (...) oraz przekonywująco wyjaśnił, iż pojęcie części oryginalne serwisowe dotyczy wyłącznie części oznaczonych symbolem O. Sąd Okręgowy w całości podziela te ustalenia. Wysokości szkody została przez Sąd Rejonowy ustalona według zasad wynikających z ogólnych warunków umowy z pominięciem postanowień nie wiążących powódki. Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, zgodnie z art. 385 k.p.c. , orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 98 k.p.c. Henryk Haak Wojciech Vogt Ireneusz Kawęcki