Sad powszechny, II K 401/16

(1)doznał obrażeń ciała w postaci powierzchownego urazu głowy z otarciem naskórka w okolicy czołowej ze wstrząśnieniem mózgu, skręcenia i naderwania kręgosłupa szyjnego, urazu powierzchniowego tułowia od pasów bezpieczeństwa i zmian chorobowych wynikłych prawdopodobnie w wyniku przebytego wypadku w postaci zatorowości płucnej niskiego ryzyka i zawału mięśnia sercowego ściany dolnej w przebiegu zatorowości, to jest obrażenia inne niż w art. 156 § 1 k.k. , lecz powodujące naruszenie czynności narządów ciała i skutkujące rozstrojem zdrowia na czas powyżej dni siedmiu, tj. o przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. ; orzeka: I. na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w. umarza postępowanie przeciwko oskarżonemu L. J. , przyjmując że pokrzywdzony J. W.

(2)w wyniku czynu zarzucanego oskarżonemu doznał obrażeń ciała w postaci rany ciętej nosa, niewielkiego krwawienia podpajęczynówkowego, wstrząśnienia mózgu i rany ciętej podudzia lewego wymagającej zaopatrzenia chirurgicznego, które skutkowały naruszeniem czynności narządów jego ciała i rozstrojem zdrowia trwających nie dłużej niż 7 dni, zaś zarzucany oskarżonemu czyn wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 k.w.; II. na podstawie art. 118 § 2 k.p.w. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. . UZASADNIENIE WYROKU Na podstawie przeprowadzonego przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 04 sierpnia 2015r. J. W.

(2)wraz z T. Ż. wyjechali służbowo z W. do K. , samochodem m-ki F. (...) nr rej. (...) . Pojazdem kierował T. Ż. , który wybrał trasę przez autostradę (...) . Obok niego na fotelu pasażera siedział J. W.

(2). Dowód: zeznania świadka J. W.

(2), k. 33 akt 1 Ds. 458.2016, 10v – 11 a.s., zeznania świadka T. Ż. , k. 17 akt 1 Ds. 458.2016, 11v – 13 a.s. Zbliżając się do 134,8 km tejże drogi, w okolicy K. , T. Ż. wyprzedził lewym pasem ruchu dwa pojazdy ciężarowe. Zauważył wówczas, że z przodu, w odległości około 1-1,5 km na obu pasach drogi, utworzył się zator, spowodowany dymem unoszącym się z pobliskiego pola. T. Ż. zdjął nogę z pedała gazu i zaczął wyhamowywać powoli swój samochód redukując biegi, jadąc cały czas lewym pasem ruchu. W tym czasie zwalniały również pojazdy poruszające się prawym pasem. Dowód: zeznania świadka J. W.

(2), k. 33 akt 1 Ds. 458.2016, 10v – 11 a.s., zeznania świadka T. Ż. , k. 17 akt 1 Ds. 458.2016, 11v – 13 a.s., opinia biegłego z zakresu wypadków komunikacyjnych L. K. , k. 59 – 70 akt 1 Ds. 458.2016, 79 a.s. Gdy pojazd F. (...) znajdował się około 100 – 150m od zatoru i poruszał się z prędkością około 30 km/h, T. Ż. zauważył zbliżający się do niego z tyłu biały samochód. Pojazdem tym, m-ki V. nr rej. (...) , kierował oskarżony L. J. . Oskarżony zbyt późno rozpoznał z jaką prędkością porusza się jadący przed nim samochód i zaczął intensywnie hamować swój pojazd, lecz nie udało mu się uniknąć zderzenia. Dowód: zeznania świadka J. W.

(2), k. 33 akt 1 Ds. 458.2016, 10v – 11 a.s., zeznania świadka T. Ż. , k. 17 akt 1 Ds. 458.2016, 11v – 13 a.s., opinia biegłego z zakresu wypadków komunikacyjnych L. K. , k. 59 – 70 akt 1 Ds. 458.2016, 79 a.s. Samochód V. najechał z dużą prędkością na tył jadącego w tym samym kierunku samochodu F. (...) , powodując jego przemieszczenie się do przodu na odległość ok. 66m. W samochodzie m-ki F. w wyniku zderzenia doszło zatłoczenia bryły nadwozia oraz poważnych uszkodzeń elementów znajdujących głównie w jego tylnej części, m.in. zawieszenia, lewego i prawego koła, podłogi. W samochodzie m-ki V. uszkodzeniu uległy m.in. pokrywa silnika, przedni zderzak, chłodnica, prawy przedni błotnik, kokpit wraz z kierownicą. Dowód: zeznania świadka J. W.

(2), k. 33 akt 1 Ds. 458.2016, 10v – 11 a.s., zeznania świadka T. Ż. , k. 17 akt 1 Ds. 458.2016, 11v – 13 a.s., opinia biegłego z zakresu wypadków komunikacyjnych L. K. , k. 59 – 70 akt 1 Ds. 458.2016, 79 a.s. dokumentacja fotograficzna, k. 9 akt 1 Ds. 458.2016, protokół oględzin pojazdu m-ki F. , k. 5 – 6 akt 1 Ds. 458.2016, protokół oględzin pojazdu m-ki V. , k. 7 – 8 akt 1 Ds. 458.2016. Po zdarzeniu J. W.

(2)został przewieziony karetką Pogotowia (...) do (...) Szpitala (...) we W. , gdzie rozpoznano u niego m.in. wstrząśnienie mózgu z niewielkim krwawieniem podpajęczynówkowym. Z uwagi na brak odchyleń w badaniu neurologicznym i regresję zmian krwotocznych w kontrolnym badaniu TK, pokrzywdzony w dniu 06 sierpnia 2015r. został w stanie dobrym wypisany do domu. W dniu 16 sierpnia 2015r. J. W.

(2)został ponownie przewieziony do szpitala z powodu złego samopoczucia. Podczas hospitalizacji stwierdzono u niego zatorowość płucną niewysokiego ryzyka oraz zawał ściany dolnej mięśnia sercowego spowodowany zatorem prawej tętnicy wieńcowej. Dowód: zeznania świadka J. W.

(2), k. 33 akt 1 Ds. 458.2016, 10v – 11 a.s., dokumentacja medyczna J. W.

(2), k. 35 – 38, 90 – 96, 107 – 111 akt 1 Ds. 458.2016. W rezultacie zaistniałego w dniu 04 sierpnia 2015r. zderzenia pojazdów u J. W.

(2)powstały obrażenia ciała w postaci rany ciętej nosa, niewielkiego krwawienia podpajęczynówkowego, wstrząśnienia mózgu i rany ciętej podudzia lewego, wymagającej zaopatrzenia chirurgicznego. Dowód: opinia (...) we W. , k. 19 – 26 a.s., 90 – 91 a.s, opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej M. B. , k. 44 – 45 akt 1 Ds. 458.2016, częściowo opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej M. W. , k. 114 – 119 akt 1 Ds. 458.2016, 89 – 90, 91 a.s. T. Ż. doznał natomiast urazu powierzchownego tułowia od pasów bezpieczeństwa, powierzchownego urazu głowy z otarciem naskórka w okolicy czołowej i ze wstrząśnieniem a także skręcenia i naderwania kręgosłupa szyjnego, Dowód: dokumentacja medyczna T. Ż. , k. 19 – 20 akt 1 Ds. 458.2016, opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej M. B. , k. 42 akt 1 Ds. 458.2016. Skutkiem obrażeń ciała doznanych przez J. W.

(2)i T. Ż. było naruszenie czynności narządów ich ciała na czas nie przekraczający 7 dni. Dowód: opinia (...) we W. , k. 19 – 26 a.s., 90 – 91 a.s, opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej M. B. , k. 44 – 45 akt 1 Ds. 458.2016, opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej M. B. , k. 42 akt 1 Ds. 458.

1. Oskarżony L. J. ma 59 lat, jest żonaty, posiada dwoje dzieci. Oskarżony jest z zawodu technologiem drewna, pracuje w firmie (...) ’s sp. z o.o. w W. na stanowisku prezesa zarządu. Nie był karany sądownie za przestępstwa. Dowód: wyjaśnienia oskarżonego L. J. , k. 56 akt 1 Ds. 458.2016, informacja z Krajowego Rejestru Karnego, k. 58 akt 1 Ds. 458.2016, notatka urzędowa w trybie art. 213 § 1 k.p.k. , k. 84 akt 1 Ds. 458.
2. Oskarżony L. J. nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Ponadto Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie sąd oparł się na zeznaniach świadków J. W.

(2)i T. Ż. , uznając je za w pełni wiarygodne. Sąd oparł się ponadto na dowodach o charakterze materialnym, wymienionych w pierwszej części uzasadnienia. Sąd dał im wiarę jako w pełni wypełniającym wymogi stawiane takim dowodom oraz nie znajdując podstaw do podważenia ich wiarygodności. Spośród wymienionych dowodów, sąd w całości wziął pod uwagę opinię wydaną przez (...) Medyczny we W. , która została powołana w związku z rozbieżnością wniosków opinii biegłych M. B. i M. W. . Zdaniem sądu ekspertyza wykonana przez wskazaną instytucję specjalistyczną podlega ocenie jako pełna, jasna i czytelna. Sąd nie dopatrzył się okoliczności, które podważyłyby sposób wnioskowania przeprowadzony przez biegłych i trafność wysnutych przez nich wniosków. Ustalając stan faktyczny, sąd jedynie częściowo uwzględnił natomiast opinię biegłego M. W. . Sąd pominął ją w zakresie wniosków biegłego dotyczących kwalifikacji prawnej obrażeń ciała, doznanych podczas zdarzenia przez pokrzywdzonego J. W.

(2). Zajmując powyższe stanowisko sąd podzielił odmienne stanowisko zawarte w opinii wydanej przez biegłych z (...) we W. , oraz w opinii sporządzonej przez biegłego M. B. . Dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, sąd ustalił, iż L. J. jest sprawcą zderzenia pojazdów zaistniałego w dniu 04 sierpnia 2015r. stanowiącego przedmiot zarzutu aktu oskarżenia. Zdaniem sądu oskarżony kierując samochodem m-ki V. nr rej. (...) nie zachował należytej ostrożności i nie zareagował odpowiednio wcześnie na zaistniałą sytuację ruchową na drodze, tj. rozpoczęcie hamowania przez poprzedzający go samochód m-ki F. (...) nr rej. (...) . W wyniku tego, najechał on na tył tegoż pojazdu, w czasie gdy kierujący nim T. Ż. zwalniał prędkość, z uwagi na występujące utrudnienia w ruchu. Powyższe wnioski wysnute przez sąd na podstawie przeprowadzonych w sprawie dowodów, nie pozwalają jednakże na przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności w zakresie zarzucanego mu czynu. Sąd ustalił bowiem, że obrażenia ciała jakich doznały obie osoby poruszające się pojazdem m-ki F. (...) : J. W.

(2)i T. Ż. , stanowiły tzw. lekkie, tj. skutkujące naruszeniem czynności narządów ich ciała na czas nie przekraczających 7 dni. W przypadku T. Ż. wnioski sądu co do charakteru doznanego przez niego uszczerbku, pozostają zbieżne ze stanowiskiem prokuratora, gdzie już w toku dochodzenia ustalono, że odpowiada on kwalifikacji z art. 157 § 2 k.k. Odnośnie natomiast pokrzywdzonego J. W.

(2), sąd zajął odmienne stanowisko od tego zawartego w akcie oskarżenia. Analizując treść zarzutu stawianego L. J. wskazać należy na wstępie, że został on częściowo sformułowany nie tylko wbrew treści opinii sądowo – lekarskiej wydanej przez biegłego M. W. , ale także z obrazą zasady procesowej zawartej w art. 5 § 2 k.p.k. Powyższe odnosi się do zawartych w opisie inkryminowanego oskarżonemu czynu zmian chorobowych, jakich J. W.

(2)miał doznał w wyniku wypadku z dnia 04 sierpnia 2015r. Chodzi tu o zatorowość płucną niskiego ryzyka i zawał mięśnia sercowego w przebiegu tejże zatorowości, które wystąpiły u niego w dniu 16 sierpnia 2015r., a zatem dwanaście dni po zaistniałym wypadku. Opisane schorzenia zostały zawarte w stawianym oskarżonemu zarzucie, mimo że wg opinii biegłego M. W. , brak jest podstaw do tego aby wiązać je ze zdarzeniem z dnia 04 sierpnia 2015r. Tym samym oskarżyciel publiczny dopuścił się istotnej dowolności, formułując zarzut aktu oskarżenia w oderwaniu do przeprowadzonych dowodów. Uchybił on także opisanej zasadzie in dubio pro reo, oskarżając L. J. o skutki, co których nie ma pewności czy były one wynikiem zarzucanego mu wypadku. O powyższym świadczy wprost treść aktu oskarżenia, w którym zawarto stwierdzenie o zmianach chorobowych J. W.

(2), opisując je jako „wynikłe prawdopodobnie ... z przebytego wypadku”. Odnosząc się do powyższego domniemywać można jedynie, że użyte sformułowanie stanowiło powielenie stwierdzenia zawartego w opinii biegłego M. B. , który jako pierwszy wydawał opinię odnośnie osoby J. W.

(2). W tym miejscu zaznaczyć jednakże należy, że wnioski wskazane w tym zakresie przez biegłego, nie miały charakteru kategorycznego, a ponadto zostały negatywnie rozstrzygnięte przez opiniującego w późniejszym okresie, w oparciu o pełną dokumentację medyczną pokrzywdzonego – biegłego M. W. . Tym samym brak było jakichkolwiek podstaw do tego aby uznać, iż późniejsze schorzenia J. W.

(2)w postaci zatorowości płucnej i zawału mięśnia sercowego pozostają w związku przyczynowo – skutkowym z wypadkiem z dnia 04 sierpnia 2015r. Powyższa dodatkowo rozstrzyga dopuszczona w toku postępowania sądowego opinia (...) we W. , gdzie biegli także nie znaleźli podstaw aby wiązać powyższe schorzenia z zaistniałym zdarzeniem drogowym. Opierając się na wynikach przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, sąd nie znalazł także podstaw do tego aby uznać, że obrażenia ciała zaistniałe u J. W.

(2)w wyniku czynu popełnionego przez oskarżonego, są takiego rodzaju, że uzasadniają jego zakwalifikowanie z art. 177 § 1 k.k. Niewątpliwym pozostaje, że pokrzywdzony doznał w dniu 04 sierpnia 2015r. rany ciętej nosa, niewielkiego krwawienia podpajęczynówkowego, wstrząśnienia mózgu i rany ciętej podudzia lewego wymagającej zaopatrzenia chirurgicznego. Zarazem jednak, brak jest w ocenie sądu przesłanek, pozwalających na ich ocenę jako takich, które skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała na czas przekraczający 7 dni. Zajmując powyższe stanowisko sąd oparł się na opinii wydanej w sprawie przez (...) Medyczny we W. , której wnioski odnośnie kwalifikacji prawnej doznanego przez pokrzywdzonego wstrząśnienia mózgu z niewielkim krwawieniem podpajęczynówkowym, pozostawały tożsame z tymi zawartymi w opinii biegłego M. B. . Przyjmując kwalifikację opisanego obrażenia ciała pokrzywdzonego, jako naruszającego czynności narządów jego ciała na czas nie przekraczający 7 dni, sąd podzielił stanowisko wskazanych biegłych odnośnie braku objawów świadczących o ich cięższym charakterze. Indywidualna analiza wskazanego przypadku, w tym przede wszystkim zapisy dokumentacji lekarskiej oraz zeznania samego pokrzywdzonego, nie dają podstawy do przyjęcia aby skutki doznanego przez J. W.

(2)urazu utrzymywały się przez okres dłuższy niż 7 dni. Powyższe zostało szczegółowo opisane przez biegłych T. J. i P. P. na rozprawie i znajduje akceptację ze strony sądu. Sąd nie znalazł natomiast podstaw do tego, aby podzielić wnioski wyrażone przez biegłego M. W. , który przyjął że opisany uraz J. W.

(2), odpowiada skutkom wskazanym w art. 157 § 1 k.k. Stwierdzając powyższe, sąd miał na uwadze to, że konkluzje opinii tegoż biegłego, opierały się nie na konkretnych objawach występujących u J. W.

(2)(których de facto nie było), a na typowości przebiegu rozpoznanego schorzenia. W ocenie sądu powyższe stanowisko nie mogło zasługiwać na uwzględnienie. Sam biegły przyznał bowiem, ze medycyna nie jest nauką ścisłą i „w większości wypadków nie można niczego kategorycznie wykluczyć”. Tym samym skoro ani dokumentacja lekarska pokrzywdzonego, ani jego zeznania, nie dają podstawy do przyjęcia utrzymywania się dolegliwości wynikających z doznanego wstrząśnienia mózgu i niewielkiego krwawienia podpajęczynówkowego, na czas przekraczający 7 dni, to zdaniem sądu nie można tego domniemywać. Jako trafne należało zatem uznać wnioskowanie przedstawione przez biegłych z (...) we W. , którzy w sposób odmienny ocenili skutki urazu doznanego przez J. W.

(2). Powyższe skutkowało dokonaniem przez sąd odmiennej oceny prawnej czynu zarzuconego L. J. niż wynika to z aktu oskarżenia. Mianowicie sąd przyjął, pouczając o tym uprzednio na rozprawie, że czyn oskarżonego podlega zakwalifikowaniu wyłącznie jako wykroczenie z art. 86 § 1 k.k. Konsekwencją powyższego było procedowanie przez sąd w dalszym ciągu na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia . Orzekając w niniejszej sprawie, sąd stwierdził że brak jest możliwość wydania orzeczenia o charakterze merytorycznym z uwagi na stwierdzone wystąpienie ujemnej przesłanki procesowej z art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy postępowanie co do tego samego czynu obwinionego zostało prawomocnie zakończone lub wcześniej wszczęte, toczy się. Opisana sytuacja „zawisłości sprawy” - lis pendens, wynika z ustalenia przedmiotu postępowania, prowadzonego w Sądzie Rejonowym w Środzie Śląskiej pod sygn. akt II W 234/16. W tejże sprawie Komisariat Policji w K. , w dniu 28 kwietnia 2016r., wniósł do tut. Sądu wniosek o ukaranie L. J. za wykroczenie z art. 86 § 1 k.w., popełnione w dniu 04 sierpnia 2015r. (vide k. 87 a.s.). Sam opis czynu jednoznacznie wskazuje na to, że dotyczy on tego samego zdarzenia co objęte zarzutem stawianym oskarżonemu przez prokuratora w niniejszej sprawie. W tym miejscu wskazać należy, że dwutorowość prowadzonego postępowania przeciwko L. J. , jako oskarżonemu o przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. oraz obwinionemu o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w., wynikała z początkowych ustaleń w zakresie odmiennego charakteru obrażeń ciała doznanych przez pokrzywdzonych, tj. J. W.

(2)o skutkach z art. 157 § 1 k.k. oraz T. Ż. o skutkach z art. 157 § 2 k.k. Zgodnie z tymi wskazaniami nie było zatem tożsamości obu zarzucanych L. J. czynów, co wszak musiało ulec zmianie w związku z ustaleniami dokonanymi przez sąd orzekający w niniejszej sprawie. Skoro bowiem stwierdzono, że obrażenia ciała doznane przez pokrzywdzonego J. W.

(2), skutkowały naruszeniem czynności narządów jego ciała jedynie na czas nie przekraczający 7 dni, to czyn zarzucany oskarżonemu w postępowaniu karnym pozostaje tożsamy przedmiotowo z tym, który jest mu inkryminowany w postępowaniu wykroczeniowym. Sąd karny orzekając zatem w sprawie oskarżonego, która zawisła później niż sprawa o sygn. akt II W 234/16, nie ma możliwość merytorycznego wypowiedzenia się o zasadności zarzutu, co którego uznaje iż wyczerpuje wyłącznie znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. Powyższe skutkować zatem musiało umorzeniem postępowania przeciwko L. J. na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w. Kwestia dotycząca jego sprawstwa i winy może być bowiem rozstrzygana wyłącznie w sprawie toczącej się pod sygn. akt II W 234/16, gdzie status strony posiada nie tylko T. Ż. ale również J. W.

(2). Tym samym orzeczono jak w pkt I postanowienia. Orzekając o kosztach postępowania, sąd na podstawie art. 118 § 2 k.p.w. obciążył nimi Skarb Państwa. SSR Radosław Gluza