Sad powszechny, II K 889/15

Sygn. akt II K 889/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 listopada 2016 roku Sąd Rejonowy w Ś. w II Wydziale Karnym w składzie Przewodniczący SSR Elżbieta Frączak Protokolant Katarzyna Szafrańska po rozpoznaniu w dniach 27 kwietnia 2016 roku, 13 czerwca 2016 roku, 8 września 2016 roku, 14 listopada 2016 roku sprawy karnej I. B. z domu S. córki S. i H. z domu T. urodzonej w dniu (...) w M. oskarżonej o to, że: w dniu 21 kwietnia 2015 roku około godziny 12:30 w M. na ul. (...) znieważyła J. K. słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, tj. o czyn z art. 216 § 1 kk I. oskarżoną I. B. uniewinnia od popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w części wstępnej wyroku, II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. M. prowadzącego Kancelarię Adwokacką w Ś. kwotę 826,56 złotych /osiemset dwadzieścia sześć złotych pięćdziesiąt sześć groszy/ brutto tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu, III. na podstawie art. 632 pkt 2 kpk koszty postępowania zalicza na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE W dniu 25 listopada 2015 roku oskarżycielka prywatna J. K. złożyła w Sądzie Rejonowym w Ś. akt oskarżenia przeciwko I. B. , oskarżając ją o to, że w dniu 21 kwietnia 2015 roku około godziny 12:30 w M. na ul. (...) znieważyła J. K. słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, tj. o czyn z art. 216 § 1 kk . W uzasadnieniu aktu oskarżenia J. K. wskazała, że I. B. znieważyła ją słowami: „jesteś taka sama kur… jak córeczka”, „rakowcu”, „wykończyłaś chłopa ty Rakowcu”, a także za pomocą wielu innych słów uznawanych za obelżywe, przy czym świadkami tych zdarzeń było wiele osób. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Oskarżycielka prywatna J. K. i oskarżona I. B. mieszkają w M. . Oskarżona od kilku lat pozostaje z rodziną oskarżycielki prywatnej w konflikcie, w szczególności z jej córką I. Ż. . Awantury prowokowane są przez I. Ż. i J. K. . W dniu 21 kwietnia 2015 roku nie odnotowano interwencji, w której tronami byłyby J. K. i I. B. . Dowody: - zeznania świadka J. M. – k. 54v; - zeznania świadka T. B. – k. 54v-55; - zeznania świadka R. M. – k. 55; - zeznania świadka J. P. – k. 55v-56; - zeznania świadka R. P. – k. 56; - pismo KP w Ż. z dnia 9.06.2016r.- k. 44; - pismo KP w Ż. z dnia 14.06.2016r. (akta SR w Ś. , sygn.VI K 6/16). Przed Sądem Rejonowym w Ś. VI Wydziale Karnym toczy się postepowanie karne przeciwko I. Ż. o czyn z art. 216 § 1 kk (sygn. akt VI K 6/16) na skutek zawiadomienia I. B. złożonego w dniu 3 czerwca 2015 roku. W trakcie toczącego się postępowania I. Ż. w dniu 4 maja 2016 roku nakłaniała D. S. , występującą w tej sprawie w charakterze świadka, aby zeznała, że I. B. wyzywa ją, proponując jednocześnie zapłatę za korzystne dla niej zeznania. Dowody: - oświadczenie D. S. z dnia 5.05.2016r. k. 75 akt sprawy SR w Ś. VI K 6/16; - zeznania świadka D. S. – k. 78 akt sprawy SR w Ś. VI K 6/

1. Oskarżona nie pracuje, zamieszkuje wspólnie z mężem T. B. , który pracuje i osiąga wynagrodzenie w kwocie 1850 zł brutto miesięcznie. Oskarżona jest bardzo skonfliktowana z sąsiadką I. Ż. . Wśród pozostałych sąsiadów I. B. ma pozytywną opinię. Powodem konfliktów pomiędzy oskarżoną a J. K. jest wzajemna niechęć i brak szacunku. Dowody: - wywiad środowiskowy – k. 30-
2. Oskarżona I. B. nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu, odmówiła składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania. (wyjaśnienia oskarżonej I. B. – k. 24.) Nadto Sąd zważył, co następuje: Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że I. B. dopuściła się zarzucanego jej prywatnym aktem oskarżenia czynu z art. 216 § 1 kk . Oskarżycielka twierdziła, że oskarżona I. B. w dniu 21 kwietnia 2015 roku około godziny 12:30 w M. na ul. (...) nazwała ją „kur…”, i „rakowcem”, a świadkami tego zdarzenia miało być wiele osób. W przedmiotowej sprawie powyższe twierdzenia oskarżycielki nie zostały potwierdzone ani wyjaśnieniami oskarżonej, ani też zeznaniami przesłuchanych w sprawie świadków. Stwierdzić należy, że I. Ż. i E. K. są jedynymi bezpośrednimi świadkami inkryminowanego zdarzenia, którzy twierdzą, że w dniu 21 kwietnia 2015 roku miało dojść do znieważenia J. K. przez I. B. . Jednakże podkreślić należy, iż złożone przez nich zeznania na tę okoliczność nie korespondują z zeznaniami oskarżycielki prywatnej, a ponadto zeznania I. Ż. są niespójne, niekonsekwentne i zawierają wiele rozbieżności istotnych dla przypisania oskarżonej sprawstwa w zakresie zarzucanego jej prywatnym aktem oskarżenia czynu i zdaniem Sądu jako takie nie zasługują na przyznanie im waloru wiarygodności. J. K. twierdziła, że w dniu inkryminowanego zdarzenia przyjechała do córki i razem wyszły z domu z zamiarem odebrania wnuczki ze szkoły. Kiedy przechodziły w okolicach sklepu została wówczas znieważona przez oskarżoną obelżywymi słowami. Fakt znieważenia matki przez oskarżoną potwierdziła jej córka I. Ż. , jednak wskazała ona całkiem odmienne niż oskarżycielka okoliczności zdarzenia. I. Ż. twierdziła, że oskarżona zaczepiła jej matkę, gdy ta przejeżdżała motorem. W tym czasie świadek przechodziła obok i słyszała jak oskarżona wyzywa jej matkę. Z jej relacji wynika, że J. K. udała się do domu, a świadek po powrocie z dzieckiem ze szkoły zadzwoniła na policję i poinformowała o zaistniałym zdarzeniu, przy czym J. K. została pouczona telefonicznie przez dzielnicowego. W dalszej części swoich zeznań I. Ż. przedstawiła całkiem odmienną wersję zdarzenia, a mianowicie twierdziła, że przechodząc obok oskarżonej zapytała ją dlaczego ich obgaduje. W tym momencie jej matka zatrzymała się, a oskarżona zaczęła wyklinać i ją wyzywać. Powyższe twierdzenia I. Ż. są niekonsekwentne, pełne sprzeczności i jako takie nie zasługują na przyznanie im waloru wiarygodności. Ponadto twierdzenia tego świadka odnośnie zgłoszenia na policji rzekomego zdarzenia nie wytrzymują konfrontacji z materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie w szczególności z pismem Komisariatu Policji w Ż. z dnia 9.06.2016r. oraz z dnia 14.06.2016r, z którego niewątpliwie wynika, że w dniu 21 kwietnia 2015 roku nie odnotowano interwencji, w której tronami byłyby J. K. i I. B. . Sąd nie stracił również z pola widzenia faktu, iż w tutejszym sądzie rejonowym toczy się sprawa przeciwko I. Ż. na skutek zawiadomienia złożonego przez I. B. w dniu 3 czerwca 2015 roku, w której to sprawie I. Ż. nakłaniała D. S. do złożenia fałszywych, korzystnych dla świadka zeznań, a która to okoliczność zdaniem Sądu negatywnie wpływa na ocenę wiarygodności zeznań złożonych przez I. Ż. w przedmiotowej sprawie. Wiedza i doświadczenie życiowe nie pozwala na przyjęcie wersji podawanej przez I. Ż. , której zeznania były niespójne, wewnętrznie sprzeczne i zawierały istotne rozbieżności, na które wskazano powyżej. Sąd przyjął, że wątpliwości, czy zeznania w/w świadka polegają na prawdzie w tej konkretnej sytuacji należy tłumaczyć na korzyść oskarżonej, uznając je za niewiarygodne, skoro tych wątpliwości odnośnie prawdziwości zeznań nie dało się usunąć poprzez logiczną interpretację różnorodnych w swej treści dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 5 § 2 k.p.k. nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego, które - jak w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania - powstają z uwagi na wewnętrznie sprzeczne i rozbieżne zeznania świadka I. Ż. . Brak możliwości weryfikacji zeznań tego świadka nie pozwala na przyjęcie, że zeznania te są wiarygodne i wystarczające do skazania oskarżonej. W tym miejscu przywołać należy pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w postanowieniu z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie II KK 369/03, w myśl którego sytuacja równoznaczna z niedającymi się usunąć wątpliwościami jest kategorią obiektywną w tym sensie, iż ani zasady logicznego rozumowania, ani zasady doświadczenia życiowego lub nauki nie pozwalają ustalić określonego faktu. O dowodzie z zeznań I. Ż. jako pełnowartościowym dowodzie winy oskarżonej można mówić byłoby dopiero wówczas, gdy zespół poszlak rozumianych, jako udowodnione fakty uboczne, prowadziłby pośrednio do stwierdzenia jednej tylko wersji zdarzenia i wynikałoby z tych dowodów, że oskarżona dopuściła się zarzucanego jej czynu. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że dowód z zeznań tego świadka pozwala na uznanie winy oskarżonej, skoro nie można wykluczyć, że świadek kłamie. Jako niewiarygodne Sąd ocenił zeznania złożone przez E. K. , który twierdził z kolei, że naszedł na zdarzenie, jak oskarżona ubliżała oskarżycielce, przy czym z jego relacji wynika, że w trakcie zdarzenia J. K. siedziała na skuterze i płakała. Świadek ten ponadto opisał zdarzenie z udziałem męża oskarżonej, który rzekomo miał go wygonić z podwórka i wezwać na niego policję. Wersja przedstawiona przez E. K. jest sprzeczna z zeznaniami oskarżycielki prywatnej, a z uwagi na fakt utrzymywania z nią przyjacielskich stosunków, nacechowana jest nieobiektywnością, co dodatkowo podważa wiarygodność jego relacji. Trudno uznać za prawdziwe zeznania złożone przez T. Ż. , który jak sam wskazał nie był bezpośrednim świadkiem zdarzenia. Jego zeznania stanowiły jedynie relację tego, o czym dowiedział się od innych osób, w szczególności od J. K. i nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w związku, z czym nie mogły one stać się podstawą oskarżenia I. B. . Ponadto świadek ten jest osobą bliską dla oskarżycielki i w świetle istniejącego konfliktu pomiędzy jego żoną a oskarżoną zainteresowany jest rozstrzygnięciem sprawy na korzyść jednej ze stron. W toku niniejszego postępowania przesłuchano w charakterze świadków szereg osób, których zeznania w większości jednak niewiele wniosły do niniejszej sprawy i miały marginalne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Osoby te, będące sąsiadami oskarżonej nie byli świadkami zdarzenia w dniu 21 kwietnia 2015 roku nie mieli w tym zakresie żadnej wiedzy. Jednakże zeznania tych osób, którym nie sposób było odmówić waloru wiarygodności, posłużyły do poczynienia ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, dotyczących relacji i zachowania panujących pomiędzy stronami. I tak z zeznań J. M. wynika, że nie słyszała żadnych awantur ze strony oskarżonej w stosunku do J. K. . Zaprzeczyła aby oskarżona była osobą konfliktową, potwierdzając jednocześnie, że dochodzi do awantur, które prowokowane są przez oskarżycielkę i jej córkę. R. M. stwierdził, że oskarżona nie jest osobą konfliktową i nie ubliża innym. Zaprzeczył też aby zaczepiała J. K. . Również świadkowie J. P. i R. P. potwierdzili, że oskarżona nie jest konfliktowa i jest pomocna sąsiadom. J. P. wskazała ponadto, że słyszała kiedyś jak oskarżycielka przejeżdżając na skuterze obok oskarżonej, krzyczała do niej, że ją zniszczy. W sprawie zeznania złożył również mąż oskarżonej T. B. , który potwierdził konflikt istniejący pomiędzy nimi a J. K. i jej córką. Świadek podał, że o każdym konflikcie z J. K. jest informowany przez żonę, a o zdarzeniu z dnia 21 kwietnia 2015 roku oskarżona nic mu nie mówiła. Nienajlepsze relacje pomiędzy stronami potwierdza również przeprowadzony wywiad środowiskowy dotyczący osoby oskarżonej, a którego treść nie była kwestionowana przez żadną ze stron niniejszego postępowania. Wyjaśnienia oskarżonej, nie przyznającej się do winy, w świetle dokonanej oceny materiału dowodowego w sprawie nie mogły zostać skutecznie zakwestionowane, zaś wersja przedstawiona przez oskarżycielkę prywatną nie jawi się jako w pełni niewątpliwa. Reasumując wskazać należy, że kierując się zasadą wyrażoną w art. 5 § 2 kpk nakazującą rozstrzyganie wątpliwości na korzyść oskarżonego, Sąd uniewinnił I. B. od popełnienia zarzucanego jej prywatnym aktem oskarżenia czynu z art. 216 § 1 kk . Mając na uwadze wskazane rozważania Sąd uznał, iż zarówno wina, jak i sprawstwo oskarżonej nie zostały w toku postępowania udowodnione w sposób niebudzący żadnych wątpliwości. Zgodnie z obowiązującą w polskim prawie karnym procesową zasadą domniemania niewinności winę należy udowodnić, a nie tylko i wyłącznie uprawdopodobnić. W tej kwestii jednoznacznie wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 lutego 1999 roku, V KKN 362/97, w którym stwierdził, że: „istota domniemania niewinności sprowadza się jak wiadomo do tego, że oskarżony jest w procesie karnym niewinny, a "przeciwne" musi mu być udowodnione, przy czym związana ściśle z domniemaniem niewinności zasada in dubio pro reo w art. 5 § 2 kpk nakazuje rozstrzygać niedające się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego. Oznacza to, że udowodnienie winy oskarżonemu musi być całkowite, pewne, wolne od jakichkolwiek wątpliwości". O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 632 pkt 2 kpk .