Sad powszechny, III Ca 1520/16

(2008)oraz stan techniczny, nie jest konieczne zastosowanie części oryginalnych z logo producenta. Jako podstawę prawną wyroku Sąd wskazał art. 822, 415 w zw. z 436 §2 kc , a także art. 34 i 36 ustawy z 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych (…) Sąd Rejonowy zważył, że z uwagi na wskazane wyżej okoliczności właściwym sposobem naprawienia szkody jest oparcie naprawy o części nieoryginalne (zamienniki). Skoro pozwany wypłacił powodowi tytułem odszkodowania łącznie kwotę 3771,94 zł, stąd uwzględnieniu podlegało żądanie w kwocie 5544,12 zł (powód domagał się kwoty 11350,19 zł). O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o art. 100 kpc , o wynagrodzeniu biegłego na podstawie art. 288 kpc , zaś o kosztach sądowych na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Apelację od wyroku wniósł powód, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, zaskarżając go w części, tj. co do kwoty 3614,91 zł, stanowiącej różnicę pomiędzy sumą cen części (oryginalnych) w postaci: kondensatora układu klimatyzacji, chłodnicy, osłony wentylatora i chłodnicy powietrza doładowania, a sumą cen ich zamienników, przyjętą przez Sąd Rejonowy za podstawę ustalenia wysokości odszkodowania. Skarżący zarzucił naruszenie przepisu prawa procesowego, tj. art. 233§1 kpc poprzez skalkulowanie odszkodowania w oparciu o części inne, niż oryginalne, podczas gdy z opinii biegłego wynika, że w pojeździe były zamontowane części oryginalne, a biegły dokonał wyceny w oparciu o takie części oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 363§1 w zw. z art. 361 kc przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że zastąpienie części oryginalnych nieoryginalnymi o zbliżonej jakości stanowi pełne naprawienie wyrządzonej szkody, polegające na przywrócenie pojazdowi stanu pierwotnego. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o zmianę wyroku poprzez podwyższenie odszkodowania do kwoty 9159,03 zł, zasądzenie kosztów procesu za I instancję stosownie do uwzględnionej części powództwa oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu za postępowanie apelacyjne. W odpowiedzi na apelację, pełnomocnik pozwanego wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: apelacja nie była zasadna. Zarzut naruszenia art. 233§1 kpc jest nietrafny. Jak wynika z treści opinii biegłego, sporządził on opinię w dwóch wariantach (zgodnie ze zleceniem Sądu Rejonowego), tj. opierając wycenę naprawy pojazdu o części oryginalne (O) oraz o części o porównywalnej jakości (Q). Dalej biegły wskazał, że w jego ocenie, przy uwzględnieniu wieku pojazdu i jego stanu technicznego, możliwe jest wykonanie naprawy przy użyciu tzw. zamienników (Q). W opinii uzupełniającej podkreślił, że w opinii zasadniczej nie narzucił sposobu naprawy pojazdu, lecz udzielił odpowiedzi na pytanie Sądu Rejonowego, czy jest techniczna możliwość zrealizowania naprawy w oparciu o tzw. zamienniki. Utożsamienie przez Sąd I instancji naprawienia szkody z naprawą pojazdu przy użyciu części nieoryginalnych mogło zatem ewentualnie stanowić podstawę zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego regulujących zagadnienie naprawienia szkody, który to zarzut został zresztą w apelacji podniesiony. Jest on jednak także chybiony. Skarżący wywodzi, że skoro w pojeździe powoda były zamontowane części oryginalne, to naprawienie szkody może nastąpić wyłącznie w oparciu o takie części, gdyż naprawienie szkody to przywrócenie w majątku poszkodowanego takiego stanu, jaki by był, gdyby szkody nie wyrządzono, a tylko przez naprawę przy użyciu części oryginalnych można mówić o takiego rodzaju restytucji w majątku powoda. Jest to stanowisko błędne. Skarżący traci z pola widzenia okoliczność, że części, w oparciu o które została przez biegłego wykonana wycena w wariancie drugim, to części o oznaczeniu Q, a więc mające takie same parametry techniczne, jak części oryginalne (O). Pierwsze z nich, to części oryginalne stosowane w pierwszym montażu auta sygnowane logiem producenta pojazdu ( O. /O), zaś drugie to części oryginalne wytwarzane przez producentów będących dostawcami części na pierwszy montaż ( (...) /Q), jednak nie sygnowane logiem producenta pojazdu, lecz logiem producenta części. Sąd Najwyższy, w uchwale z dnia 13 czerwca 2003 roku w sprawie III CZP 32/03 (OSNC 2004/4/51) wskazał, że „Efekt w postaci naprawienia rzeczy (samochodu) osiągnięty zostaje wtedy, gdy w wyniku (…) prac naprawczych uszkodzony samochód zostaje doprowadzony do stanu technicznej używalności odpowiadającej stanowi takiej używalności występującemu przed uszkodzeniem. Zgodnie z zasadą pełnej kompensaty poniesionej szkody ( art. 361§2 kc ) poszkodowany będzie mógł domagać się od podmiotu odpowiedzialnego (ubezpieczyciela) odszkodowania obejmującego poniesione koszty wspomnianych prac naprawczych.” Naprawienie szkody to zatem przywrócenie pojazdu do stanu „technicznej używalności”, a ta niewątpliwie zostaje odzyskana, jeżeli pojazd zostanie naprawiony w oparciu o, w istocie identyczną, część mechaniczną, bo wytwarzaną przez tego samego producenta, w tej samej technologii, choć pozbawioną logo producenta pojazdu. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy w oparciu o art. 385 kpc orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd orzekł w oparciu o art. 98§1 i 3 oraz 99 w zw. z art. 391§1 kpc . Na koszty poniesione przez stronę pozwaną złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika, ustalone w oparciu o §2 pkt 3) w zw. z §10 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 roku, poz. 1804).