Sad powszechny, VIII Ka 648/13

Sygn. akt VIII Ka 648/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 listopada 2013 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Marzanna Chojnowska Sędziowie: SSO Irena Rybska – spr. SSO Przemysław Wasilewski Protokolant: Aneta Chardziejko przy udziale Marka Moskala - Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2013 roku sprawy oskarżonego A. K. o czyn z art. 91 § 1 i 3 k.k.s. w zb. z art. 65 § 1 i 3 k.k.s. w zb. z art. 54 § 1 i 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim z dnia 15 maja 2013 roku, sygn. akt II K 1/13 I. Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. II. Obciąża Skarb Państwa kosztami procesu za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE A. K. został oskarżony o to, że: w dniu 18.12.2011 r. w miejscowości (...) przy ul. (...) przechowywał towar sprowadzony na terytorium kraju bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy, w postaci 1990 paczek papierosów różnych marek, który został wprowadzony na obszar celny Wspólnoty Europejskiej bez zgłoszenia celnego i przedstawienia organowi celnemu, o łącznej wartości celnej 1.592,00 zł, na którym ciążą należności celne w kwocie 917,00 zł oraz należności podatkowe w kwocie 29.236,00 zł, w tym podatek akcyzowy w kwocie 23.300,00 zł oraz podatek od towarów i usług w kwocie 5.936,00 zł, to jest o czyn z art. 91 § 1 i 3 k.k.s. w zb. z art. 65 § 1 i 3 k.k.s. w zb. z art. 54 § 1 i 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. , B. K. został oskarżony o to, że: w dniu 18.12.2011 r. o godzinie 14:40 w miejscowości (...) przy ul. (...) przechowywał wyroby tytoniowe w ilości 2981 paczek papierosów różnych marek oraz wyroby alkoholowe w ilości 4,0 litrów bez wymaganych znaków skarbowych akcyzy, o których wiadomo, że zostały sprowadzone na terytorium kraju bez zgłoszenia celnego i przedstawienia organowi celnemu, o łącznej wartości celnej 2.440,00 zł, na których ciążą należności celne w wysokości 1.377,00 zł oraz należności podatkowe w wysokości 43.905,00 zł, w tym podatek akcyzowy w wysokości 34.981,00 zł i podatek VAT w wysokości 8.924,00 zł, to jest o czyn z art. 91 § 3 i 1 k.k.s. w zb. z art. 65 § 3 i 1 k.k.s. w zb. z art. 54 § 2 i 1 k.k.s. w zw. z art. 7 k.k.s. , Wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim z dnia 15 maja 2013 r. w sprawie o sygn. akt II K 1/13 oskarżony A. K. został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu; Oskarżony B. K. został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym, że zakwalifikowanego go z art. 91 § 1 i 4 k.k.s. w zb. z art. 65 § 1 i 3 k.k.s. w zb. z art. 54 § 1 i 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i za to na mocy art. 91 § 1 i 4 k.k.s. w zb. z art. 65 § i 3 k.k.s. w zb. z art. 54 § 1 i 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. został skazany, a na mocy art. 54 § 1 i 2 k.k. s w zw. z art. 7 § 2 k.k.s. wymierzono mu karę 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych. Na mocy art. 29 pkt 1 k.k.s. w zw. z art. 30 § 2 k.k.s. , art. 31 § 5, 6 i 7 k.k. s orzeczono przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych opisanych szczegółowo w wykazie dowodów rzeczowych nr I/26/11 na karcie 69 akt sprawy pod pozycjami 1 – 12 i zarządzono ich zniszczenie. Ponadto w części związanej z uniewinnieniem kosztami procesu obciążono Skarb Państwa. Zasądzono od oskarżonego B. K. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1.000 (jeden tysiąc) złotych tytułem opłaty oraz obciążono go pozostałymi kosztami sądowymi w części go dotyczącej. Powyższy wyrok uprawomocnił się wobec oskarżonego B. K. w dniu 23 maja 2013 r. Apelację od powyższego orzeczenia na podstawie art. 425 § 1 k.p.k. oraz art. 444 k.p.k. wniósł prokurator, zaskarżający powyższy wyrok w części dotyczącej A. K. , w zakresie orzeczenia o winie, na jego niekorzyść. Na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. , art. 437 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 3 k.p.k. zarzucił temu wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, iż w dniu 18 grudnia 2011 r. na posesji przy ulicy (...) w (...) A. K. przechowywał 1990 paczek papierosów różnych marek sprowadzonych na terytorium kraju bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy, które zostały wprowadzone na obszar celny Wspólnoty Europejskiej bez zgłoszenia celnego i przedstawienia organowi celnemu, podczas gdy całokształt materiału dowodowego wskazuje, że A. K. dopuścił się zarzuconego mu czynu zabronionego. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja prokuratora, wzruszająca orzeczenie w części dotyczącej oskarżonego A. K. , jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie podzielił sformułowanych w niej zarzutów, ani argumentacji przytoczonej na ich poparcie. W ocenie Sądu Okręgowego nie sposób zgodzić się w tym zakresie z apelacją prokuratora, iż Sąd I instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, o którym mowa w art. 438 pkt. 3 k.p.k. Nie należy bowiem tracić z pola widzenia, że błąd ustaleń faktycznych stanowiący trzecią podstawę odwoławczą zachodzi, gdy treść dokonanych ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd nie odpowiada zasadom rozumowania, a błąd mógł mieć wpływ na treść orzeczenia. Zarzut nie jest uzasadniony, gdy (jak w badanej sprawie), sprowadza się do samego kwestionowania stanowiska sądu czy do polemiki z ustaleniami sądu. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu nie wystarcza do stwierdzenia, że sąd popełnił istotny błąd ustaleń faktycznych . Zarzut taki powinien wskazywać nieprawidłowości w rozumowaniu sądu w zakresie istotnych ustaleń, a tego skarżący nie czyni. ( Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 6 lutego 2013 r., o sygn. II AKa 261/12KZS 2013/4/67, LEX 1341853). Jak bowiem wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy ( por. m.in. wyrok z 24 marca 1975 r., II KR 355/74, OSNPG 1975 r., Nr 9, poz. 84 ) możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu, nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd wadliwej oceny dowodów. Zwłaszcza wówczas, gdy – jak w przedmiotowej sprawie – Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wyroku szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko, w tym w zaskarżonym zakresie, wskazując przy tym fakty, jakie uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Nadto sądowa ocena dowodów nie wykazuje błędów natury faktycznej ( niezgodności z treścią dowodu, pominięcia pewnych dowodów ) lub logicznej ( błędów rozumowania i wnioskowania ) oraz nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy. Wobec tego, że Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wyroku odniósł się m.in. do zagadnień podnoszonych w apelacji, szerokie komentowanie zasługującego na aprobatę stanowiska z tym związanego, na obecnym etapie postępowania staje się zbędne i niecelowe. Należałoby jedynie zauważyć, że zgodzić się należy z Sądem I instancji, że A. K. na żadnym etapie postępowania nie przyznał, że towary w postaci nielegalnie wprowadzonych na terytorium Polski paczek papierosów należały do niego. Oskarżony wyjaśnił (k. 283v-284), że zerwał niejako z działalnością przestępczą, z uwagi na to, że jego dzieci zabroniły mu się zajmować handlem papierosami. Ponadto jednoznacznie wskazał, że papierosy, które zostały znalezione na jego części podwórka należały do jego brata M. K. , a składowanie ich w tym miejscu wynikało jedynie z faktu posiadania jednej bramy na podwórko. Ponadto oskarżony A. K. opisał bardzo szczegółowo całe zajście i we wszystkich wyjaśnieniach podkreślał, że wszystkie papierosy należały do jego brata, co potwierdził M. K. . W ocenie Sądu treść wyjaśnień A. K. koreluje, z wyjaśnieniami brata, który wskazywał, iż A. K. nie jest właścicielem znalezionych przez Straż Graniczną papierosów, podkreślając, że część papierosów zaniósł już do swojego domu (k.149v), a pozostałych po prostu nie zdążył, bo zjawili się funkcjonariusze Straży Granicznej. Powyższe twierdzenia znajdują oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym protokole zatrzymania rzeczy (k.2-4) i protokole przeszukania domu oskarżonego A. K. (k.5-6). W ocenie Sądu jest to tyle przekonujące, że w mieszkaniu A. K. nie zostały znalezione paczki papierosów, podczas gdy u jego brata M. K. znaleziono część nielegalnie przewiezionych na teren RP towarów w postaci papierosów nieoznaczonych znakami akcyzy. Przekonującym jest ponadto rzeczowa i logiczna argumentacja Sądu I instancji, iż paczki z papierosami znalazły się na terenie nieruchomości na której obaj bracia posiadali swoje domy, ale posiadającej tylko jedną bramę wjazdową i stąd pewna trudność w ustaleniu ich odpowiedzialności. Nie sposób zatem tylko z tego powodu (uprawnień właścicielskich do nieruchomości obu braci) i jednej bramy wjazdowej, bez poczynienia w tym kierunku jednoznacznych ustaleń, przypisywać sprawstwo obu oskarżonym. W ocenie Sądu prokurator nie wykazał, że przywiezione i składowane paczki papierosów nastąpiło za zgodą A. K. , co mogłoby ewentualnie świadczyć o odpowiedzialności oskarżonego. Tym bardziej, że oskarżony A. K. wskazywał, że nie zajmuje się tego rodzaju działalnością i nie wie od kogo i kiedy zostały przywiezione paczki papierosów. O winie oskarżonego A. K. nie może również świadczyć to, że w momencie przyjazdu funkcjonariuszy Straży Granicznej nikt ze znajdujących się na posesji osób w tym i M. K. nie przyznawał się do bycia właścicielem znalezionych papierosów, co jest oczywiste wobec obecności funkcjonariuszy i obawy poniesienia odpowiedzialności karnej. Z powyższych względów wyrok, jako słuszny, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. został utrzymany w mocy, zaś apelacja prokuratora w zaskarżonej części uznana za bezzasadną w stopniu oczywistym. Zaskarżony wyrok nie jest dotknięty wadami, które powinny być brane przez Sąd Odwoławczy z urzędu. O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono w myśl art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.