Sad powszechny, III AUa 1423/16

Sygn. akt III AUa 1423/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2017 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Grażyna Horbulewicz (spr.) Sędziowie: SSA Grażyna Czyżak SSA Barbara Mazur Protokolant: st.sekr.sądowy Wioletta Blach po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017 r. w Gdańsku sprawy B. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. o prawo do świadczenia przedemerytalnego na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt VII U 581/16 oddala apelację. SSA Grażyna Czyżak SSA Grażyna Horbulewicz SSA Barbara Mazur Sygn. akt III AUa 1423/16 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 4 marca 2016 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. odmówił B. K. prawa do świadczenia przedemerytalnego w związku z brakiem uprawnień – bowiem po ustaniu stosunku pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy podlegała ona ubezpieczeniom z innego tytułu tj. umowy zlecenia. Odwołanie od powyższej decyzji wywiodła ubezpieczona wnosząc o jej zmianę poprzez przyznanie jej prawa do żądanego świadczenia. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. Wyrokiem z dnia 25 maja 2016 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał B. K. prawo do świadczenia przedemerytalnego od dnia 13 lutego 2016 r. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd wskazał, że ubezpieczona, urodzona (...) , w dniu 12 lutego 2016 r. złożyła w organie rentowym wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. W toku postępowania administracyjnego ubezpieczona udowodniła staż w wymiarze 39 lat, 10 miesięcy i 27 dni okresów składkowych. W okresie od 11 maja 1976 r. do 30 czerwca 2015 r. B. K. była zatrudniona w (...) sp. z o.o. w B. (poprzednio do 21 sierpnia 2000 r. w (...) / E. w T. ) na stanowiskach robotnika magazynu, referenta ds. administracji, starszego referenta ds. transportu, referenta ds. transportu, referenta ds. socjalnych, samodzielnego referenta ds. socjalnych, księgowej-wydawcy, magazyniera-brygadzisty, samodzielnego pracownika magazynowego, operatora terminalu i komputera oraz pracownika magazynowego. Stosunek pracy wnioskodawczyni ustał z dniem 30 czerwca 2015 r. na mocy porozumienia stron z przyczyn nie dotyczących pracownika. Następnie w okresie od dnia 1 do 10 lipca 2015 r. ubezpieczona była zatrudniona w tym samym zakładzie (...) sp. z o.o. w B. na podstawie umowy zlecenia. Z powyższego tytułu była zgłoszona do ubezpieczenia społecznego oraz zdrowotnego (kod (...) ). Od dnia 13 lipca 2015 r. wnioskodawczyni jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. , jako bezrobotna, z prawem do zasiłku od dnia 13 lipca 2015 r., a 180 dni pobierania zasiłku upłynęło w dniu 9 stycznia 2016 r. Do 2 lutego 2016r. ubezpieczona nie odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia, albo zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych. Na kanwie tak poczynionych ustaleń pozwany wydał zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję, którą odmówił wnioskodawczyni prawa do emerytury pomostowej Analizując trafność decyzji pozwanego, przy uwzględnieniu treści przepisów art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 3 oraz art. 7ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. z 2013 poz. 170 j.t. ze zm.), Sąd zważył, iż ubezpieczona wykazała wymagany okres uprawniający do emerytury, zaś wymagany wiek 55 lat ukończyła przed złożeniem wniosku, tj. (...) . Nadto Sąd wskazał, że upłynął również 180-dniowy okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych, w którym to okresie B. K. nie odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia, albo zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych – co potwierdza stosowne zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy w T. z dnia 02 lutego 2016 r. Niewątpliwie także wnioskodawczyni była zatrudniona u ostatniego pracodawcy przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, pozostaje zarejestrowana jako bezrobotna, a nadto złożyła wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia wydania przez Powiatowy Urząd Pracy dokumentu poświadczającego 180-dniowy okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Wobec bezspornego stanu faktycznego ustalić jedynie należało, czy przesłanki wskazane w art. 2 ust. 3 ustawy przedemerytalnej dla uzyskania prawa do świadczenia winny być spełnione w określonej kolejności – tj. czy warunkiem przyznania świadczenia emerytalnego jest podleganie ostatnio, przed nabyciem prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ubezpieczeniom społecznym z tytułu stosunku pracy rozwiązanego z przyczyn wskazanych w art. 2 ust. 1 tejże ustawy (jak wskazywał pozwany) – czy też wystarczające jest spełnienie przesłanek z art. 2 ust.1 i 3 ustawy w zakresie wieku, stażu pracy, ustania stosunku pracy z określonej przyczyny po stronie pracodawcy oraz pozostawania bezrobotnym po wykorzystaniu 180-dniowego okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, bez względu na kolejność pomiędzy ich spełnieniem (jak podnosiła skarżąca). Rozważając powyższe, Sąd zważył, iż ani art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych , ani inny przepis tej ustawy nie posługuje się warunkiem: „pozostawania w stosunku pracy bezpośrednio przez nabyciem statusu osoby bezrobotnej”, co oznacza, że zawarcie umowy zlecenia po rozwiązaniu stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy nie ma znaczenia z punktu widzenia warunków opisanych w treści art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 14 maja 2009 r., III AUa 5014/08). Z literalnej wykładni powołanego przepisu wynika, iż warunkiem uprawniającym do uzyskania świadczenia przedemerytalnego jest pobieranie zasiłku dla bezrobotnych przez okres co najmniej 6 miesięcy, a ustawodawca nie sprecyzował kolejnego wymagania, że ten 6-miesięczny okres nieprzerwanego pobierania zasiłku dla bezrobotnych powinien przypadać po rozwiązaniu „ostatniego” stosunku pracy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2012 r., I BU 15/11; podobnie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 16 stycznia 2013 r., III AUa 1626/12). Wykonywanie pracy na podstawie umowy zlecenia po ustaniu zatrudnienia z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy, a przed datą zarejestrowania się w urzędzie pracy nie pozbawia osoby zainteresowanej możliwości ubiegania się o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego (por .wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 10 listopada 2015 r., III AUa 693/15). 180 - dniowy okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie musi trwać nieprzerwanie, gdyż tego nie warunkuje art. 2 ust. 3 ustawy z 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych, z treści którego wynika, że warunkiem uprawniającym do uzyskania świadczenia przedemerytalnego jest pobieranie zasiłku dla bezrobotnych przez okres co najmniej 180 dni, a ustawodawca nie sprecyzował kolejnego wymagania, że okres ten ma trwać nieprzerwanie i powinien przypadać po rozwiązaniu ostatniego stosunku pracy (por .wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 5 października 2015 r., III AUa 22/15). Stanowisko powyższe podziela również Sąd Apelacyjny w Gdańsku, wskazując, iż nabycie prawa do świadczenia przedemerytalnego nie jest uzależnione od pobierania zasiłku dla bezrobotnych przez okres określony w art. 2 ust. 3 ustawy z 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych bezpośrednio po zakończeniu okresów wymienionych w art. 2 ust. 1 ustawy z 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 22 września 2015 r., III AUa 595/15). Co istotne – i co trafnie przytoczyła ubezpieczona w odwołaniu – powyższe poglądy wpisują się w stanowisko wynikające z uchwały Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2013 r., III UZP 2/13, w której Sąd Najwyższy usunął dotychczasową rozbieżność w judykaturze tego Sądu nie podzielając stanowiska, zgodnie z którym okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych wskazany w art. 2 ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych musi przypadać po utracie zatrudnienia na warunkach określonych w art. 2 ust. 1 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych . Sąd Najwyższy podkreślił, że nabycie prawa do świadczenia przedemerytalnego nie zostało uzależnione od zarejestrowania się w urzędzie pracy w charakterze bezrobotnego bezpośrednio po utracie źródła utrzymania z przyczyn niezależnych od pracownika. Cytowana ustawa nie zawiera także przepisu, który pozbawiałby takie osoby prawa do świadczenia przedemerytalnego w przypadku poszukiwania nowego zatrudnienia lub jego podjęcia w okresie przed otrzymywaniem zasiłku dla bezrobotnych. Sąd Najwyższy wskazał, że wykładnia semantyczna, systemowa, teleologiczna i funkcjonalna prowadzą do konkluzji, że nabycie prawa do świadczenia przedemerytalnego nie jest uzależnione od pobierania zasiłku dla bezrobotnych, określonego w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych , bezpośrednio po zakończeniu okresów wymienionych w art. 2 ust. 1 tej ustawy. Posługując się wykładnią językową art. 2 ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych , w którym nie przewidziano warunku bezpośredniego następstwa rozwiązania stosunku pracy i nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, Sąd Najwyższy przyjął, że podjęcie aktywności zawodowej w czasie między rozwiązaniem stosunku pracy, a nabyciem prawa do zasiłku nie stanowi przeszkody do nabycia prawa do świadczenia. Zatem wykładnia tych przepisów wskazuje, że wykonywanie pracy na podstawie umowy zlecenia po ustaniu zatrudnienia z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy, a przed datą zarejestrowania się w urzędzie pracy nie pozbawia osoby zainteresowanej możliwości ubiegania się o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał skarżącej prawo do świadczenia przedemerytalnego od dnia 13 lutego 2016 r. tj. od dnia następnego po złożeniu wniosku o świadczenie. Apelację od wyroku wywiódł pozwany zaskarżając go w całości, zarzucając naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych oraz prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i wnosząc o jego zmianę poprzez oddalenie odwołania, względnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podniósł, że w jego ocenie z treści przepisu art. 2 ust 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych jednoznacznie wynika, że okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych musi przypadać bezpośrednio po rozwiązaniu stosunku pracy z przyczyn wymienionych w ust. 1. Wykonywanie umowy zlecenia w okresie przypadającym po ustaniu zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy, a przed uzyskaniem statusu osoby bezrobotnej, wyklucza możliwość przyznania wnioskodawcy prawa do świadczenia przedemerytalnego. Powyższe - zdaniem skarżącego - potwierdza uzasadnienie projektu ustawy o świadczeniach przedemerytalnych , jak również bogate orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz sądów apelacyjnych. Celem ustawy, jak wskazuje ustawodawca jest określenie systemu wsparcia socjalnego dla osób z likwidowanych zakładów pracy, tracących prawo do świadczeń z ubezpieczenia społecznego lub o najdłuższym stażu pracy znajdujących się w relatywnie trudnej sytuacji z uwagi na zwolnienie z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Dalej ustawodawca wskazuje, że osobom, które utraciły pracę nie z własnej winy, a przede wszystkim z powodu likwidacji, upadłości lub niewypłacalności pracodawcy w rozumieniu ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, proponuje się w pierwszym okresie po utracie pracy cykl działań aktywizacyjnych. Program) aktywizacji są określone w projekcie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynki' pracy i polegają na ułatwieniach organizacyjnych i finansowych adresowanych dk pracodawców i bezpośrednio zainteresowanych osób, w celu pozyskania zatrudnienia w okresie 6 miesięcy od dnia rejestracji w urzędzie pracy (w tym subsydiowane zatrudnienie zt środków Funduszu Pracy na okres do 4 lat, połączone z dofinansowaniem utworzenia miejsce pracy). Osoby nabywające prawo do świadczenia przedemerytalnego w okresie tycł pierwszych 6 miesięcy będą posiadać status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku dlć bezrobotnych. Po upływie 6-miesięcznego okresu pobierania zasiłku, o ile nie uda się uzyskać przez ten okres zatrudnienia, osoby te mogą złożyć wniosek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego. W niniejszej sprawie ubezpieczona, po rozwiązaniu stosunku pracy w (...) Sp. z o.o. w B. w dniu 30 czerwca 2015 r., z przyczyn określonych w art. 2 ust. 1 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych , podlegała od 1 lipca 2015 r. do 10 lipca 2015 r. ubezpieczeniom społecznym z tytułu umowy zlecenia i dopiero po tym okresie zarejestrowała się w urzędzie pracy i pobierała zasiłek dla bezrobotnych. Wobec powyższego, nie został spełniony jeden z warunków koniecznych dla przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego wskazany w art. 2 ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych , tj. pobieranie przez co najmniej 180 dni zasiłku dla bezrobotnych po rozwiązaniu stosunku pracy w sposób opisany w ust. 1 art. 2 . Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja pozwanego nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszej sprawy była ocena prawidłowości stanowiska organu rentowego w przedmiocie odmowy przyznania B. K. prawa do świadczenia przedemerytalnego na podstawie ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252). We wskazanym powyżej zakresie Sąd Okręgowy przeprowadził stosowne postępowanie dowodowe, a w swych ustaleniach i wnioskach nie wykroczył poza ramy swobodnej oceny wiarygodności i mocy dowodów wynikające z przepisu art. 233 k.p.c. , nie popełnił też uchybień w zakresie zarówno ustalonych faktów, jak też ich kwalifikacji prawnej, które mogłyby uzasadnić ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia. W konsekwencji, Sąd odwoławczy oceniając, jako prawidłowe ustalenia faktyczne i rozważania prawne dokonane przez Sąd pierwszej instancji uznał je za własne, co oznacza, iż zbędnym jest ich szczegółowe powtarzanie w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. I PKN 339/98, OSNAPiUS z 1999 r., z. 24, poz. 776). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych , prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy , w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 55 lat - kobieta oraz 60 lat - mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn. W myśl art. 2 ust. 3 tej ustawy, świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie określonej w ust. 1 po upływie co najmniej 6 miesięcy pobierania zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w ustawie o promocji zatrudnienia, jeżeli osoba ta spełnia łącznie następujące warunki: nadal jest zarejestrowana jako bezrobotna (pkt 1), w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia, albo zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych ( pkt 2) , złoży wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia wydania przez powiatowy urząd pracy dokumentu poświadczającego 6-miesięczny okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych (pkt 3). Organ rentowy odmówił wnioskodawczyni prawa do świadczenia przedemerytalnego z uwagi na wykonywanie przez nią bezpośrednio po rozwiązaniu umowy o pracę (pod dniu 10 czerwca 2015 r.) z przyczyn nie dotyczących pracownika umowy zlecenia (1-10 lipiec 2015 r.). Pozwany podkreślił, że w jego ocenie, wymóg pobierania przez osobę określoną w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłku dla bezrobotnych przez co najmniej 6 miesięcy można uznać za spełniony wyłącznie wówczas, gdy świadczenie takie na rzecz ubezpieczonego następuje bezpośrednio po rozwiązaniu stosunku pracy. Stanowisko powyższe skarżący podtrzymał w apelacji. Zdaniem Sądu Apelacyjnego stanowisko pozwanego jest błędne, albowiem językowe reguły wykładni prowadzą do wniosków zgoła odmiennych. Ustawodawca w powołanym przepisie nie posłużył się bowiem żadnym zwrotem wskazującym na konieczność bezpośredniego następstwa ustania stosunku pracy i pobierania zasiłku dla bezrobotnych, dlatego uznać trzeba, że sformułowany przez pozwanego wymóg zachowania ciągłości zdarzeń uzasadniających przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego ma charakter kryterium pozaustawowego. Ponad powołane w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wyroki Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 10 listopada 2015 r., w sprawie III AUa. 693/15, Sądu Najwyższego z 23 maja 2012 r., w sprawie I BU 15/11 i 2 lipca 2013 r., w sprawie III UZP 2/13, przywołać można także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2016 r., w sprawie II UK 165/15, w którym ostatecznie uznano, że oczywiste jest, iż ustawodawca nie przewidział warunku bezpośredniego następstwa okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych po rozwiązaniu stosunku pracy, a skoro tak, to można uznać, iż racjonalnie zmierzał do wyłączenia odmiennego potraktowania osób, które utraciły pracę z przyczyn leżących po stronie pracodawcy ze względu na chwilę zarejestrowania się jako bezrobotny lub podjęcia krótkoterminowego zatrudnienia przed zarejestrowaniem. W uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia wskazano, że „Sąd Najwyższy, wykładając art. 2 ust. 3 tej ustawy o świadczeniach przedemerytalnych , przyjmował powstanie prawa do świadczenia przedemerytalnego po co najmniej 6-miesięcznym pobieraniu zasiłku dla bezrobotnych, bez potrzeby wykazywania ciągłego pobierania tego świadczenia po rozwiązaniu ostatniego stosunku pracy (w wyrokach z dnia 7 marca 2013 r., I UK 559/12; z dnia 3 lipca 2012 r., II UK 323/11 oraz z dnia 23 maja 2012 r., I BU 15/11, OSNP 2013 r. Nr 11-12, poz. 134). Ad casu przyjęto brak prawa do świadczenia przedemerytalnego osoby, która uzyskała status bezrobotnego dopiero po zaprzestaniu prowadzenia po rozwiązaniu stosunku pracy działalności pozarolniczej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2012 r., I UK 437/11 (OSNP 2013 r. Nr 11-12, poz. 135). Rozbieżność ta została usunięta w uchwale z dnia 2 lipca 2013 r., III UZP 2/13 (OSNP 2013 r Nr 21-22, poz. 256). Sąd Najwyższy przyjął, że podjęcie aktywności zawodowej w czasie pomiędzy rozwiązaniem stosunku pracy, a nabyciem prawa do zasiłku nie stanowi przeszkody do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego. Przytaczając treść art. 2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych in extenso , wywiódł, że wynika z niego prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługujące nie tylko pracownikom, z którymi rozwiązano stosunek pracy z powodu likwidacji lub niewypłacalności pracodawcy, albo z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy , lecz także osobom, które nie mogą znaleźć zatrudnienia po okresie ponad pięcioletniego pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, a także znajdującym się w podobnej sytuacji osobom prowadzącym pozarolniczą działalność gospodarczą po ogłoszeniu upadłości. Uwypuklił cel tych unormowań, odczytując je jako zapewnienie wsparcia socjalnego dla osób tracących źródło utrzymania z przyczyn od siebie niezależnych przed nabyciem uprawnień emerytalnych, które ze względu na wiek nie są w stanie skutecznie konkurować na rynku pracy. Taki cel ustawy został zresztą przedstawiony w uzasadnieniu projektu (Sejm IV kadencji, druk nr 2420), zatem Sąd Najwyższy wyprowadził tezę, że wspieranie aktywności takich osób, a nie propagowanie biernej postawy, uzasadnia przyznanie świadczenia przedemerytalnego, gdy po aktywnym poszukiwaniu osoba w wieku przedemerytalnym, nie ma rzeczywistej możliwości znalezienia zatrudnienia. W przepisach dotyczących zadań aktywizacyjnych przed zarejestrowaniem się ( art. 2 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych , art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia) Sąd Najwyższy dostrzegł brak obowiązku zgłoszenia się w urzędzie pracy bezpośrednio po rozwiązaniu stosunku pracy z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, na rzecz podjęcia prób znalezienia nowej pracy (działalności zarobkowej) i otrzymywanie zasiłku dla bezrobotnych, gdy próby takie zakończą się niepowodzeniem. Reasumując, Sąd uznał, podobnie jak w wyroku z dnia 23 maja 2013 r., I BU 15/11, że nie jest konieczny bezpośredni związek czasowy między ustaniem stosunku pracy a pobieraniem zasiłku dla bezrobotnych”. Wyprowadzona przez Sąd Najwyższy w powołanym wyżej orzeczeniu konkluzja odnosi się również do analizowanej sprawy. Odnosząc się do zarzutów pozwanego zaprezentowanych w wywiedzionej apelacji, jak również powołanych na ich uzasadnienie argumentów, a w szczególności treści projektu do ustawy o świadczeniach przedemerytalnych , zważyć należy, że Sąd Okręgowy słusznie zauważył, że sporna kwestia występująca w niniejszej sprawie była już wielokrotnie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego i choć - co do zasady - orzeczenia Sądu Najwyższego nie wiążą sądów niższych instancji, to jednak w rozważanej sprawie, Sąd Apelacyjny w pełni podziela stanowisko i argumentację przyjętą przez Sąd Najwyższy w powołanych wyżej judykatach i przyjmuje ją za własną stając na stanowisku, że podjęcie przez ubezpieczoną zatrudnienia (na umowę zlecenia) bezpośrednio po ustaniu stosunku pracy z przyczyn nie dotyczących pracownika pozostaje bez wpływu na jej prawo do świadczenia przedemerytalnego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 3 lutego 2015 r., III AUa 411/14, Nr Legalis 1229587). Reasumując, Sąd Apelacyjny podzielił oceną prawną dokonaną przez Sąd I instancji, zgodnie z którą odwołująca spełnia wszystkie przesłanki konieczne do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego i na mocy art. 385 k.p.c. , uznając apelację pozwanego za niezasadną, orzekł, jak w sentencji. SSA Grażyna Horbulewicz SSA Grażyna Czyżak SSA Barbara Mazur