Sad powszechny, V U 1202/13

Sygn. akt V U 1202/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 listopada 2013 roku Sąd Okręgowy w Słupsku V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Radosław Buko Protokolant: st. sekr. sądowy Beata Pezena po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2013 roku w Słupsku odwołania J. H. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 28 czerwca 2013 roku znak (...) w sprawie J. H. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o emeryturę zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu J. H. prawo do emerytury na podstawie art.184 w zw. z art.32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz.U. z 2009 roku numer 153 poz. 1227 ze zm.) od dnia 12 lipca 2013 roku, nie stwierdzając odpowiedzialności organu rentowego UZASADNIENIE Ubezpieczony J. H. wniósł odwołanie od decyzji z dnia 1 lipca 2013 roku, znak: (...) domagając się jej zmiany, poprzez przyznanie prawa do emerytury. W uzasadnieniu swojego stanowiska podniósł, iż organ rentowy bezzasadnie zaliczył ubezpieczonemu jedynie okres 6 lat z tytułu zatrudnienia we (...) Przedsiębiorstwie (...) . Pozwany organ rentowy - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. wniósł o oddalenie odwołania podnosząc, iż na podstawie przedłożonej dokumentacji ubezpieczony udowodnił zatrudnienie w wymiarze 23 lat 4 miesiące i 3 dni okresów składkowych i nieskładkowych, w tym 6 lat 4 miesiące i 23 dni pracy w warunkach szczególnych. Do okresu pracy w warunkach szczególnych organ rentowy nie uwzględnił okresu zatrudnienia od 4 stycznia 1975 r. do 31 marca 1976 r w we (...) Przedsiębiorstwie (...) , ponieważ podane stanowisko pracy – operator spycharki w świadectwie pracy z dnia 7 marca 1978 roku jest niezgodne z przepisami resortowymi – wykaz A, dział V, poz.3, pkt 1 – maszynista koparek jednonaczyniowych i wielonaczyniowych powołanymi w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia 20 maja 2013 r. Do okresu pracy w warunkach szczególnych organ rentowy nie uwzględnił również okresu od 25 maja 1976 r. do 23 października 1978 r. z tytułu zatrudnienia w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym nr (...) w C. , ponieważ nie przedłożono świadectwa pracy w warunkach szczególnych. Z uwagi iż, ubezpieczony nie udokumentował co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych na dzień 01.01.1999 r. oraz nie udowodnił 25 lat ogólnego stażu pracy, zaskarżoną decyzją organ rentowy odmówił mu prawa do emerytury. Sąd ustalił, co następuje: Ubezpieczony J. H. , lat 60, urodzony (...) , złożył w dniu 13 czerwca 2013 roku wniosek o emeryturę. Wraz z wnioskiem przedłożył zaświadczenia i świadectwa pracy, którymi w ocenie organu rentowego udokumentował staż ubezpieczeniowy wynoszący łącznie 23 lata, 4 miesiące i 3 dni, w tym 6 lat, 4 miesiące i 23 dni pracy w warunkach szczególnych. Ubezpieczony nie należy do OFE. Zaskarżoną decyzją z dnia 28 czerwca 2013 roku, znak (...) organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury. dowód: akta emerytalne: wniosek k. 1 – 3, zaskarżona decyzja k.52 W okresie od 12 lipca 1953 r. do 2 sierpnia 1971 roku J. H. był zameldowany na pobyt stały w miejscowości O. , gdzie w okresie od 13 lipca 1969 r. do 2 sierpnia 1971 roku tj. do ukończenia 18 roku życia pracował w gospodarstwie rolnym rodziców. Rodzice ubezpieczonego posiadali gospodarstwo rolne o powierzchni ok 5 ha na którym uprawiane było żyto, kartofle, owies oraz hodowano krowy, konie i świnie. Ubezpieczony był najstarszym z rodzeństwa i pracował w gospodarstwie rolnym razem z matką. Ubezpieczony kopał kartofle, kosił zboża, wyprowadzał krowy, konie. Ubezpieczony był uczniem Szkoły Przysposobienia Rolniczego, lecz nauka nie kolidowała z pracą w gospodarstwie. dowód: zeznania świadków: R. M. 00:17:08 – 00:26:50 k.40 verte akt sprawy, S. M. 00:29:31 – 00:40:25 k.41 akta sprawy, oświadczenie k 26 akt sprawy Ubezpieczony w okresie od 3 sierpnia 1971 do 31 marca 1976 roku był zatrudniony we (...) Przedsiębiorstwie (...) . W tym okresie od 3 sierpnia 1971 do 3 stycznia 1975 r ( 3 lata, 5 miesięcy, 1 dzień) stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał: ciężkie prace załadunkowe i wyładunkowe oraz przeładunek materiałów sypkich, pylistych, toksycznych, żrących lub parzących w transporcie. Od 4 stycznia 1975 do 31 marca 1976r. (1 rok, 2 miesiące i 28 dni) stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace maszynisty koparek i ładowarek jednonaczyniowych i wielonaczyniowych. Ubezpieczony przedłożył na powyższa okoliczność świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Dowód: akta sprawy: świadectwo pracy w warunkach szczególnych z dnia 26.04.2012, : świadectwo pracy w warunkach szczególnych z dnia 20.05.2013 w aktach osobowych – k.18, zaświadczenie k.33, świadectwo pracy k.48, akta osobowe ubezpieczonego k 18 akt sprawy W okresie od 25 maja 1976 r. do 23 października 1978r. ( 2 lata, 4 miesiące, 29 dni ) J. H. był zatrudniony w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym nr (...) w C. na stanowisku operatora spycharki Dowód: akta sprawy: świadectwo pracy z dnia 23.10.1978 r, skierowanie do pracy, wniosek w sprawie zatrudnienia pracownika, pismo z dnia 21.10.1978 roku – w aktach osobowych k.16 W okresie od 23 października 1978 r. do 31 stycznia 1987 r. ubezpieczony J. H. był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) Spółka z o.o. w C. . W tym okresie od 16 lipiec 1981 r. do 31 maja 1983 r. ubezpieczony został oddelegowany do pracy w Iraku, gdzie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy świadczył pracę operatora spycharki. Do obowiązków ubezpieczonego należało wyrównywanie terenu pod nawodnienia. Dowód: zeznania świadka J. B. 00:05:46 – 00:17:08 k.40 verte, akta osobowe k.14 akt sprawy, zaświadczenie z 15.01.1983 r. k.46 , umowa k.47 akt emerytalnych Praca ubezpieczonego w czasie zatrudnienia w okresie od 3 sierpnia 1971 do 3 stycznia 1975 r ( 3 lata, 5 miesięcy, 1 dzień) oraz 4 stycznia 1975 do 31 marca 1976 r. (1 rok, 2 miesiące i 28 dni) we (...) Przedsiębiorstwie (...) , w okresie od 25 maja 1976 r. do 23 października 1978 r. (2 lata, 4 miesiące, 29 dni) z tytułu zatrudnienia w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym nr (...) w C. oraz od 16 lipca 1981 r. do 31 maja 1983 r. podczas zatrudnienia w Iraku (1 rok, 10 miesięcy , 16 dni) była pracą w warunkach szczególnych. Łączny okres pracy ubezpieczonego w warunkach szczególnych według stanu na dzień 1 stycznia 1999 roku po doliczeniu powyższych okresów do okresu uwzględnionego przez organ rentowy tj. 6 lat, 4 miesiące, 23 dni wynosi 15 lat 4 miesiące i 7 dni przekracza ponad 15 lat. Łączny okres pracy ubezpieczonego po doliczeniu okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców wynosi 25 lat. Dowód: zeznania świadków: R. M. 00:17:08 – 00:26:50 k.40 verte akt sprawy, S. M. 00:29:31 – 00:40:25 k.41akt sprawy, oświadczenie k 26 akt sprawy, świadectwo pracy w warunkach szczególnych z dnia 26.04.2012, : świadectwo pracy w warunkach szczególnych z dnia 20.05.2013 w aktach osobowych – k.18, zaświadczenie k.33, świadectwo pracy k.48, akta osobowe ubezpieczonego k 18 akt sprawy, zeznania świadka J. B. 00:05:46 – 00:17:08 k.40 verte, akta osobowe k.14 akt sprawy, zaświadczenie z 15.01.1983 r. k.46 , umowa k.47 akt emerytalnych Sąd zważył, co następuje: Odwołanie ubezpieczonego J. H. zasługuje na uwzględnienie. Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie było ustalenie uprawnień ubezpieczonego do wcześniejszej emerytury z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach, na podstawie art. 184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst : Dz. U. z 2009 roku, Nr 153, poz. 1227) oraz przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 , poz. 43 ze zm.). Zgodnie z art.184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ubezpieczonym urodzonym po 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32,33,39 i 40, jeżeli w dniu wejścia ustawy osiągnęli: 1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 W myśl ust. 2 art. 184 emerytura przysługuje ubezpieczonym, którzy nie przystąpili do otwartego funduszu emerytalnego albo złożyli wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 , to 25 lat w przypadku mężczyzny ( art. 27 pkt 2) . Wiek emerytalny wynika z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r., nr 8, poz. 43 ze zm.), do którego odsyła art. 32 ust. 4 powołanej ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Dla mężczyzny jest to 60 lat. Wymagany okres zatrudnienia w warunkach szczególnych przewidziany w przepisach dotychczasowych, o którym mowa w art. 184 ust. 1, to okres 15 lat, o czym stanowi § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia. Bezsporne w niniejszej sprawie było, że ubezpieczony ma ukończone 60 lat i nie jest członkiem OFE. Spór dotyczył przesłanek : pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 15 lat według stanu na dzień 01.01.1999r. oraz długości ogólnego stażu pracy liczonego na dzień wejścia w życie ustawy, tj. na dzień 01.01.1999 roku. Stosownie do § 2.ust 1 i 2 cyt. rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Okresy pracy, o których mowa w ust. 1, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy. Ubezpieczony nie przedłożył świadectwa pracy w warunkach szczególnych za sporne okresy. Zważyć przy tym należy, że w postępowaniu przed sądem ubezpieczeń społecznych w sprawach o świadczenia emerytalno-rentowe prowadzenie dowodu z zeznań świadków lub z przesłuchania stron nie podlega żadnym ograniczeniom. Zgodnie zaś z § 22 ust 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz.U. Nr 237 poz. 1412) środkiem dowodowym stwierdzającym okresy zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania oraz spółdzielczej umowy o pracę jest świadectwo pracy, zaświadczenie płatnika składek lub innego właściwego organu, wydane na podstawie posiadanych dokumentów lub inny dokument, w tym w szczególności: 1) legitymacja ubezpieczeniowa; 2) legitymacja służbowa, legitymacja związku zawodowego, umowa o pracę, wpis w dowodzie osobistym oraz pisma kierowane przez pracodawcę do pracownika w czasie trwania zatrudnienia. Jeżeli pracownik ubiega się o przyznanie emerytury lub renty z tytułu zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, zaświadczenie zakładu pracy powinno stwierdzać charakter i stanowisko pracy w poszczególnych okresach oraz inne okoliczności, od których jest uzależnione przyznanie takiej emerytury lub renty. Według art. 473 § 1 kpc w postępowaniu w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych nie stosuje się przed sądem przepisów ograniczających dopuszczalność dowodu z zeznań świadków i z przesłuchania stron. Ten wyjątek od ogólnych zasad, wynikających z art. 247 KPC , sprawia, że każdy istotny fakt (np. taki, którego ustalenie jest niezbędne do przyznania ubezpieczonemu prawa do wcześniejszej emerytury), może być dowodzony wszelkimi środkami dowodowymi, które sąd uzna za pożądane, a ich dopuszczenie za celowe (vide wyrok Sądu Najwyższego z 4 października 2007 r. I UK 111/07). W ocenie Sądu jest oczywiste, iż brzmienie zajmowanego stanowiska, jakie widnieje w dokumentach prowadzonych i wystawionych przez pracodawcę nie może mieć rozstrzygającego znaczenia w sprawie. Decyduje rodzaj wykonywanej pracy, co nadto wynika z powołanych wyżej przepisów prawa, w szczególności art. 32 ust. 2 który stanowi, iż dla celów ustalenia uprawnień do emerytury w obniżonym wieku za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Rodzaje prac ustala się na podstawie powołanego już wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze , który w załączniku A w D. od I do XIV wymienia rodzaje prac, które są pracą w warunkach szczególnych. W załączniku A do powyżej określonego rozporządzenia w Dziale VIII w pkt. 3 wymieniono prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych, natomiast w punkcie 1 ciężkie prace załadunkowe i wyładunkowe oraz przeładunek materiałów sypkich, pylistych, toksycznych, żrących lub parzących w transporcie. W ocenie Sądu ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że do okresu pracy w warunkach szczególnych można zaliczyć ubezpieczonemu zarówno okres zatrudnienia od 3 sierpnia 1971 do 3 stycznia 1975 r ( 3 lata, 5 miesięcy, 1 dzień), a także od 4 stycznia 1975 do 31 marca 1976 r we (...) Przedsiębiorstwie (...) . Ubezpieczony przedłożył na tę okoliczność dwa świadectwa pracy w warunkach szczególnych z dnia 26 kwietnia 2012 roku, z których jedno z nich dotyczące okresu pracy na stanowisku maszynisty koparki zostało przez zakład pracy anulowane. Istotnym dla sprawy było, jednak że anulowanie dotyczyło tylko jednego okresu pracy i w jego miejsce wystawiono nowe świadectwo pracy z dnia 20 maja 2013 r, co oznacza że okres od 3 sierpnia 1971 do 3 stycznia 1975 r., podczas wykonywania ciężkich prac załadunkowych i wyładunkowych oraz przeładunku materiałów sypkich, pylistych, toksycznych, żrących lub parzących w transporcie został przez zakład pracy prawidłowo poświadczony. W tym okresie od 3 sierpnia 1971 do 3 stycznia 1975 r ( 3 lata, 5 miesięcy, 1 dzień) stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał: ciężkie prace załadunkowe i wyładunkowe oraz przeładunek materiałów sypkich, pylistych, toksycznych, żrących lub parzących w transporcie oraz od 4 stycznia 1975 do 31 marca 1976 r. oraz prace maszynisty koparek i ładowarek jednonaczyniowych i wielonaczyniowych. Kolejnym okresem, który zdaniem Sądu należało ubezpieczonemu zaliczyć był okres od 25 maja 1976 r. do 23 października 1978 r. ( 2 lata, 4 miesiące, 29 dni) z tytułu zatrudnienia w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym nr (...) w C. na stanowisku operatora spycharki. Sąd nie znalazł jakichkolwiek podstaw, aby kwestionować ten okres ponieważ dokumenty zebrane w aktach osobowych ubezpieczonego, jednoznacznie wskazują na taki charakter zatrudnienia . Kolejnym okresem , który należało zliczyć był okres oddelegowania ubezpieczonego do pracy w (...) od 16 lipiec 1981 r. do 31 maja 1983 r. podczas zatrudnienia w (...) ( 1 rok, 10 miesięcy , 16 dni), kiedy świadczył pracę na spycharce. Przeprowadzone postępowanie dowodowe, w tym zeznania świadka J. B. , akta osobowe z powyższego okresu zatrudnienia, a także znajdujące się w aktach emerytalnych umowa i zaświadczenie pozwalają na stwierdzenie, iż ubezpieczony w powyższym okresie świadczył pracę w warunkach szczególnych. W niniejszej sprawie spór sprowadzał się także do okoliczności, czy ubezpieczony zgromadził na dzień 01.01.1999r. 25 lat ogólnego stażu pracy, a w szczególności – czy zachodzą podstawy do zaliczenia mu jako okresu uzupełniającego jego pracy w gospodarstwie rolnym rodziców w okresie od dnia 13 lipca 1969. do dnia 2 sierpnia 1971 roku. W myśl art. 10 ust.1 pkt 3 w/w ustawy - przy ustalaniu prawa do emerytury uwzględnia się również następujące okresy, traktując je, z zastrzeżeniem art.56, jak okresy składkowe przypadające przed dniem 1 stycznia 1983r. okresy pracy w gospodarstwie rolnym po ukończeniu 16 roku życia, jeżeli okresy składkowe i nieskładkowe, ustalone na zasadach określonych w art. 5 – 7, są krótsze od okresu wymaganego do przyznania emerytury, w zakresie niezbędnym do uzupełnienia tego okresu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że ubezpieczony po ukończeniu 16 roku życia, a więc od dnia 13 lipca 1969 roku do 2 sierpnia 1971 zamieszkiwał w gospodarstwie rolnym należącym do rodziców i pomagał w jego prowadzeniu. Ubezpieczony miał wprawdzie rodzeństwo, ale on był najstarszym z nich. Z zeznań świadków S. M. oraz R. M. wynika, że ubezpieczony uczestniczył we wszystkich pracach związanych z prowadzeniem tego gospodarstwa zarówno gdy chodzi o prace polowe, jak i prace przy zwierzętach. W ocenie Sądu okoliczność, że w latach 70/73 uczęszczał do zespołu przysposobienia rolniczego nie kolidowała z jego obowiązkami w gospodarstwie rolnym. Podkreślić należy, że ubezpieczony udokumentował fakt posiadania gospodarstwa, zamieszkiwania na jego terenie, zaś świadkowie potwierdzili, że praca ubezpieczonego w gospodarstwie rolnym przekraczała wymiar połowy czasu pracy mimo nauki w zespole. Nauka w zespole była prowadzona w miejscowości położonej w niewielkiej odległości od gospodarstwa – 20 km, tylko dwa dni w tygodniu – piątki i soboty i była godzona przez ubezpieczonego z jednoczesną pracą w gospodarstwie. Mając na uwadze dowody zgromadzone w sprawie Sąd uznał, że zachodzą podstawy, aby zaliczyć ubezpieczonemu okres pracy od dnia 13 lipca 1969 roku do 2 sierpnia 1971 w gospodarstwie rolnym do ogólnego stażu pracy. Reasumując powyższe, w przekonaniu Sądu, do okresów pracy w szczególnych warunkach należy zaliczyć ubezpieczonemu okresy nieuznane przez ZUS tj. od 3 sierpnia 1971 do 3 stycznia 1975 r ( 3 lata, 5 miesięcy, 1 dzień) oraz 4 stycznia 1975 do 31 marca 1976 r. (1 rok, 2 miesiące i 28 dni) we (...) Przedsiębiorstwie (...) , od 25 maja 1976 r. do 23 października 1978 r. (2 lata, 4 miesiące, 29 dni) z tytułu zatrudnienia w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym nr (...) w C. oraz od 16 lipiec 1981 r. do 31 maja 1983 r. podczas zatrudnienia w (...) (1 rok, 10 miesięcy , 16 dni) . Co oznacza , że łączny okres pracy ubezpieczonego w warunkach szczególnych według stanu na dzień 1 stycznia 1999 roku po doliczeniu powyższych okresów do okresu uwzględnionego przez organ rentowy tj. 6 lat, 4 miesiące, 23 dni wynosi15 lat 4 miesiące i 7 dni przekracza ponad 15 lat. J. H. spełnił też wszystkie pozostałe przesłanki warunkujące nabycie uprawnień do wcześniejszej emerytury wynikające z art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Na dzień 01.01.1999 r. udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 25 lat , osiągnął wiek 60 lat, nie jest członkiem OFE . Z tych racji natury faktycznej i prawnej Sąd na podstawie art. 477 14 § 2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu J. H. prawo do emerytury na podstawie art. 184 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( tekst jednolity Dz. U. z 2013r. poz. 1440) od dnia 12 lipca 2013 roku o czym orzekł jak w sentencji. Ustalenie, czy ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w spornych okresach pracy wykonywał pracę w warunkach szczególnych wymagało rozważenia, czy czynności przezeń wykonywane były pracą w warunkach szczególnych oraz wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego przez Sąd. Z tych przyczyn nie można przypisać organowi rentowemu odpowiedzialności za nieprzyznanie świadczenia emerytalnego. Mając na uwadze dyspozycję art. 118 ust. 1 a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych Sąd nie stwierdził odpowiedzialności organu rentowego za nieprzyznanie prawa do emerytury o czym orzekł jak w sentencji.