Sad powszechny, VII U 1121/16

Sygn. akt VII U 1121/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2017 roku Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Włodzimierz Czechowicz Protokolant: st.sekr. sądowy Maria Nalewczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 roku w Warszawie sprawy R. T. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. o wysokość kapitału początkowego na skutek odwołania R. T. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. z dnia 8 czerwca 2016 roku znak (...) oraz z dnia 20 lutego 2017 roku znak (...)

1. umarza postępowanie w zakresie, w jakim decyzja z dnia 8 czerwca 2016 roku znak (...) została zmieniona decyzją z dnia 20 lutego 2017 roku znak (...)
2. oddala odwołanie w pozostałym zakresie. UZASADNIENIE R. T. w dniu 11 lipca 2016 r. złożył do Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie, za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. , odwołanie od decyzji z dnia 8 czerwca 2016 r., znak: (...) zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji odwołujący zarzucił, że do wysokości kapitału początkowego organ rentowy zaliczył wynagrodzenie minimalne okres od 1976 r. do 1985 r., podczas gdy odwołujący wskazał, że w tym okresie pobierał wynagrodzenie wyższe. Odwołujący zarzucił dodatkowo organowi rentowemu, że przy wyliczeniu kapitału początkowego nie został uwzględniony najkorzystniejszy okres z 10 lat pracy, o który wnioskował odwołujący, tj. z lat 1980 – 1990, przyjmując natomiast okres od 1976 r. do 1985 r. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania w zakresie nienależytego uzasadnienia decyzji, w szczególności niewskazania podstawy prawnej decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawnych przez co odwołujący nie mógł zapoznać się z motywami rozstrzygnięcia. Wobec powyższego odwołujący wniósł o zmianę decyzji w całości poprzez ustalenie nowej wysokości kapitału początkowego oraz zasądzenie od organu rentowego na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania (odwołanie z dnia 11 lipca 2016 r., k. 2 – 3 a.s.) Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. w odpowiedzi na odwołanie. wniósł o jego oddalenie na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że we wnioskowanym przez ubezpieczonego do przyjęcia okresie, tj. od 1980 r. do 1990 r., przedstawione świadectwa pracy nie potwierdzają faktycznej wysokości wynagrodzenia, które pobierał w danym okresie ubezpieczony, lecz jedynie ostatnie wynagrodzenie pobierane na danym stanowisku, czy też stawkę godzinową bez wskazania szczegółów ile godzin ubezpieczony w danym okresie świadczył pracę. Ponadto organ rentowy zaznaczył, że okres z którego wyliczenia wskaźnika żąda ubezpieczony wynosi 11 lat, a zatem żądanie ubezpieczonego w tym względzie nie znajduje pokrycia w obowiązujących przepisach prawa ubezpieczeń społecznych (odpowiedź na odwołanie z dnia 27 lipca 2016 r., k. 4 a.s.) Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: R. T. w dniu 25 kwietnia 2016 r. złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. wniosek o ustalenie kapitału początkowego. Do powyższego wniosku ubezpieczony dołączył kwestionariusz dotyczący okresów składkowych i nieskładkowych wraz z dokumentacją potwierdzającą te okresy ( k. 1-46 a. k. p. , tom I ). Organ rentowy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalił, że ubezpieczony wykazał łączny staż pracy w wymiarze 26 lat, 0 miesięcy i 2 dni okresów składkowych oraz 1 miesiąc okresów nieskładkowych. Decyzją z dnia 8 czerwca 2017 r., znak: (...) Oddział ustalił kapitał początkowy odwołującego na dzień 1 stycznia 1999 r. w wysokości 96 781,63 zł. Do obliczenia podstawy wymiaru kapitału początkowego oraz obliczenia wskaźnika wysokości tej podstawy przyjęto przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z 10 kolejnych lat kalendarzowych, tj. od dnia 1 stycznia 1976 r. do dnia 31 grudnia 1985 r. i wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego w wysokości 57,83%. (decyzja ZUS z dnia 8 czerwca 2016 r., k. 99 - 103 a. k. p. , tom I ). Od powyższej decyzji odwołał się ubezpieczony, co skutkowało zainicjowaniem postępowania sądowego, w toku którego ustalono, że w okresach od 23 września 1991 r. do 9 listopada 1992 r., od 9 marca 1994 r. do 31 sierpnia 1994 r. oraz od 1 października 1994 r. do 15 listopada 1994 r. ubezpieczony był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako bezrobotny i pobierał z tego tytułu zasiłek dla bezrobotnych. Odwołującemu został wypłacony zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 2 077 290,00 zł za 1991 r., 8 953 310,00 z k za 1992 r. oraz 13 012 000,00 zł za 1994 r. (zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy o okresie zarejestrowania i pobierania zasiłku dla bezrobotnych, załącznik do pisma z dnia 18 stycznia 2017 r., k. 33 a.s.) Na podstawie danych wynikających z przedłożonego przez ubezpieczonego zaświadczenia z Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. z dnia 21 grudnia 2016 r. organ rentowy uwzględnił do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne wysokość zasiłku dla bezrobotnych w powyższych okresach ich pobierania, tj. za lata 1991, 1992 i
3. W związku z tym na mocy decyzji z dnia 20 stycznia 2017 r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał za udowodniony łączny staż pracy w wymiarze 27 lat, 8 miesięcy i 19 dni okresów składkowych oraz 1 miesiąc okresów nieskładkowych. Oddział ustalił kapitał początkowy odwołującego na dzień 1 stycznia 1999 r. na kwotę w wysokości 101 665,96 zł. Do obliczenia podstawy wymiaru kapitału początkowego oraz obliczenia wskaźnika wysokości tej podstawy przyjęto przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z 10 kolejnych lat kalendarzowych, tj. od dnia 1 stycznia 1976 r. do dnia 31 grudnia 1985 r. i wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego w wysokości 57,83%. Przy ustalaniu wysokości kapitału początkowego za okres od 16 października 1973 r. do 23 października 1974 r., w którym R. T. świadczył pracę na rzecz (...) Zakładów (...) , okres od 25 sierpnia 1981 r. do 5 maja 1990 r., w którym to okresie ubezpieczony świadczył pracę w Spółdzielczym (...) przy (...) w Ł. , okres od 1 czerwca 1990 r. do 30 listopada 1990 r. wykonując pracę na rzecz (...) Sp. z o.o. w Ł. oraz od 11 lutego 1993 r. do 12 sierpnia 1993 r. organ rentowy zaliczył kwoty wynagrodzenia w kwocie minimalnego wynagrodzenia pracowników. (decyzja z dnia 20 lutego 2017 r., k. nienumerowana a. k.p. ) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie materiału dowodowego w postaci zaświadczenia Powiatowego Urzędu Pracy o okresie zarejestrowania i pobierania zasiłku dla bezrobotnych z dnia 21 grudnia 2016 r., w tym dołączonych do akt sprawy akt kapitału początkowego. Zdaniem Sądu powołane dokumenty w zakresie, w jakim Sąd oparł na nich swoje ustalenia są wiarygodne, wzajemnie się uzupełniają i tworzą spójny stan faktyczny. Nie były one przez strony kwestionowane w zakresie ich autentyczności i zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy, a zatem okoliczności wynikające z treści tych dokumentów należało uznać za bezsporne i mające wysoki walor dowodowy. Sąd Okręgowy nie dał wiary nadesłanemu wraz z pismem procesowym z dnia 23 listopada 2016 r. dokumentowi w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu wystawionym 7 maja 2015 r. przez firmę Przedsiębiorstwo (...) . Odwołujący wskazał, że podmiot ten jest następcą prawnym (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. , który to fakt z przesłanego zaświadczenia nie wynika. W ocenie Sądu z zaświadczenia nie wynika ponadto, co usiłował udowodnić ubezpieczony, że w okresie od 7 maja 1990 r. do 30 listopada 1990 r. oraz w okresie od 11 lutego 1993 r. do 12 sierpnia 1993 r. odwołujący świadczył pracę na rzecz (...) Sp. z o.o. w Ł. . Dodatkowo zaświadczenie to różni się od oryginału, załączonego do akt kapitału początkowego, z uwagi na dopisany odręcznie okres świadczenia pracy od 7 maja 1990 r. do 30 listopada 1990 r. W pozostałym zakresie Sąd uznał zgromadzony materiał dowodowy za dostateczny do wydania orzeczenia w sprawie. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Odwołanie R. T. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. z dnia 8 czerwca 2016 roku, znak: (...) oraz od decyzji z dnia 20 lutego 2017 roku, znak: (...) jest nieuzasadnione. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa - treść decyzji wydanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, a także zakres wniesionego od niej odwołania wyznacza przedmiot sporu (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2004 roku, sygn. akt III AUa 430/2004, Legalis). Spór w sprawie dotyczył nieuwzględnienia przez organ rentowy do kapitału początkowego najkorzystniejszego okresu z 10 lat pracy, o który wnioskował odwołujący oraz faktycznego okresu składkowego odwołującego. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 887 dalej: ustawa emerytalna) kapitał początkowy ma być odtworzeniem kwoty składek na ubezpieczenie społeczne, opłaconych przed dniem 1 stycznia 1999 roku. Zasady ustalania podstawy wymiaru emerytury zostały określone w art. 15 ustawy emerytalnej, a wysokość kapitału początkowego, zależy od udowodnionych okresów składkowych i nieskładkowych, podstawy wymiaru świadczenia, współczynnika określonego przez proporcję wieku ubezpieczonego i ustawowo określonego wieku emerytalnego oraz stażu. Natomiast do ustalenia podstawy wymiaru świadczenia uwzględnia się przychód stanowiący podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne z kolejnych 10 lat kalendarzowych wybranych przez zainteresowanego z okresu ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok zgłoszenia wniosku o emeryturę lub z dowolnych 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku (art. 15 ust. 1 ww. ustawy emerytalnej). W przypadku nie udowodnienia okresów składkowych i nieskładkowych, zgodnie z art. 15 ust. 2a ustawy emerytalnej , który stanowi, iż jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru składek w okresie pozostawania w stosunku pracy wskazanym do ustalenia podstawy wymiaru emerytury i renty, za podstawę wymiaru składek przyjmuje się kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników, proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu i wymiaru czasu pracy. Należy wyjaśnić, że dokumentem potwierdzającym wysokość wynagrodzenia jest zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu, wystawione przez pracodawcę lub prawnego następcę pracodawcy na druku ZUS Rp-
4. Dokumentem potwierdzającym wysokość wynagrodzenia może być też legitymacja ubezpieczeniowa zawierająca odpowiednie wpisy o zatrudnieniu i wysokości wynagrodzenia, dokonane przez pracodawcę lub następcę prawnego. Zgodnie z treścią art. 175 ust. 1 zd. 2 ustawy emerytalnej, postępowanie w sprawie ustalenia kapitału początkowego przebiega według zasad, dotyczących ustalenia prawa do świadczeń przewidzianych w tej ustawie, co w szczególności dotyczy katalogu środków dowodowych, jakie służą ubezpieczonemu w postępowaniu przed organem rentowym do wykazania zarówno stażu ubezpieczonego, jak i wysokości przychodów. Sąd zważył, że niektórzy ubezpieczeni mają problemy z dostarczeniem dokumentacji spełniającej rygorystyczne wymogi formalne i w konsekwencji - wobec ograniczonej dopuszczalności zastosowania innych środków dowodowych w postępowaniu przed organem rentowym (np. zeznań świadków) – nie są w stanie udowodnić okoliczności faktycznego polegania ubezpieczaniu, czy też wysokości przychodów. W dacie wydania przez organ rentowy spornej decyzji możliwość dowodzenia była ograniczona Rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz. U. z 2011 r., Nr 237, poz. 1412 – które zmieniło rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń - Dz. U. Nr 10, poz. 49 ze zm.). Zgodnie z obowiązującym § 22 ust 1 i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz. U. z 2011 r., Nr 237, poz. 1412) ( ust. 1 ) - Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, środkiem dowodowym stwierdzającym okresy zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania oraz spółdzielczej umowy o pracę jest świadectwo pracy, zaświadczenie płatnika składek lub innego właściwego organu, wydane na podstawie posiadanych dokumentów lub inny dokument, w tym w szczególności: ( ust. 1 pkt. 1 ) legitymacja ubezpieczeniowa; ( ust. 1 pkt. 2 ) legitymacja służbowa, legitymacja związku zawodowego, umowa o pracę, wpis w dowodzie osobistym oraz pisma kierowane przez pracodawcę do pracownika w czasie trwania zatrudnienia. ( ust. 2 ) Jeżeli ustawa przewiduje możliwość udowodnienia zeznaniami świadków okresu składkowego, od którego zależy prawo lub wysokość świadczenia, dowód ten dopuszcza się pod warunkiem złożenia przez zainteresowanego oświadczenia w formie pisemnej lub ustnej do protokołu, że nie może przedłożyć odpowiedniego dokumentu potwierdzającego ten okres (§ 27 rozporządzenia). Dowody z dokumentów, pisemne zeznania świadków oraz pisemne oświadczenia zainteresowanego powinny być dołączone do wniosku w oryginale. Wyjątek od tej zasady przewidziany został w § 28 rozporządzenia, w myśl którego (ust. 1) środkiem dowodowym w postępowaniu przed organem rentowym mogą być również poświadczone za zgodność z oryginałem kopie dokumentów stwierdzających stan zdrowia oraz dotyczących okresów składkowych i nieskładkowych, a także wysokości wynagrodzenia, przychodu, dochodu i uposażenia przyjmowanego do ustalenia podstawy wymiaru świadczeń, wydawane przez jednostki upoważnione do przechowywania dokumentacji zlikwidowanych lub przekształconych zakładów pracy. W postępowaniu sądowym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych obowiązują odstępstwa od ogólnych zasad dowodzenia podyktowane dążeniem do pełnego i wszechstronnego rozstrzygnięcia wszystkich kwestii spornych. W praktyce oznacza to, że w postępowaniu tym dopuszczalne jest wykazanie wszelkimi dowodami okoliczności, od których zależą uprawnienia do świadczeń z ubezpieczenia społecznego, także wówczas, gdy z dokumentów wynika co innego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 września 1995 roku, II URN 23/95, Legalis). W trakcie postępowania dowodowego w sprawach z ubezpieczenia społecznego, mogą być przeprowadzane wszelkie dowody przewidziane przepisami kodeksu postępowania cywilnego , w tym także dowód z zeznań świadków, w celu udowodnienia wysokości uzyskiwanego wynagrodzenia (odmiennie niż w trakcie postępowania przed organem rentowym), ale wiarygodność i moc wszystkich dowodów jest oceniana przez Sąd według jego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2007 roku, sygn. akt III AUa 482/07, Apel.-W-wa 2008/1/154). W ocenie Sądu Okręgowego powołane powyżej tezy wyrażone w orzecznictwie, w sposób jednoznaczny wskazują przesłanki, których spełnienie jest niezbędne dla ustalenia prawa do świadczenia lub jego wysokości zgodnie z przepisami ustawy emerytalnej, a ponadto wskazują te uprawnienia strony, które umożliwiają jej dowodzenie swoich racji zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak też w postępowaniu przed sądem powszechnym. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Apelacyjnego w Łodzi - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrażone w wyroku z dnia 21 lutego 2013 r. sygn. akt III AUa 1074/12, że wysokość zarobków stanowiących podstawę obliczenia emerytury nie może być ustalana hipotetycznie, w oparciu jedynie o domniemanie. Wynagrodzenie, stanowiące podstawę wymiaru składek, wykazane być musi w sposób nie budzący wątpliwości w określonej wysokości kwotowej. Zważyć należy, z dokumentów przedłożonych przez ubezpieczonego w postaci świadectw pracy wynikały wynagrodzenia przysługujące odwołującemu w końcowym okresie pracy, bez wyszczególnienia zarobków za poszczególne lata. Odnosi się to do okresu od 25 sierpnia 1981 r. do 5 maja 1990 r., w którym to okresie ubezpieczony świadczył pracę w Spółdzielczym (...) przy (...) w Ł. . W odniesieniu do okresu od 16 października 1973 r. do 23 października 1974 r., w którym R. T. świadczył pracę na rzecz (...) Zakładów (...) poświadczając ten fakt świadectwem pracy z dnia 21 października 1974 r. należy wskazać, że świadectwo to nie zawiera kwoty wynagrodzenia za pracę. W okresie zaś od 1 czerwca 1990 r. do 30 listopada 1990 r. odwołujący się wykonując pracę na rzecz (...) Sp. z o.o. w Ł. . Ze świadectwa pracy wynika, że otrzymywał on godzinowe zryczałtowane wynagrodzenie. Wskazanie wyłącznie stawki godzinowej nie precyzuje konkretnie w jakiej wysokości ubezpieczony otrzyma obierał wynagrodzenie, tym bardziej że ubezpieczony nie załączył żadnych dokumentów wskazujących liczbę przepracowanych godzin w okresie swojego zatrudnienia. Natomiast świadectwo pracy potwierdzające okoliczność zatrudnienia ubezpieczonego w (...) Sp. z o.o. w Ł. w okresie od 11 lutego 1993 r. do 12 sierpnia 1993 r. zawiera informację o pobieranym przez odwołującego wynagrodzeniu w wysokości 26 000,00 zł na godzinę brutto za pracę w systemie akordowym. System akordowy polega na ścisłym powiązaniu wynagrodzenia za pracę pracownika z wynikami jego pracy zarówno w sensie ilościowym, jak i jakościowym. Zakłada on wynagradzanie pracowników według stawek akordowych mierzonych ilością pracy (produktów lub operacji) możliwej do wykonania w określonej jednostce czasu bądź jednostkową ceną za wykonanie określonej ilości pracy, przy jednoczesnym ustaleniu minimalnej stawki wynagrodzenia godzinowego gwarantowanej pracownikowi na wypadek braku pracy, a to w celu zapobieżenia przerzucaniu na pracownika ryzyka produkcyjnego (przestoje). Również w tym przypadku dane wynikające ze świadectwa są nie wystarczające do ustalenia faktycznych zarobków odwołującego w tym czasie, z uwagi na brak informacji o ilości godzin przepracowanych przez niego w danym okresie czasu, lub też czy ilość pracy, za jaką wynagrodzenie odwołującemu było należne, została wykonana. W ocenie Sądu Okręgowego, w sytuacji, gdy nie możliwe było faktyczne ustalenie wysokości wynagrodzenia organ rentowy zasadnie przyjął za podstawę wymiaru składek kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia za pracę. W podobnym tonie wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 8 lutego 2013 r., III AUA 870/12, w którym wskazał, że skoro art. 15 ust. 2a ustawy emerytalnej przewiduje, że jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru składek w okresie pozostawania w stosunku pracy wskazanym do ustalenia podstawy wymiaru emerytury i renty, za podstawę wymiaru składek przyjmuje się kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników, proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu i wymiaru czasu pracy - to zakres podmiotowy ww. przepisu obejmuje wyraźnie tylko osoby pozostające w stosunku pracy (tak też wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 5 maja 2011 r., III AUA 1311/10). Sąd Okręgowy zważył ponadto, że w toku procesu odwołujący przedstawił dodatkowo zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. i na jego podstawie organ rentowy wydał decyzję o ponownym ustaleniu kapitału początkowego z dnia 20 lutego 2017 r., uwzględniając okresy, w których ubezpieczony pobierał zasiłek dla bezrobotnych. W pozostałej części decyzja o ponownym ustaleniu kapitału początkowego pokrywała się z decyzją z dnia 8 czerwca 2016 r. W ocenie Sądu decyzja organu rentowego o ponownym ustaleniu kapitału początkowego z dnia 20 lutego 2017 r. znak: (...) odpowiada stanowi faktycznemu oraz jest zgodna z przepisami ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 887). Reasumując, Sąd Okręgowy doszedł do wniosku na podstawie przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, że ubezpieczony nie udowodnił błędnego wyliczenia kapitału początkowego oraz nie przedstawił dokumentów mogących potwierdzić słuszność swojego stanowiska procesowego. Prawidłowo też organ rentowy wskazał w toku postępowania, że żądanie uwzględnienia lat 1980 do 1990 wykracza poza okres, za jaki można dokonać obliczenia kapitału początkowego. Wobec uwzględnienia do wysokości kapitału kwot otrzymanych z tytułu pobieranie zasiłku dla bezrobotnych, Sąd Okręgowy umorzył postępowanie w zakresie w jakim decyzja z dnia 8 sierpnia 2016 roku znak: (...) została zmieniona decyzją z 20 lutego 2017 roku albowiem zgodnie z art. 477