Sad powszechny, X C 2903/16

Sygn. akt X C 2903/16 upr. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 marca 2017 r. Sąd Rejonowy w Toruniu X Wydział Cywilny w składzie następującym Przewodniczący SSR Maria Żuchowska Protokolant st. sekr. sąd. Elżbieta Jakubowska Po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2017 r. w Toruniu. sprawy z powództwa (...) spółka akcyjna w W. przeciwko J. R. o zapłatę I. zasądza od pozwanej J. R. na rzecz powoda (...) spółka akcyjna w W. kwotę 300 zł (trzysta złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 13 października 2015r., z uwzględnieniem zmian procentowych odsetek ustawowych, do dnia zapłaty; II. zasadza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 107 zł (sto siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt X C 2903/16 UZASADNIENIE Powód (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym o zapłatę kwoty 300 zł wraz z odsetkami i kosztami procesu przeciwko pozwanej J. R. . W uzasadnieniu pozwu wskazano, że pozwana zawarła z poprzednikiem prawnym powoda umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych i mimo otrzymania dostępu do usług oraz zobowiązania się do uiszczenia z tego tytułu opłat, nie uczyniła tego i nie uregulowała należności objętej fakturą VAT o numerze (...) . Dnia 3 listopada 2015 r. Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie wydał nakaz zapłaty zgodny z żądaniem pozwu, który utracił moc z uwagi na wniesienie przez pozwaną sprzeciwu, a sprawa została przekazana do tutejszego Sądu. W sprzeciwie podniesiono zarzut przedawnienia roszczenia wskazując dwuletni termin przedawnienia roszczeń powoda, w konsekwencji czego roszczenie przedawniło się z upływem 5 lipca 2015 r. Powódka wskazała również, że pismem z dnia 12 maja 2012 r. wypowiedziała umowę łączącą ją z (...) S.A. czyli poprzednikiem prawnym powoda. W piśmie strony powodowej z dnia 9 maja 2016 r. podtrzymano w całości żądanie pozwu, sprecyzowano, że kwota dochodzona niniejszym pozwem to opłata stanowiąca odszkodowanie za niedokonanie zwrotu powierzonego sprzętu w kwocie 300 zł. Powód wskazał, że zgodnie z umową, poprzednik prawny dostarczył pozwanej urządzenie potrzebne do korzystania z usług telekomunikacyjnych, a pozwana w związku z rozwiązaniem umowy zobowiązana była do odesłania urządzenia wraz ze wszystkimi elementami w stanie niepogorszonym, z wyjątkiem zużycia będącego następstwem prawidłowego używania. Podano, że pozwana nie zwróciła sprzętu, wobec czego usługodawca wystawił przeciwko pozwanej notę obciążeniową. Powód, odnosząc się z kolei do podniesionego zarzutu przedawnienia, wskazał, że 2 letni termin nie znajduje w przedmiotowej sprawie zastosowania, bowiem roszczenia z tytułu świadczenia usług telekomunikacyjnych przedawniają się z upływem 3 lat zgodnie z art. 118 k.c. W odpowiedzi na stanowisko strony powodowej, pozwana wskazała w piśmie z 21 grudnia 2016 r., że podtrzymuje podniesiony zarzut przedawnienia, uzasadniając, że skoro termin do zwrotu modemu upłynął 5 czerwca 2012 r. (14 dni po odstąpieniu od umowy przez pozwaną), to dochodzone roszczenie (biorąc pod uwagę 3 letni termin przedawnienia) przedawniło się z dniem 5 czerwca 2015 r., a maksymalnie 2 października 2015 r. czyli trzy lata i 14 dni (wynikające z terminu do zwrotu modemu) po zaprzestaniu świadczenia usług dostawy Internetu przez (...) S.A. Na rozprawie strona pozwana podtrzymała swoje stanowisko, a pozwana dodatkowo w trakcie przesłuchania, wskazała, że sporny sprzęt zwróciła. Sąd ustalił, co następuje: Pozwana J. R. zawarła z (...) S.A. umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych w dniu 10 grudnia 2010 r. W ramach umowy usługodawca zobowiązał się do świadczenia na rzecz pozwanej usług telekomunikacyjnych, a także dostarczył pozwanej urządzenie potrzebne do korzystania z usług telekomunikacyjnych. bezsporne oraz dowód: - umowa z dnia 10 grudnia 2010 r. – k. 40-41 akt - warunki wykonywania umowy – k. 42-43 akt Pozwana pismem z dnia 18 maja 2012 r. odstąpiła od umowy łączącej strony. bezsporne oraz dowód: - pismo potwierdzające odstąpienie od umowy – k. 15 akt - przesłuchanie pozwanej J. R. – k. 97 akt Pozwana, pomimo odstąpienia od umowy, nie zwróciła usługodawcy w terminie 14 dni urządzenia, które ten udostępnił jej w celu odbioru przez nią usług telekomunikacyjnych. W dniu 5 lipca 2013 r. na nazwisko pozwanej wystawiona została nota obciążeniowa na kwotę 300 zł, podstawą której było odszkodowanie za niedokonanie zwrotu powierzonego sprzętu. dowód: nota obciążeniowa – k. 47 akt - warunki wykonywania umowy – k. 42 akt - regulamin świadczenia usług- k. 92 -94 akt Na podstawie umowy sprzedaży uprawnienie do dochodzenia wierzytelności w stosunku do pozwanej przeszło w dniu 6 sierpnia 2014 r. na powoda. dowód: umowa sprzedaży wierzytelności z dnia 6 sierpnia 2014 r. – k. 48-53 akt - zawiadomienie o przelewie wierzytelności – k. 54 akt Sąd zważył, co następuje: Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie okoliczności bezspornych, dokumentów dołączonych do akt sprawy, a także dowodu z przesłuchania pozwanej J. R. . Dowodom dołączonym do akt sprawy Sąd dał wiarę w całości, bowiem ich prawdziwość nie wzbudziła jego wątpliwości, nie zostały również zakwestionowane przez strony postępowania. W odniesieniu do przesłuchania pozwanej, Sąd uznał, że jej twierdzenia należy uznać za autentyczne, logiczne i spójne, ale tylko w zakresie wykonywania umowy łączącej strony i jej rozwiązania. Sąd odmówił natomiast wiary twierdzeniom pozwanej, że oddała urządzenie poprzednikowi prawnemu powoda. Po pierwsze, pozwana poza swoim twierdzeniem, nie posiadała żadnego dokumentu potwierdzającego zwrócenie sprzętu, a posiadała wszelką korespondencję z N. związaną ze składanymi reklamacjami i rozwiązywaniem umowy, a zatem, w ocenie Sądu, gdyby pozwana faktycznie zwróciła sprzęt w terminie, posiadałaby pokwitowanie zdania sprzętu. Po drugie, zarówno w pierwotnym sprzeciwie, jak i w dalszych pismach procesowych pozwana podnosiła szereg zarzutów, w tym konsekwentnie zarzut przedawnienia, jednak ani razu nie podniosła zarzutu niezasadności roszczenia wobec zwrócenia spornego sprzętu. Stąd też, zdaniem Sądu, gdyby pozwana rzeczywiście sprzęt oddała, podniesione byłoby to już w pierwszym piśmie procesowym. A zatem, twierdzenia pozwanej na rozprawie uznano za gołosłowne i niepoparte żadnymi dowodami. Bezsporne w sprawie było to, że między pozwaną a poprzednikiem prawnym powoda istniał stosunek zobowiązaniowy, który wygasł z uwagi na odstąpienie pozwanej od umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Bezsporne jest to, że na pozwanej - w związku z odstąpieniem od umowy - spoczywał obowiązek zwrotu urządzenia, które uprzednio udostępnił jej operator. Sporne natomiast jest to, czy powód może dochodzić od pozwanej należności przysługującej uprzednio (...) S.A. , wobec podniesienia przez pozwaną zarzutu przedawnienia roszczenia i zarzutu zwrotu sprzętu. W myśl art. 6 k.c. , istnienie sporu między stronami, co do zasady, obliguje jedną z nich do udowodnienia faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Na podstawie art. 6 k.c. oraz art. 232 k.p.c. ciężar dowodu spoczywa na stronie, która z określonych faktów wywodzi skutki prawne. Jeśli zatem powód powoływał się na zaistnienie oznaczonych faktów, w tym na fakt, przysługującego mu względem pozwanej roszczenia o oznaczonej wysokości, zobowiązany był wskazać okoliczności, które uzasadniały żądanie zgłoszone w pozwie. Na stronie powodowej spoczywał więc ciężar wykazania tych okoliczności. Z kolei do strony pozwanej należało udowodnienie kwestii związanej z zarzutem zwrotu sprzętu. Odnosząc się do kwestii przedawnienia roszczeń związanych ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych przez operatora to, zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego roszczenia operatora i każdego dalszego wierzyciela (także firmy windykacyjnej) przedawniają się z upływem 3 lat od chwili, gdy roszczenie stało się wymagalne. Trzyletni termin wynika z art. 118 kodeksu cywilnego , zgodnie z którym po takim terminie przedawniają się roszczenia związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Błędne, w ocenie Sądu, było twierdzenie strony pozwanej, że tego typu roszczenia przedawniają się z upływem 2 lat. W przedmiotowej sprawie nie została zastosowana norma art. 750 kodeksu cywilnego , która ustanawia dla umów o świadczenie usług 2-letni termin, a to z racji tego, iż przepis ten dotyczy jedynie umów nieuregulowanych innymi przepisami. Wyklucza to umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych, której istotne elementy są regulowane przez prawo telekomunikacyjne. Na takim stanowisku stanął Sąd Najwyższy (por. uchwała SN z 7 maja 2009 r. o sygn. III CZP 20/09). Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że poprzednik prawny miał uprawnienie do wystawienia noty obciążeniowej z powodu niezwrócenia przez pozwaną, po odstąpieniu od umowy, urządzenia wcześniej jej udostępnionego. Obowiązek zwrotu sprzętu wynika zarówno z Warunków Wykonywania Umów oraz z Regulaminu Świadczenia Usług. Zgodnie bowiem z §7 punkt 13 i 14 regulaminu w przypadku rozwiązania umowy abonent, któremu operator udostępnił do korzystania z usług urządzenie abonenckie, ma obowiązek zwrotu tego urządzenia na własny koszt przesyłając urządzenie na adres wskazany w umowie w terminie 14 dni od daty rozwiązania umowy. W przypadku niewykonania zobowiązania, o którym mowa w ust. 13 abonent zobowiązany będzie do zapłaty w terminie 14 dni od daty wystawienia noty obciążeniowej kary umownej w wysokości określonej w umowie lub cenniku za każde niezwrócone urządzenie. Przechodząc do meritum, z uwagi na podniesienie przez pozwaną, w piśmie z dnia 21 grudnia 2016 r. ustosunkowującym się do odpowiedzi na sprzeciw, 3 -letniego terminu przedawnienia roszczenia, uznać należy, że pozwana błędnie wyliczała rozpoczęcie i zakończenie biegu przedawnienia dla roszczenia dochodzonego przez powoda. Strona pozwana w piśmie z 21 grudnia 2016 r. podała, że pozwana odstąpiła w dniu 21 maja 2012 r. od umowy zawartej z (...) S.A. z dnia 10 grudnia 2010 r., w konsekwencji czego, termin do zwrotu modemu upłynął w dniu 5 czerwca 2012 r. co w ocenie pozwanej powoduje, że roszczenie przedawniło się z dniem 5 czerwca 2015 r. , a maksymalnie 2 października 2015 r. czyli trzy lata i 14 dni (wynikające z terminu do zwrotu modemu) po zaprzestaniu świadczenia usług dostawy Internetu przez (...) S.A. Zdaniem Sądu, pozwana niepoprawnie wskazała dzień, od którego należy liczyć 3- letni termin przedawnienia roszczenia. W ocenie Sądu, takim dniem powinien być dzień wymagalności roszczenia wynikającego z noty obciążeniowej, wystawionej 5 lipca 2013 r. z terminem płatności na 19 lipca 2013 r., a nie dzień, w którym pozwana powinna zwrócić urządzenie. Powództwo wytoczone przez powoda jest bowiem roszczeniem o zapłatę należności wynikającej z noty obciążeniowej, a nie powództwem o nakazanie pozwanej zwrotu routera. Z przedłożonych dokumentów wynika jednoznacznie, że czym innym jest zwrot sprzętu, na który pozwana miała 14 dni od rozwiązania umowy, a czym innym jest uprawnienie do wystawienia noty obciążeniowej, którą (...) SA mogła wystawić dopiero w przypadku niezwrócenia sprzętu w terminie. Trudno uznać, że termin do zwrotu sprzętu jest jednocześnie terminem do uiszczenia noty obciążeniowej, skoro warunkiem wystawienia noty jest upływ terminu do zwrotu sprzętu. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że pozwana miała obowiązek zwrócenia sprzętu do października 2012r., a zatem wystawienie noty obciążeniowej po kilku miesiącach nie może być uznane za spóźnione czy sprzeczne z przepisami prawa i treścią umowy łączącej pozwaną z poprzednikiem prawnym powoda. Biorąc pod uwagę fakt, że powództwo wytoczone zostało w dniu 13 października 2015 r., a termin przedawnienia roszczenia upływał dopiero z dniem 19 lipca 2016 r. ustalić należy, że dochodzone roszczenie nie przedawniło się. Odnosząc się do podniesionego przez pozwaną zarzutu zwrócenia sprzętu w terminie, podniesionego na rozprawie, to w ocenie Sądu, opierając się na zasadzie ciężaru dowodu z art. 6kc uznać należało, że twierdzenia pozwanej (ocenione szczegółowo wyżej) okazały się gołosłowne, niepoparte żadnymi dowodami, co skutkowało uznaniem przez Sąd, że pozwana nie sprostała ciężarowi dowodu w tym zakresie i nie udowodniła, że zwróciła sporny sprzęt. Mając na uwadze powyższe, Sąd uwzględnił dochodzone roszczenie zgodnie z art. 353§1 k.c. w zw. z art. 56 i następne ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne w zw. z umową o świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia 10 grudnia 2010 r. O kosztach Sąd orzekł zgodnie z art. 98§1-3 k.p.c. w myśl zasady odpowiedzialności strony za wynik procesu, zasądzając od pozwanej na rzecz powoda kwotę 107 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.