Sad powszechny, IV Ka 895/16

Sygn. akt IV Ka 895/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 stycznia 2017 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Ewa Rusin Protokolant: Ewa Ślemp po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2017 r. sprawy I. W. syna R. i H. z domu R. (...) roku w B. K. z art.217§ 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 6 września 2016 r. sygnatura akt VI K 702/15 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym, w tym wymierza 60 złotych opłaty za to postępowanie. Sygn. akt IV Ka 895 / 16 UZASADNIENIE Oskarżyciel prywatny T. I. oskarżył I. W. to, że w dniu 18 października 2015 roku w S. , woj. (...) , naruszył nietykalność cielesną T. I. w ten sposób, że uderzał drzwiami samochodu w jego nogę, a następie kilkakrotnie odpychał go rękami w klatkę piersiową,- tj. o czyn z art. 217§1 kk ,- Sąd Rejonowy w Kłodzku wyrokiem z dnia 6 września 2016r. sygn. akt VI K 702/15: I. oskarżonego I. W. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 217§1 kk wymierzył mu 1 (jeden) miesiąc pozbawienia wolności,- II. na podstawie art. 69§1 kk i 70 §1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo oskarżonemu zawiesił tytułem próby na okres 1 (jednego) roku,- III. na podstawie art. 72§1 pkt 1 kk zobowiązał oskarżonego do informowania Sądu o przebiegu okresu próby co 5 (pięć) miesięcy,- IV. na podstawie art. 46§2 kk orzekł od oskarżonego I. W. na rzecz pokrzywdzonego T. I. nawiązkę w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) złotych,- V. na podstawie art. 628 pkt 1 kpk zasądził od oskarżonego I. W. na rzecz oskarżyciela prywatnego T. I. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem poniesionych kosztów procesu. Z wyrokiem tym w całości nie pogodził się oskarżony, imieniem którego apelacje wywiódł obrońca. Apelujący powołując się na przepis art. 427 § 1 i 2 k.p.k. wskazanemu wyrokowi zarzucił: 1) na zasadzie art. 438 pkt 2 k.p.k , obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie:

1. a)naruszenie art. 7 w związku z art. 410 k.p.k. poprzez dowolną zamiast swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, wbrew zasadom wiedzy i logicznego rozumowania, nadto w sposób wybiórczy, a nie wszechstronny, powyższe wobec: - niezasadnego przyjęcia, że zeznania oskarżyciela prywatnego T. I. oraz świadka M. K. pozostają wiarygodne, spójne i logiczne, podczas gdy świadkowie ci nie potwierdzali w swoich zeznaniach używania przez T. I. obraźliwych słów względem A. I. w dniu poprzedzającym zajście, która to okoliczność została bezspornie wykazana w drodze odtworzenia nagrania przedmiotowej rozmowy; nadto w zakresie w jakim wskazywały one, że obecność M. K. w trakcie zdarzenia oraz nagrywanie przez nią zajścia były przypadkowe -podczas gdy zasady logicznego rozumowania pozwalają przyjąć, że zarówno jej obecność jak i fakt utrwalania zajścia uprzednio inspirowane były przez oskarżyciela posiłkowego celem pozyskania dowodów obciążających oskarżonego, co świadczy o prowokacyjnym charakterze całego zajścia; - niezasadnego przyjęcia, że zeznania świadka A. I. oraz wyjaśnienia oskarżonego I. W. nie są obiektywne i wiarygodne, podczas gdy pozostają one spójne i znajdują potwierdzenie w pozostałych dowodach, nadto okoliczności podnoszone dla odmówienia im wiarygodności odnoszą się również względem zeznań T. I. ; - pominięcia przy ustalaniu stanu faktycznego i w rozważaniach Sądu dowodu z nagrania rozmowy przeprowadzonej w dniu 17 października 2015 r. pomiędzy T. I. a A. I. , w trakcie której została ona określona przez oskarżyciela prywatnego mianem „ (...) " -które to zdarzenie winno zostać wzięte przez Sąd pod uwagę przy ustalaniu strony podmiotowej czynu, w szczególności motywacji oskarżonego, a nadto przy ustalaniu wyzywającego charakteru zachowania pokrzywdzonego oraz wiarygodności jego zeznań, złożonych w niniejszym postępowaniu;
2. b)naruszenie art. 7 w zw. z art. 167 w zw. z art. 170 § 1 pkt 1 w zw. z 185b § 1 k.p.k powyższe wskutek oddalenia wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania małoletniego świadka J. K. , podczas gdy dowód ten miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wskazywałby bowiem na charakter obecności M. K. w miejscu zajścia oraz pozwoliłby na dokonanie właściwej oceny zajścia oraz motywacji T. I. ; a w konsekwencji powyższego 2) na zasadzie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mających wpływ na treść tego orzeczenia, poprzez:
3. a)ustalenie, że oskarżony I. W. trzymając drzwi samochodu, uderzał nimi w nogę oskarżyciela prywatnego, podczas gdy celem oskarżonego było zamknięcie drzwi samochodu, w którym przebywał T. I. , nie zaś jego uderzanie;
4. b)brak ustaleń w przedmiocie pożegnania się przez T. I. z małoletnim synem przed rozmową z I. W. [zeznania A. I. , wyjaśnienia oskarżonego);
5. c)brak ustaleń w przedmiocie przeprowadzenia w dniu 17 października 2015 r. rozmowy pomiędzy T. I. a A. I. , w trakcie której została ona określona przez oskarżyciela prywatnego jako „ (...) " (nagrania z rozmowy w dniu 17października 2016 r. zeznania T. I. );
6. d)brak ustaleń w przedmiocie nakazania przez oskarżonego T. I. opuszczenia posesji, co oskarżyciel prywatny zignorował, oświadczając, że I. W. nie może o tym decydować (zeznania A. I. , wyjaśnienia oskarżonego);
7. e)ustalenie, że T. I. nie zachowywał się w sposób wyzywający, podczas gdy zachowanie oskarżyciela prywatnego sprowadzające się do: użycia wobec A. I. obraźliwych słów w dniu poprzedzającym zajście, nagrywania przebiegu zdarzenia kamerą wewnątrz samochodu oraz przez będącą w porozumieniu z T. I. M. K. , a nadto do odpychania drzwiami oskarżonego i dążenia do konfrontacji - miało niewątpliwy charakter prowokacyjny i wyzywający;
8. f)brak ustalenia, że stopień winy i społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego nie są znaczne, a postawa oskarżonego dotychczas niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia, uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania karnego będzie on przestrzegał porządku prawnego - w konsekwencji brak ustalenia, że w niniejszej sprawie zasadne jest zastosowanie warunkowego umorzenia postępowania karnego; 3) zgłosił nowe dowody, wnosząc o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 13 października 2016 r. wydanego w sprawie II K 531/15 (a nadto z jego uzasadnienia, po jego sporządzeniu na piśmie) - na okoliczność jego treści, w szczególności postawy i zachowań T. I. względem A. I. oraz oskarżonego, jego pobudek i motywacji. III. Zarzucając powyższe, powołując się na przepis art 427 § 1 i 437 § 1 kp .k. wniósł: - o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez umorzenie postępowania z uwagi na znikomą szkodliwość społeczną czynu; - o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego I. W. , pozostawiając okres zastosowania przedmiotowego środka probacyjnego do uznania Sądu; ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi na apelację pełnomocnik oskarżyciela prywatnego wnioskował o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy. Sąd Okręgowy zważył co następuje; Apelacja jest bezzasadna, co powoduje, że żaden z jej alternatywnych wniosków końcowych nie może zostać uwzględniony. Przeciwnie zawartym w niej twierdzeniom, Sąd Rejonowy przeprowadził prawidłowe postępowanie dowodowe, z uwzględnieniem istotnych dowodów przedstawionych poprzez obie strony procesu. W szczególności chybionym okazał się zarzut obrazy art. 410 kpk . Kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku wykazała, że Sąd I instancji trafnie zweryfikował całokształt zebranych dowodów, stosując przy tym wszystkie kryteria ocenne z art. 7 kpk . W efekcie takiego procedowania poczynione ustalenia faktyczne są obiektywne i stanowią właściwą podstawę wyrokowania. W pisemnych motywach wyroku znalazła się prawidłowa i wyczerpująca analiza istotnych dowodów. Wbrew twierdzeniom apelującego nie wykazuje ona jakichkolwiek błędów natury faktycznej bądź logicznej i nie wykracza poza ramy oceny swobodnej. Nie znajduje potwierdzenia sformułowany w pkt. II
9. b)apelacji zarzut naruszenia art. 7 kpk w zw. z art. 167 w zw . z art. 170 ) 1 pkt 1 w zw. z art. 185b§ 1 kpk przez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania małoletniego świadka J. K. . Wszak przebieg zdarzenia został bardzo dokładnie zarejestrowany dwoma różnymi zapisami filmowymi, przedstawionym przez oskarżyciela, których tylko dopełnieniem są zeznania oskarżyciela prywatnego i naocznego świadka M. K. a także i po części wyjaśnienia oskarżonego. Zatem w obliczu tych dowodów nie ma procesowej potrzeby - w rozumieniu art. 185 b § 1 kpk - dla składania zeznań także przez 11- letnie dziecko, gdyż taki dowód nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd I instancji w swym postanowieniu z dnia 30.06.2016r. (k. 73 akt) prawidłowo i bardzo szczegółowo uzasadnił odmowę prowadzenia tego dowodu. Dodać tu jeszcze można, że bezpośrednim świadkiem zdarzenia był także syn oskarżonego, wtenczas 11- letni A. I.