Sad powszechny, IV Ka 878/16

Sygn. akt IV Ka 878/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 stycznia 2017 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Połyniak Protokolant: Marta Synowiec przy udziale Andrzeja Mazurkiewicza Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy A. M. syna J. i J. z domu M. (...) r. w J. z art. 158 § 1 kk i art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 2 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 28 września 2016 r. sygnatura akt III K 97/16 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że jako datę zakończenia wykonania kary łącznej 3 (trzech) lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Płocku z dnia 19.01.2007 roku sygn. akt II K 732/06, a opisanej w punkcie II części wstępnej wyroku, przyjmuje dzień 10.04.2014 roku, zaś wymiar kary orzeczonej wobec oskarżonego na podstawie art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 64 § 2 kk obniża do 1 (jednego) roku; II. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa. Sygnatura akt IV Ka 878/16 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 28 września 2016r. Sąd Rejonowy w Wałbrzychu, w sprawie o sygn. akt III K 97/16 uznał A. M. za winnego tego, że: w dniu 28 czerwca 2015 roku w B. w woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z D. Ś. poprzez wielokrotne uderzanie pięściami w głowę dokonali pobicia S. C. powodując u niego obrażenia ciała w postaci stłuczenia powłok głowy, złamania z przemieszczeniem kości nosa, urazu policzków z obrzękiem oraz złamania sześciu przednich zębów ze stłuczeniem warg które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała pokrzywdzonego na czas powyżej dni siedmiu, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach wielokrotnego powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Płocku z dnia 19.01.2007 r. sygn. II K 732/08 za czyny z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk oraz czyn z art. 13 § 1 kk w zw. art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na karę 3 lat pozbawienia wolności którą odbył w okresie od 28.02.2009 r. do 18.03.2011 r. oraz w okresie od 28.04.2013 r. do 28.02.2014 r., tj. czynu z art. 158 § 1 kk i art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 2 kk i za to na podstawie art. 157 § 1 kk w zw z art. 11 § 3 kk w zw z art. 64 § 2 kk wymierzył mu karę roku i 6(sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; Z wyrokiem tym nie pogodził się oskarżony A. M. , który za pośrednictwem swego obrońcy zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, a mający wpływ na treść orzeczenia poprzez uznanie że tylko bezwzględna kara pozbawienia wolności jest wystarczając dla osiągniecia wobec tegoż oskarżonego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie uzasadniani tej tezy. Podnosząc ten zarzut obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie wobec oskarżonego A. M. kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Sąd odwoławczy zważył, co następuje: Jakkolwiek apelacja nie może być uznana za zasadną, ponieważ oskarżony nie zasługuje na dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, to wyrok podlega zmianie. W sprawie nie wystąpiły żadne szczególne okoliczności, o których mowa w art. 69§3 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do 30.06.2015r.), a apelujący także ich nie wskazał, to jednakże w ocenie sądu odwoławczego wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności winien był zostać obniżony do roku. Z niekwestionowanych ustaleń sądu meriti wynika, że inicjatorem zajścia był D. Ś. , to on także miał poinformować A. M. , że kobiecie, którą znał, a obok której przejeżdżali i którą w tym czasie „popychał pokrzywdzony” trzeba pomóc. A. M. po wyjściu z samochodu całą swoją uwagę i agresję skierował wobec S. C. , tj. mężczyzny który kobietę popychał. Tym samym uznać należy, że impuls do zaatakowania pokrzywdzonego wyszedł od D. Ś. a A. M. przyłączył się do niego, biorąc czynnie udział. Udział obu sprawców ocenić zatem należy jako równorzędny. Rację ma także sąd orzekający, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności, które można by poczytać jako usprawiedliwiające czy choćby tłumaczące tak agresywną reakcję obu napastników. Późniejsza postawa oskarżonego A. M. , tj. pojednanie z pokrzywdzonym, czy zawarcie ugody, nie może być ocenione jako szczery przejaw skruchy, świadczący o refleksji i rzeczywistej chęci zmiany nastawienia do powszechnie obowiązujących zasad porządku prawnego. Z tych też względów zarówno stopień winy jak i społecznej szkodliwości czynu, którego dopuścił się D. Ś. jak i A. M. jest na tym samym poziomie. Jedyną różnicą jest natomiast to, że A. M. odpowiada w warunkach wielokrotnego powrotu do przestępstwa i ta okoliczność zadecydowała także o tym, że zastosowanie środka probacji wobec tego sprawcy nie mogło mieć miejsca. Jego dotychczasowa postawa, brak głębszej refleksji i zastanowienia nad swoim dotychczasowym życiem świadczy o tym, że jest osobą zdemoralizowaną, wobec której tylko wykonanie kary pozbawienia wolności może odnieść pozytywny skutek na przyszłość. Dlatego też kara w takim samym rozmiarze jak dla drugiego ze sprawców, wobec którego wykonanie jej warunkowo zawieszono na okres próby, będzie stanowiła wyważoną odpłatę. Jednocześnie sąd odwoławczy z urzędu skorygował opis czynu przypisanego w zakresie wskazanie daty zakończenia wykonywania kary pozbawienia wolności stanowiącej podstawę przyjęcia działania w warunkach powrotu do przestępstwa. Z informacji o odbyciu tej kary (k. 42v) wynika bowiem jednoznacznie, że koniec kary przypadł na dzień 10 kwietnia 2014r., a nie jak błędnie wskazano 28 lutego 2014r. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym orzekł sąd ad quem mając na uwadze brzmienie art. 636§1 k.p.k. oraz sytuację materialną i majątkową oskarżonego.