Oskarżonego T. R. uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawie art.
skazuje go na karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna grzywny równoważna jest kwocie 10 (dziesięć) złotych. II. Na podstawie art. 42 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat, z wyłączeniem kategorii T. III. Na podstawie art. 63 § 4 kk na poczet zakazu prowadzenia pojazdów zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 17 grudnia 2016 roku. IV. Na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeka od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) złotych. V. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem opłaty i obciąża go pozostałymi kosztami procesu. VIII K 17/17 UZASADNIENIE Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie Sąd ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 17 grudnia 2016 roku st. post. L. K. pełnił służbę patrolową na terenie miasta i gminy S. wspólnie z sierż. P. M. . Funkcjonariusze policji około godziny 21:45 podczas patrolu trasy A. – M. postanowili zatrzymać do kontroli samochód osobowy marki S. o nr rej. (...) , którym kierował T. R. . Na miejscu zatrzymania został sprawdzony stan trzeźwości kierowcy urządzeniem (...) , które to urządzenie wykazało kolor czerwony oznaczający stan nietrzeźwości. Następnie funkcjonariusze policji razem z T. R. udali się do KPP w S. w celu zbadania jego stanu trzeźwości. Wynik badania urządzeniem (...) .0 z godziny 23:08 wyniósł 0,60 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Powyższych ustaleń faktycznych dokonano w oparciu o notatkę urzędową (k.1), protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości (k.2) oraz w oparciu o pozostały materiał dowodowy zebrany w sprawie. Oskarżony T. R. przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i wyjaśnił, że w dniu 17 grudnia 2016 przyjechał do swojej konkubiny, która mieszka z chorym psychicznie synem, pomiędzy nim, a synem konkubiny doszło do konfliktu, chcąc uniknąć rozwoju tego konfliktu, postanowił pojechać do swojego kolegi. Oskarżony wyjaśniał dalej, że zamieszkuje on wspólnie ze swoją konkubiną D. H. , która posiada gospodarstwo rolne o powierzchni około 30 ha. Oskarżony twierdził, że utrzymuje się on z pracy w tym gospodarstwie rolnym, a jego praca polega głównie na pracy ciągnikiem w polu, w związku z czym oskarżony prosił o wyłączenie mu kategorii T. Sąd zważył co następuje : Treść wyjaśnień oskarżonego w ocenie Sądu w całości zasługuje na wiarę, znajdują one potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a w szczególności w protokole użycia urządzenia kontrolno - pomiarowego oraz w treści notatki urzędowej i jednocześnie wyjaśnienia te tworzą wspólnie z powyższymi dowodami logiczną i spójną całość. Oskarżony nie kwestionował, że znajdował się pod wpływem alkoholu w momencie gdy kierował samochodem. Wyjaśnienia oskarżonego korespondują z zapisami w protokole użycia alkometru. Badanie alkometrem wykazało, że zawartość alkoholu wynosiła 0,60 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu czyli odpowiada definicji stanu nietrzeźwości. Stanem nietrzeźwości jest zdefiniowany w art. 115 § 16 k.k. przypadek, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość, lub też zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Sąd nie miał wątpliwości, że czyn przypisany oskarżonemu wypełniał znamiona czynu zabronionego określonego w art.
Reakcją na przestępstwo jest wymierzenie kary i środków karnych przewidzianych w ustawie. Stosownie do art. 53 k.k. sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego. Sąd wymierzając oskarżonemu karę uwzględnił jako okoliczność łagodzącą fakt dotychczasowej niekaralności oskarżonego, a także okoliczność nie utrudniania przez niego postępowania. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, iż wystarczającym dla osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary, będzie wymierzenie mu kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, przyjmując, że jedna stawka dzienna równoważna jest kwocie 10 złotych. Sąd na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Sąd uznał, że tak orzeczony okres zakazu jest również dostatecznie dotkliwy i spełni w odpowiednim stopniu swoją rolę jaką jest ochrona uczestników ruchu drogowego przed kierowcą umyślnie naruszającym podstawowe zasady ruchu drogowego. Okoliczności sprawy pozwalają pozytywnie prognozować co do postępowania oskarżonego w aspekcie bezpiecznych zachowań w ruchu lądowym na przyszłość. Nie ma zatem potrzeby by eliminować go z ruchu drogowego w zakresie prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres dłuższy niż 3 lata. Sąd uznał za zasadne w sytuacji oskarżonego, wyłączenie z zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii T. Oskarżony bowiem wspólnie ze swoją konkubiną prowadzi gospodarstwo rolne, a jego praca polega głównie na wykonywaniu prac ciągnikiem na gruntach rolnych. W ocenie Sądu orzeczenie wobec oskarżonego również zakazu prowadzenia ciągników rolniczych wiązałaby się z pozbawieniem głównego źródła utrzymania oskarżonego. Zdaniem Sądu jest to zbyt dotkliwa kara dla oskarżonego. Sąd mając na uwadze treść art. 43a § 2 kk orzekł wobec oskarżonego obligatoryjne świadczenie pieniężne w wysokości 5.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 627 kpk , a o opłacie na mocy art. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych ( Dz. U z 1983 r Nr 49 poz. 223 z późń zm.)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.