Sygn. akt II K 345/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lutego 2017 roku Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSR Dariusz Wiśniewski Protokolant Joanna Radziszewska przy udziale Prokuratora Jerzego Fiedoruka Oskarżyciela posiłkowego J. K.
(1)po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 20 lutego 2017 roku sprawy: E. K. , syna G. i W. z domu D. , urodzonego w dniu (...) w K. , oskarżonego o to, że : w dniu 22 kwietnia 2016 roku w rejonie miejscowości K. , gm. B. , podczas wykonywania prac polowych polegających na zbieraniu na samochód marki R. (...) o numerze rejestracyjnym (...) kamieni, kierując tym pojazdem, wiedząc, że w pobliżu pojazdu znajdował się J. K.
(1), nie zachował wymaganej w tych okolicznościach ostrożności, nie upewnił się, gdzie dokładnie znajdował się J. K.
(1), w szczególności, czy nie znajdował się z tyłu pojazdu, i mogąc przewidzieć możliwość jego potrącenia rozpoczął manewr cofania, w trakcie którego uderzył burtą samochodu stojącego i zwróconego twarzą w kierunku pojazdu J. K.
(1)w okolicę jego lewego ramienia oraz barku, w wyniku którego to uderzenia J. K.
(1)przewrócił się, dostając się w wąską przestrzeń pomiędzy podwoziem skrzyni ładunkowej i ziemi, i był wleczony oraz rolowany pod podwoziem aż do zatrzymania pojazdu, w wyniku czego J. K.
(1)doznał stłuczenia barku i kończyny górnej lewej, zranienia w okolicy lewego kolana i zgnieceniowego urazu klatki piersiowej z mnogimi, obustronnymi złamaniami żeber, stłuczeniem płuc, złamaniem kręgosłupa piersiowego, skutkującego ostrą niewydolnością krążeniowo – oddechową stanowiącą chorobę realnie zagrażającą życiu, to jest o czyn z art. 156 § 2 k.k. , I. Na mocy art. 66 § 1 i 2 k.k. oraz art. 67 § 1 k.k. postępowanie karne wobec oskarżonego warunkowo umarza na okres próby wynoszący 1 (jeden) rok . II. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty i obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi w sprawie. Sędzia : II K 345/16 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny : E. K. jest rolnikiem zamieszkującym we wsi K. w gminie B. . W dniu 22 kwietnia 2016 roku, od wczesnych godzin rannych, wykonywał w rejonie tej miejscowości prace polowe. Po jakimś czasie, przyjechali do niego, należącym do niego samochodem marki R. (...) o numerze rejestracyjnym (...) , J. K.
(1)i J. K.
(2). Wymienieni zajęli się zbieraniem kamieni oraz ładowaniem ich na skrzynię wspomnianego pojazdu. Po skończeniu tej pracy, za kierownicę auta usiadł E. K. , zamierzając nim odjechać. Wykonując manewr cofania, mimo wiedzy, że na polu nadal znajduje się J. K.
(1), oraz możliwości przewidzenia potrącenia go, E. K. nie zachował wymaganej w takich okolicznościach, szczególnej ostrożności, i nie upewnił się, gdzie dokładnie przebywa wyżej wymieniony, w wyniku czego uderzył go burtą samochodu w okolicę jego lewego ramienia i barku. J. K.
(1), uprzednio stojący i zwrócony twarzą w kierunku auta, wskutek potrącenia przewrócił się, dostał się w wąską przestrzeń między podwoziem skrzyni ładunkowej i ziemią, po czym był wleczony i rolowany pod pojazdem. Słysząc dobiegające z tyłu krzyki, E. K. zatrzymał samochód i wysiadł, a widząc wystające spod auta stopy J. K.
(1), zadzwonił do syna, prosząc go o pomoc. M. K.
(1)przybył na pole ciągnikiem z przednim ładowaczem, przy użyciu którego został uniesiony tył samochodu marki R. (...) , co pozwoliło na wyciągnięcie spod niego potrąconego mężczyzny. Na miejsce zdarzenia wezwana została karetka Pogotowia (...) , której załoga przetransportowała J. K.
(1)do szpitala. Tam stwierdzono u niego obrażenia w postaci: stłuczenia barku i kończyny górnej lewej, zranienia w okolicy lewego kolana i zgnieceniowego urazu klatki piersiowej, z mnogimi, obustronnymi złamaniami żeber, stłuczeniem płuc oraz załamaniem kręgosłupa piersiowego, co skutkowało ostrą niewydolnością krążeniowo – oddechową, będącą chorobą realnie zagrażającą życiu. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił : w oparciu o część wyjaśnień oskarżonego E. K. (k. 241 – 242) oraz zeznania świadków: M. K.
(1)(k. 24 – 26) , J. K.
(2)(k. 36 – 37) , J. K.
(1)(k. 80o – 82) , M. K.
(2)(k. 115 – 116) , R. Ł. (k. 120 – 121) i K. S. (k. 231) , jak też przy wykorzystaniu: notatek urzędowych (k. 1, 178, 234 – 236) , protokołu badania stanu trzeźwości (k. 2) , protokołów oględzin wraz z materiałami poglądowymi (k. 3 – 4, 8 – 15, 86 – 90, 93 – 95, 100, 126 – 134) , płyt z nagraniami (k. 42, 59, 61) , protokołu pobrania krwi i wyniku badania (k. 55 – 56) , informacji i materiałów uzyskanych od operatorów telefonicznych (k. 72, 75 – 79, 141 – 147, 176 – 177) , informacji i materiałów uzyskanych z KP (...) w B. (k. 135 – 140) , opinii biegłych z zakresu badań wypadków drogowych (k. 148 – 155, 185 – 189) , opinii z zakresu badań mechanoskopijnych (k. 191 – 195) , sprawozdania sądowo – lekarskiego wraz z opinią (k. 217 – 226) i dokumentacji medycznej (k. 228, 267 – 273) . E. K. przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art. 156 § 2 k.k. Oskarżony nie przyznał się do winy. Oświadczył (k. 241 – 242) , że nie potrącił J. K.
(1), w swoich wyjaśnieniach sugerując, że doznał on ataku padaczki alkoholowej, względnie zasłabł, i ruszył w kierunku kierowanego przez niego samochodu, aby się oprzeć, po czym znalazł się pod samochodem. Podkreślił, że po zdarzeniu interesował się stanem pokrzywdzonego. Sąd zważył, co następuje : Wyjaśnienia E. K. stanowią wyłącznie przyjętą przez niego linię obrony. Depozycje pokrzywdzonego J. K.
(1)(k. 80o – 82) , który nie pamiętał bliżej przebiegu zdarzenia, naocznego świadka zajścia J. K.
(2)(k. 36 – 37) , jak również osób, które pojawiły się na miejscu wypadku później, czyli M. K.
(1)(k. 24 – 26) , M. K.
(2)(k. 115 – 116) , R. Ł. (k. 120 – 121) i K. S. (k. 231) , chociaż jawią się jako konsekwentne, wzajemnie się uzupełniają i z pozytywnym skutkiem poddają się weryfikacji przez pryzmat zasad logiki i wskazań doświadczenia życiowego, zasługując na przymiot wiarygodnych, w połączeniu z wynikami przeprowadzonych oględzin (k. 3 – 4, 8 – 15, 86 – 90, 93 – 95, 100, 126 – 134) , opiniami biegłych z zakresu badań wypadków drogowych (k. 148 – 155, 185 – 189) oraz opinią z zakresu badań mechanoskopijnych (k. 191 – 195) , pozwoliły na ustalenie jedynie ogólnej sekwencji wydarzeń z dnia 22 kwietnia 2016 roku, której oskarżony w toku postępowania zasadniczo nie kwestionował. W tej sytuacji, kluczowa okazała się zgromadzona dokumentacja medyczna (k. 228, 267 – 273) i opinia wydana na jej podstawie przez biegłego z zakresu medycyny sądowej (k. 217 – 226) . Stwierdził on, że w chwili zajścia pokrzywdzony znajdował się w pozycji stojącej w pobliżu tylnego narożnika pojazdu kierowanego przez E. K. oraz był zwrócony twarzą w kierunku tylnej burty tego auta. Następnie, został uderzony ową burtą w okolicę lewego ramienia oraz barku i przewrócony, dostał się w ten sposób w wąską przestrzeń pomiędzy podwoziem skrzyni ładunkowej i ziemią, po czym był wleczony i rolowany pod podwoziem, aż do zatrzymania pojazdu. Biegły wykluczył zarazem, aby J. K.
(1)bezpośrednio przed zdarzeniem znajdował się w pozycji leżącej (np. z powodu zasłabnięcia, zaburzeń przytomności, czy napadu padaczkowego). W ocenie biegłego, pokrzywdzony doznał wówczas obrażeń ciała skutkujących ostrą niewydolnością krążeniowo – oddechową, co stanowiło chorobę realnie zagrażającą życiu. Powyższa opinia jest jasna i kompletna, wydana została przez osobę o odpowiedniej wiedzy specjalistycznej i wieloletnim doświadczeniu, zawarte w niej wnioski poprzedzono zaś wnikliwą analizą całokształtu materiału zebranego w aktach sprawy oraz poparto logiczną, zgodną ze wskazaniami doświadczenia życiowego, argumentacją. W konsekwencji, treść tej opinii i wnioski w niej zawarte Sąd w całości podzielił. Reasumując, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wykazał, że E. K. zrealizował swoim zachowaniem wszystkie ustawowe znamiona występku z art. 156 § 2 k.k. Sąd uznał jednocześnie, iż w realiach niniejszej sprawy właściwą reakcją na niezgodne z prawem postępowanie E. K. będzie rezygnacja ze skazania go i poprzestanie na warunkowym umorzeniu prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego. Zgodnie z treścią art. 66 § 1 i § 2 k.k. , Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli: − wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, − okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości, − sprawca nie był karany za przestępstwo umyślne, − postawa sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, a także dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa, − przestępstwo jest zagrożone karą nie przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności. W ocenie Sądu, wszystkie wymienione wyżej przesłanki warunkowego umorzenia postępowania karnego zostały w tej sprawie spełnione. Przestępstwo z art. 156 § 2 k.k. zagrożone jest karą pozbawienia wolności do lat 3. E. K. nie był dotychczas karany sądownie (k. 250) . Pomimo tego, że werbalnie nie przyznał się do winy, to okoliczności popełnienia przypisanego mu czynu nie budzą żadnych wątpliwości. Oskarżony działał nieumyślnie, a chociaż skutki jego postępowania były poważne, nie doszło do trwałego (ciężkiego) uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego. Wina E. K. , a także społeczna szkodliwość jego występku, w tych okolicznościach nie jawią się jako znaczne. Oskarżony do tej pory prowadził ustabilizowany tryb życia, bezpośrednio po zdarzeniu ruszył z pomocą przejechanemu mężczyźnie, a później interesował się jego stanem, przepraszał go i wyrażał żal z powodu zaistniałego wypadku. Pozwala to zasadnie przypuszczać, że będzie w przyszłości przestrzegał porządku prawnego, także w przypadku zakończenia niniejszego postępowania jego warunkowym umorzeniem. Sąd wyznaczył okres próby na jeden rok, uznając, że będzie to wystarczające do sprawdzenia, czy rozpatrywane zdarzenie faktycznie było jedynie incydentem w życiu E. K. . Zgodnie z treścią art. 67 § 3 k.k. , umarzając warunkowo postępowanie karne, sąd zobligowany jest do nałożenia na sprawcę obowiązku naprawienia szkody w całości lub w części, a w miarę możliwości także obowiązku zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, bądź też do orzeczenia – zamiast wskazanych obowiązku – nawiązki. Jednak z ugruntowanej linii orzeczniczej, z którą w pełni zgadza się tutejszy Sąd, wynika, że nałożenie na sprawcę obowiązku naprawienia szkody oraz zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę zachodzi jedynie wtedy, kiedy w czasie warunkowego umarzania postępowania karnego szkoda i krzywda, będące następstwem popełnionego przez sprawcę przestępstwa, nadal istnieją. Tymczasem, w dniu 13 stycznia 2017 roku J. K.
(1)zawarł ugodę z ubezpieczycielem E. K. , której przedmiotem była realizacja zobowiązań ubezpieczyciela wynikających ze skutków zdarzenia z dnia 22 kwietnia 2016 roku, i na mocy której pokrzywdzony otrzymał świadczenie w łącznej wysokości 36.000 złotych, zaspokajającej w całości – jak wynika z jego oświadczenia – jego roszczenia z tytułu zadośćuczynienia i odszkodowania. Mając na uwadze powyższe, jak i fakt, że J. K.
(1)uzależniał wcześniej zgodę na warunkowe umorzenie postępowania karnego od nałożenia na oskarżonego obowiązku naprawienia szkody w wysokości 10.000 złotych, uznać należało, że na datę 20 lutego 2017 roku jego szkoda i krzywda – w rozumieniu przepisów prawa – już nie istniały, a zatem brak było podstaw do orzekania w tym przedmiocie w oparciu o art. 67 § 3 k.k. (także w formie nawiązki, którą orzeka się zamiast obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, a zatem wtedy, kiedy szkoda lub krzywda nadal istnieją, ale występują np. trudności z ustaleniem ich wysokości). O kosztach rozstrzygnięto zgodnie z treścią art. 627 k.p.k. i art. 629 k.p.k. , a w tym o wysokości opłaty z uwzględnieniem art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. z 1983 roku, Nr 49, poz. 223, z późn. zm.). Sędzia :