Sad powszechny, I C 225/16

Sygn. akt I C 225/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 września 2016r. Sąd Rejonowy w Gdyni, Wydział I Cywilny w składzie Przewodniczący: SSR Adrianna Gołuńska-Łupina Protokolant: st. sek. sąd. I. G. po rozpoznaniu w dniu 08 września 2016 r. w Gdyni na rozprawie sprawy z powództwa J. B. przeciwko S. S. o zapłatę I. oddala powództwo; II. kosztami postępowania obciąża powódkę, uznając je za uiszczone w całości w zakresie kosztów sądowych; UZASADNIENIE Powódka J. B. domagała się zapłaty od S. S. kwoty 10.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wydania nakazu zapłaty do dnia zapłaty tytułem bezumownego korzystania przez pozwanego z gruntu znajdującego się pod zabudowaniami pozwanego zlokalizowanymi na części nieruchomości położonej w G. przy ul. (...) , tj. części działki nr (...) oznaczonej numerem a/2 należącej do powódki, za okres od 1 stycznia 2015r. do 30 września 2015r. W uzasadnieniu powódka wskazała, iż strony były współwłaścicielami nieruchomości położonej w G. przy ul. (...) , działki (...) o pow. 634 m2 po ½ części. W dniu 17 stycznia 2006r. zawarli oni przed sądem ugodę na mocy której dokonali zniesienia współwłasności tej nieruchomości poprzez jej podzielenie. W konsekwencji działka zabudowana o nr b/2 o pow. 312 m2 został przyznana na wyłączną własność pozwanemu, zaś działka nr (...) o pow. 312 m2 na wyłączną własność powódki. Ponadto pozwany zobowiązał się do usunięcia wszelkich zabudowań istniejących na działce (...) , która przypadła powódce. Pomimo tego pozwany do chwili obecnej nie wywiązał się ze swojego zobowiązania, a egzekucja okazała się bezskuteczna. Dlatego też powódka dochodzi aktualnie wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z jej gruntu. (pozew k. 2 – 4) W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa wskazując, iż nie korzysta z gruntu i zabudowań znajdujących się na części działki o numerze (...) . Wskazał także, iż wywiązał się z ugody, aby na teren spornej posesji weszła ekipa, która miała oczyścić teren. Zapłacił również kwotę 3.000 zł i koszty egzekucyjne, co skutkowało umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Pozwany dodał przy tym, iż ze spornej nieruchomości korzysta jego ojciec, a nie on. (odpowiedź na pozew k. 28) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powódka J. B. oraz S. S. od stycznia 1989r. byli współwłaścicielami nieruchomości zabudowanej położnej w G. przy ul. (...) , stanowiącej działkę (...) o pow. 624 m2. (okoliczność bezsporna) W dniu 17 stycznia 2006r. strony zawarły przed Sądem Rejonowym w Gdyni w sprawie o sygn. akt VII Ns 1482/04 ugodę na mocy której dokonali zniesienia współwłasności powyższej nieruchomości przez jej podział w ten sposób, iż wyłącznym właścicielem działki zabudowanej o numerze b/2 o pow. 312 m2 został pozwany, a powódka działki o numerze (...) o pow. 312 m2 opisanych w projekcie podziału sporządzonym przez geodetę T. J. dla celów sądowych znajdującym się na karcie 58 akt sprawy VII Ns 1482/04 i stanowiącym integralną część ugody. (okoliczność bezsporna: ugoda k. 12 – 13, mapa k. 14) W punkcie 3 w/w ugody pozwany został zobowiązany do usunięcia wszelkich zabudowań istniejących na działce numer (...) do dnia 31 marca 2006r. Przedmiotowe postanowienie zostało wykonane przez pozwanego poprzez zapłatę w toku postępowania egzekucyjnego, które zostało zakończone postanowieniem z dnia 4 lutego 2016r. (dowód: postanowienie k. 31) Pozwany zamieszkuje na swojej działce i nie korzysta ani nie korzystał w spornym okresie w żaden sposób z działki powódki. Z zabudowań tj. m.in. garażu i pomieszczeń gospodarczych, które pozostały na działce powódki korzysta ojciec pozwanego E. S. hodując w nim kury i króliki i uważając że jest to jego ojcowizna. (dowód: zeznania świadka E. S. płyta k. 67 – 00:08:16 – 00:19:56, zeznania pozwanego S. S. płyta k. 67 – 00:21:50 – 00:26:02 Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w sprawie, których autentyczność i wiarygodność nie budzi wątpliwości Sądu. Ponadto sąd oparł się również na zeznaniach świadka E. S. i pozwanego S. S. uznając je za szczere i w pełni wiarygodne. Korespondowały one również ze sobą. W niniejszej sprawie powódka domagała się zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z części działki (...) o numerze a/2 położonej w G. przy ulicy (...) , której jest ona wyłączną właścicielka za okres od 1 stycznia 2015r. do 30 września 2015r. Powództwo zostało zatem oparte na treści art. 225 k.c. w zw. z art. 224 § 2 k.c. w myśl których samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i nie jest odpowiedzialny ani za jej zużycie, ani za jej pogorszenie lub utratę, jednakże od chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie, pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy. Takie same obowiązki ciążą na samoistnym posiadaczu w złej wierze. Pozwany zaprzeczył jednak, aby korzystał w jakikolwiek sposób z gruntu czy budynków zlokalizowanych na działce stanowiącej własność powódki. Z tych też względów sąd w pierwszej kolejności rozważał czy pozwany jest legitymowany biernie w niniejszej sprawie, a zatem czy można uznać go za posiadacza spornej nieruchomości. Zaznaczyć bowiem należy, iż w świetle powyższych przepisów obowiązanym do zapłaty wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy jest jedynie jej posiadacz, który w danym okresie bez podstawy prawnej faktycznie władał rzeczą. Zgodnie zaś z art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). W realiach niniejszej sprawy jak wynika ze zgodnych zeznań pozwanego oraz świadka E. S. pozwany w żaden sposób nie korzystał ani nie korzysta z nieruchomości powódki. Zabudowania gospodarcze jakie znajdują się na działce powódki są bowiem wykorzystywane jedynie przez ojca pozwanego E. S. , który trzyma w nich swoje rzeczy i hoduje tam zwierzęta czując się właścicielem spornej części działki. Pozwany zaś od momentu podziału nieruchomości na dwie działki nie korzysta w żaden sposób z działki powódki, a jedynie ze swojej własnej. Co więcej informował on również swojego ojca, iż właścicielem spornej działki jest powódka i nie powinien on z niej korzystać, co jednak nie dociera do jego ojca, który uznaje tą działkę za swoją ojcowiznę. Powyższe w żadnym jednak wypadku nie prowadzi do uznania, iż pozwany w jakimkolwiek zakresie korzysta z gruntu czy zabudowań stanowiących własność powódki. Nie odpowiada on bowiem za działania ojca. W tym miejscu dodać jedynie należy, iż pozwany wypełnił zobowiązanie z punktu 4 ugody zobowiązujące go do usunięcia zabudowań poprzez zapłatę w toku postepowania egzekucyjnego, co wynika z załączonego postanowienia komornika o zakończeniu egzekucji. Okoliczność, iż na działce powódce w dalszym ciągu znajdują się pewne zabudowania nie oznacza, iż pozwany z nich korzysta czy też, że jest ich posiadaczem w jakiejkolwiek części. Mając na uwadze powyższe, wobec faktu, iż pozwany nie korzysta z gruntu powódki, powództwo podlegało oddaleniu, o czym sąd orzekł w punkcie I wyroku na podstawie powyższych przepisów. Na marginesie dodać należy, iż wniosek o wezwanie do udziału w sprawie w charakterze pozwanego E. S. został złożony po zamknięciu rozprawy w niniejszej sprawie, a zatem nie mógł on odnieść skutku. O kosztach sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 98 § k.p.c. i obciążył nimi w całości powódkę jako stronę przegrywającą niniejsze postępowanie. Z uwagi jednak, iż zostały one w całości już poniesione przez powódkę, sąd uznał je za uiszczone.