Sygnatura akt VI W 2341/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 listopada 2013 roku Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Paweł Chodkowski Protokolant: Katarzyna Kraska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2013 roku sprawy przeciwko R. G.
(1)synowi J. i W. z domu K. urodzonego (...) w T. obwinionego o to, że w dniu 05.11.2012r. ok. godz. 18:00 we W. na ul. (...) zatrzymał pojazd marki T. o nr rej. (...) w miejscu obowiązywania znaku B36 (zakaz zatrzymywania się). tj. o czyn z art. 92 § 1 kw ****************** I. uznaje obwinionego R. G.
(1)za winnego czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 92 § 1 kw i na podstawie art. 92 § 1 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) złotych ; II. na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw zwalnia obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Sąd ustalił, co następuje: W dniu 5 listopada 2013 roku R. G.
(1)zatrzymał kierowany przez siebie samochód marki T. (...) nr rej. (...) na ulicy (...) we W. . Uczynił to na jezdni oznakowanej znakiem pionowym B-36 informującym o powierzchni wyłączonej z ruchu. Nieprawidłowo zaparkowany pojazd, funkcjonariusze straży miejskiej zablokowali przy użyciu urządzenia do blokowania kół. Przeprowadzając kontrolę założonych blokad w dniu 6 listopada 2013 roku, strażnicy miejscy stwierdzili brak, na ulicy (...) , samochodu obwinionego oraz urządzenia blokującego założonego na koło jego pojazdu. Urządzenie to zwrócił R. G.
(1)przewożąc je do siedziby Straży Miejskiej. Dowód: zeznania M. O. k. 30 akt; wyjaśnienia obwinionego k30 akt; notatka urzędowa k. 15 akt; notatki służbowe k. 11, 12 akt; szkic sytuacyjny k. 17 akt; pismo (...) k. 34 akt; oświadczenia obwinionego k. 5,6-7 akt. R. G.
(1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W złożonych wyjaśnieniach potwierdził fakt zaparkowania samochodu na ulicy (...) we W. . Podniósł jednakże, że na ulicę (...) wjechał od strony ulicy (...) , gdzie żaden znak drogowy nie informował go o zakazie zatrzymywania pojazdów. Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdzić należy, że okoliczności przedmiotowe zarzucanego obwinionemu czynu są bezsporne i wynikają z zeznań funkcjonariusza straży miejskiej i sporządzonego przez niego szkicu sytuacyjnego określających miejsce, w którym zaparkowany został samochód obwinionego, jak i wyjaśnień R. G.
(1), który nie kwestionował miejsca pozostawienia pojazdu. Bezspornym jest również fakt, że na ulicy (...) , obowiązywał znak drogowy B-36 – zakaz zatrzymywania się z informacją „nie dotyczy chodnika”. Obwiniony jednakże zignorował znak zakazu, a wyłączenia swojej odpowiedzialności dopatruje się w tym, że na ulicę (...) wjechał nie od strony ulicy (...) , gdzie usytuowany jest znak, lecz od strony ulicy (...) , gdzie znaku takiego nie postawiono. Zważyć zatem należy, że znak zakazu obowiązywał w miejscu, w którym R. G.
(1)zaparkował swój pojazd, niezależnie od tego, z której strony wjechał on na ulicę, gdzie samochód swój pozostawił. Był on przy tym widoczny również dla osób wjeżdżających na ulicę (...) od strony ulicy (...) . Znajdował się bowiem na tym samym prostym odcinku drogi (nie zaś za zakrętem). Wykroczenie, którego się dopuścił obwiniony można popełnić przy tym również w formie winy nieumyślnej. Rolą obwinionego było zatem ustalenie czy i na jakich zasadach może on zaparkować samochód w tym miejscu i dostosowanie się do obowiązującego oznakowania. Ignorując je popełnił wykroczenie z art. 92 § 1 kw. Na marginesie zaznaczyć tylko należy, że - jak wynika z akt sprawy- R. G.
(1)miał problem nie tylko z rozeznaniem obowiązujących zasad ruchu drogowego w miejscu, w którym poruszał się T. (...) , lecz nie zauważył również pozostawionej mu przez strażników miejskich na szybie samochodu informacji o podjętej interwencji, a nawet założonej mu przez nich na koło pojazdu blokady, którą miał zdemontować ruszając samochodem(vide-pisemne oświadczenie obwinionego k.6-7). W tym kontekście fakt, że nie dostrzegł on znaku zakazu obowiązującego w miejscu, gdzie zaparkował samochód, jawi się jako oczywisty i naturalny. Nagminność tego rodzaju wykroczeń na obszarze miasta, miejsce i czas jego popełnienia, to okoliczności które Sąd miał na względzie wymierzając R. G.
(2)karę grzywny. Jest ona współmierna do stopnia jego zawinienia, uwzględnia jego sytuację materialną i pozwoli na osiągnięcie celów kary tak w zakresie wychowawczego oddziaływania na obwinionego, jak i w płaszczenie społecznego jej oddziaływania. Uzmysłowi również obwinionemu karygodność jego zachowania. Sąd nie widział możliwości orzeczenia łagodniejszej formy kary, ani - tym bardziej - odstąpienia od wymierzenia kary, bądź poprzestania na zastosowaniu wobec obwinionego środków oddziaływania wychowawczego. R. G.
(1)nie wyraził bowiem jakiejkolwiek skruchy i w centrum miasta zignorował elementarne zasady poruszania się po nim. Uwzględniono ponadto społeczne oddziaływanie oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze orzeczonej kary, które mają stanowić adekwatną względem popełnionego czynu represję wobec sprawcy oraz piętnować w oczach społeczeństwa zachowanie, którego obwiniony się dopuścił. Sąd wyraża jednocześnie przekonanie, iż orzeczona kara spełni swoje zadania w zakresie prewencji szczególnej i pomoże zrozumieć R. G.
(1)niewłaściwość jego zachowania. Orzeczenie o kosztach postępowania oparto o przepis art. 624§1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w.