Sad powszechny, VI Ka 1132/16

Warszawa, dnia 28 marca 2017 r. Sygn. akt VI Ka 1132/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Ludmiła Tułaczko (spr.) Sędziowie: SO Anita Jarząbek - Bocian SO Michał Chojnowski protokolant: p.o. protokolanta sądowego Renata Szczegot przy udziale oskarżyciela prywatnego I. L. po rozpoznaniu dnia 28 marca 2017 r. w Warszawie sprawy J. D. syna P. i J. , ur. (...) w W. oskarżonego o czyn z art. 157 § 2 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela prywatnego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie z dnia 14 czerwca 2016 r. sygn. akt III K 435/14 uchyla zaskarżony wyrok, sprawę przekazuje do Sądu Rejonowego Warszawa Praga – Północ w Warszawie do ponownego rozpoznania. SSO Anita Jarząbek - Bocian SSO Ludmiła Tułaczko SSO Michał Chojnowski Sygn. akt VI Ka 1132/16 UZASADNIENIE J. D. został oskarżony o to, że: w dniu 20 kwietnia 2014 roku przy ul. (...) w W. naruszył czynności narządu ciała I. L. poprzez uderzenie w głowę w/w pokrzywdzonego, powodując u w/w pokrzywdzonego uraz głowy skutkujący rozstrojem zdrowia trwającym nie dłużej niż 7 dni, tj. o czyn z art. 157 § 2 k.k. Po rozpoznaniu sprawy III K 435/14 Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie na mocy wyroku z dnia 14 czerwca 2016 roku orzekł:

1. oskarżonego J. D. uniewinnił od popełnienia zarzuconego mu czynu;
2. na podstawie art. 618 pkt 11 k.p.k. zasądził na rzecz radcy prawnego W. K. kwotę 756 (siedemset pięćdziesiąt sześć złotych) plus podatek VAT tytułem zwrotu kosztów udzielonej oskarżycielowi prywatnemu I. L. z urzędu, a nie opłaconej pomocy prawnej;
3. na podstawie art. 632 pkt 1 k.p.k. kosztami postępowania obciążył oskarżyciela prywatnego I. L. . Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżyciel prywatny I. L. , który zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego J. D. . Wyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie: 1) art. 391 § 1 i 3 k.p.k. przez brak właściwej kontroli nad tym, czy świadkowie nie zeznają odmiennie niż w trakcie postępowania przygotowawczego, co doprowadziło do złożenia przez świadków zeznań sprzecznych z ich pierwotnymi relacjami w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, nieujawnienia tych sprzeczności, co w konsekwencji uniemożliwiło należytą ocenę wiarygodności ich zeznań złożonych w trakcie rozprawy; 2) art. 193 § 1 k.p.k. , przez to, że Sąd Rejonowy, mimo potrzeby stwierdzenia okoliczności wymagających wiadomości specjalnych, a mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, nie zasięgnął opinii biegłego; 3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść, a polegający na poprzestaniu ustalenia, iż oskarżony spowodował uraz głowy oskarżyciela prywatnego i zachowaniem tym wyczerpał znamiona przepisu art. 157 § 2 k.k. , podczas gdy zachowanie oskarżonego doprowadziło do naruszenia narządu ciała oskarżyciela prywatnego, a tym samym wyczerpało znamiona art. 157 § 2 k.k. ; 4) art. 170 § 1 pkt 2-3 k.p.k. poprzez niezasadne oddalenie wniosku dowodowego pełnomocnika oskarżyciela prywatnego świadków: G. S. , D. R. , D. S. , K. Ł. , M. M. , podczas gdy ich zeznania dowodzą, iż oskarżony J. D. jest sprawcą zarzucanego mu czynu tj. pobicia I. L. , czym wyczerpał czyn z art. 157 § 2 k.k. , co w konsekwencji powinno skutkować jego skazaniem, a nie uniewinnieniem; W konkluzji oskarżyciel prywatny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku we wskazanym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Apelacja wniesiona przez oskarżyciela prywatnego I. L. zasługuje na uwzględnienie a zawarty w niej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania należy uznać za słuszny. Treść nieprofesjonalnej apelacji wskazuje, że zasadniczy zarzut skarżącego stanowi błąd w ustaleniach faktycznych. Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, którą Sąd I instancji przedstawił w pisemnym uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia zawiera luki, które wymagają dodatkowego wyjaśnienia w toku postępowania ponownego. Sąd I instancji powołał się na niedające się usunąć wątpliwości, o jakich mowa w art. 5 § 2 k.p.k. Jednocześnie nie starał się ich wyjaśnić. Uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego J. D. , który zaprzeczył, aby uderzył oskarżyciela prywatnego. Opisał jego prowokacyjne zachowanie, którego efektem było użycie ręcznego miotacza gazu, który nie wyrządził oskarżonemu żadnej szkody. Sąd I instancji uznał za niewiarygodne zeznania oskarżyciela prywatnego I. L. o przebiegu zdarzenia z dnia 20 kwietnia 2014r. Jak wynika z tych zeznań oskarżony J. D. po wypowiedzeniu wulgarnych słów metalowym przedmiotem uderzył w głowę I. L. powodując skaleczenie i krwawienie. Oskarżyciel prywatny bronił się przed agresywnym zachowaniem oskarżonego używając wobec niego ręcznego miotacza gazu. Sąd I instancji stwierdził, że nie udało się ustalić, kto konkretnie wywołał sytuację konfliktową i jakie były szczegółowe wypowiedzi i zachowania uczestników zdarzenia. Powołał się na brak bezpośrednich świadków tego zdarzenia i uznał zeznania oskarżyciela prywatnego za niewiarygodne, gdyż nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Brak jest, w ocenie Sądu I instancji, wiarygodnych dowodów świadczących o tym, że oskarżony użył w stosunku do oskarżyciela prywatnego jakiejkolwiek przemocy fizycznej. Wyraził także wątpliwości, do co wiarygodności dowodów w postaci karty leczenia szpitalnego oraz opinii sądowo- lekarskiej argumentując, że chociaż z dokumentacji medycznej zgromadzonej w aktach sprawy wynika, że oskarżyciel prywatny przebywał w szpitalu w okresie od 20 kwietnia 2014r. do 26 kwietnia 2014r. z rozpoznaniem powierzchownego urazy powłok głowy oraz nadciśnienia tętniczego, jednak w ocenie Sądu I instancji nie jest możliwa weryfikacja źródła pochodzenia obrażeń, których doznał oskarżyciel prywatny. Ponadto zdaniem Sądu I instancji opinia lekarska nie przesądza o sprawstwie oskarżonego, bowiem biegły wskazał jedynie, że obrażenia mogły powstać w okolicznościach podanych przez pokrzywdzonego. Podkreślił, że oskarżyciel prywatny nie dysponował dowodem, że w dniu przedmiotowego zdarzenia doszło do interwencji funkcjonariuszy Policji i została wezwana karetka pogotowia. Zdaniem Sądu obrażenia powierzchowne głowy zdiagnozowane u oskarżyciela prywatnego mogły pochodzić z różnych źródeł i niekoniecznie musiały być skutkiem domniemanego pobicia przez oskarżonego. Przedstawiony powyżej tok rozumowania nie uwzględnia jednak zeznań świadka B. L. . Świadek zawiadomiła Policję a policjanci wezwali pogotowie ratunkowe, które bezpośrednio po zdarzeniu przewiozło oskarżyciela prywatnego do Szpitala (...) . Sąd I instancji nie zwrócił się do komisariatu Policji o potwierdzenie zgłoszenia interwencji oraz nie ustalił czy została wezwana karetka pogotowia do oskarżyciela prywatnego. Z karty leczenia szpitalnego wynika, że oskarżyciel prywatny został przyjęty do szpitala z powodu urazu głowy tego samego dnia - 20 kwietnia 2014r., kiedy miało dojść od zdarzenia z oskarżonym J. D. . W dniu 20 kwietnia 2014r. rozpoznano u niego powierzchowny uraz głowy. Biegły lek. J. M. stwierdził w opinii, że powierzchowny uraz głowy mógł powstać na skutek uderzenia ręką. Jednocześnie oskarżyciel prywatny konsekwentnie wskazywał na uderzenie metalowym przedmiotem. Z zeznań tych wynika, że chociaż nie potrafił tego przedmiotu opisać to wskazywał, że oskarżony trzymał w ręku smycz, a jego pies biegał luzem. Sąd I instancji nie wyjaśnił, czy do opisanego przez pokrzywdzonego uderzenia w głowę mogło dojść smyczą psa a przecież ogólnie wiadomo, że smycz posiada metalową sprzączkę. Sąd I instancji stwierdził, że uraz głowy pokrzywdzonego mógł powstać w innych okolicznościach niż przez niego podane, ale jednocześnie nie wskazał tych okoliczności oraz nie wyjaśnił czy upływ czasu pomiędzy zakończeniem zdarzenia a hospitalizacją pozwoliłby na zaaranżowanie powstania obrażeń głowy. Z tych powodów Sąd odwoławczy zaskarżony wyrok uchylił i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. W toku postępowania ponownego należy przesłuchać oskarżyciela prywatnego na okoliczność zdarzenia, B. L. na okoliczność, kiedy wezwała Policję, kiedy przyjechało pogotowie i w razie wątpliwości zwrócić się o potwierdzenie tych informacji do właściwych organów. Sąd I instancji powinien ponownie przeanalizować dane wynikające z opinii biegłego oraz karty leczenia szpitalnego. W razie konieczności powinien także dopuścić inne dowody, których konieczność przeprowadzenia wyłoni się w toku rozpoznania niniejszej sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku. SSO Anita Jarzabek- Bocian SSO Ludmiła Tułaczko SSO Michał Chojnowski