Sad powszechny, I C 175/17

Sygn. akt I C 175/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 kwietnia 2017 r. Sąd Rejonowy w Zambrowie Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący SSR Tomasz Makaruk Protokolant Jadwiga Styła po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. w Zambrowie na rozprawie sprawy z powództwa H. (...) z siedzibą w K. przeciwko B. M. o zapłatę 18.938,79 zł I. powództwo oddala; II. zasądza od powoda H. (...) z siedzibą w K. na rzecz pozwanego B. M. kwotę 3.617,00 (trzy tysiące sześćset siedemnaście i 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt I C 175/17 UZASADNIENIE Powód H. (...) z siedzibą w K. w pozwie skierowanym przeciwko B. M. domagał się zasądzenia na swoją rzecz kwoty 18.938,79 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia następnego po dniu wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Uzasadniając żądanie wskazał, iż wierzytelność dochodzona pozwem wynika z braku zapłaty należności wynikających z umowy kredytu gotówkowego numer (...) , zawartej pomiędzy pozwanym B. M. a G. (...) z siedzibą w G. . Na zobowiązanie strony pozwanej składają się kwoty: 12.391,10 zł tytułem zaległej części kapitału oraz kwota 6.547,69 zł tytułem sumy odsetek od kapitału. Powód wskazał, że na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 15 marca 2016 r. nabył od B. (...) z siedzibą w G. – następcy prawnego G. (...) z siedzibą w G. , wierzytelność banku z tytułu umowy kredytu numer (...) z dnia 20 lipca 2009 r.. Nakazem zapłaty wydanym dnia 20 marca 2017 r. w sprawie sygn. akt I Nc 188/17 w postępowaniu upominawczym Sąd Rejonowy w Zambrowie uwzględnił powództwo w całości wraz z kosztami postępowania. W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany B. M. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Wskazując na okoliczność, iż przedmiotowa umowa kredytu została wypowiedziana 8 sierpnia 2012 r., podniósł zarzut przedawnienia. Sąd ustalił i zważył, co następuje: W dniu 20 lipca 2009 r. pomiędzy G. (...) z siedzibą w G. a B. M. została zawarta umowa kredytu gotówkowego nr (...) , na mocy której bank udzielił kredytu w wysokości 19.825,49 zł na okres od 20 lipca 2009 r. do 20 lipca 2017 r. B. M. zobowiązał się dokonywać spłat rat kredytu i należnych odsetek w wysokościach i terminach wskazanych w kalendarzu spłat na rachunek G. (...) w G. . W § 9 umowy kredytowej zastrzeżono, że bank może wypowiedzieć umowę kredytu, jeżeli kredytobiorca nie zapłaci w terminach określonych w umowie pełnych rat kredytu za co najmniej dwa okresy płatności, po uprzednim pisemnym wezwaniu kredytobiorcy do zapłaty zaległych rat lub ich części w terminie nie krótszym niż 7 dni od otrzymania wezwania. Termin wypowiedzenia umowy wynosi 30 dni. Bank zawiadamia kredytobiorcę o wypowiedzeniu umowy kredytu w formie pisemnej, listem poleconym. Okres wypowiedzenia jest liczony od 6 dnia po dacie nadania listu w urzędzie pocztowym. Na podstawie Uchwały nr (...) podjętej w dniu 27 października 2009 r. przez (...) B. (...) doszło do połączenia spółek poprzez przeniesienie całego majątku G. (...) . na B. (...) .. W związku z niedotrzymaniem warunków udzielenia kredytu określonych w umowie kredytu nr (...) z dnia 20 lipca 2009 r., a w szczególności nie spłacaniem rat kredytu i odsetek w ustalonych w umowie terminach, pismem z dnia 08 sierpnia 2012 r. B. (...) w G. wypowiedział B. M. umowę kredytu z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia, który upłynął 17 września 2012 r. Po wypowiedzeniu umowy kredytu B. M. nie zawierał żadnej ugody z B. (...) w G. . Nie składał również żadnego oświadczenia o zrzeczeniu się korzystania z zarzutu przedawnienia. Na mocy umowy przelewu wierzytelności zawartej w dniu 15 marca 2016 r. H. (...) w K. nabył od B. (...) w G. (będącego następcą prawnym G. (...) w G. ) m.in. wierzytelność przeciwko B. M. wynikającą z ww. umowy kredytu. Pismem z dnia 16 lutego 2017 r. H. (...) w K. działając w imieniu B. (...) w G. zawiadomił B. M. o przelewie wierzytelności. Kolejnym pismem z tego samego dnia H. (...) w K. wezwał B. M. do zapłaty należności w wysokości 19.213,23 zł na która składały się kwoty 12.391,10 zł tytułem kapitału oraz kwota 6.822,13 zł tytułem odsetek w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: zeznania pozwanego B. M. (k.44v), zawiadomienie o przelewie wierzytelności (k. 4), wezwanie do zapłaty (k. 5), umowę kredytu gotówkowego (k. 6-8), kalendarz spłat (k. 9-10), odpis KRS (k. 17-21), wypowiedzenie umowy kredytowej ( k. 37). W ocenie Sądu powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie z uwagi na skutecznie podniesiony przez stronę pozwaną zarzut przedawnienia roszczenia, którego podstawę stanowił przepis art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. prawo bankowe ( Dz. U. Nr 140 poz. 939 z późn. zm.) w zw. z art. 509 kc. Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 prawa bankowego przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w wyznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Natomiast zgodnie z art. 509 § 1 i 2 kc wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Zgodnie z treścią art. 118 kc , jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 kwietnia 2008 r. w sprawie III CSK 302/07 (Legalis Nr 127052) wskazał, że do zastosowania trzyletniego terminu przedawnienia przewidzianego w art. 118 kc nie jest wymagane, aby obie strony stosunku prawnego, z którego wywodzi się roszczenie majątkowe, prowadziły działalność gospodarczą. Wystarczy, że działalność gospodarczą prowadzi tylko strona dochodząca roszczenia, które wiąże się z tą działalnością. Przedmiotowe roszczenie jest związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez pierwotnego wierzyciela - bank, w którego sytuację, jeśli chodzi o długość terminu przedawnienia wstąpił, nabywca wierzytelności. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że termin przedawnienia roszczenia będącego przedmiotem niniejszego postępowania, wynikającego z zawartej przez strony umowy kredytu wynosi trzy lata. Zgodnie natomiast z treścią art. 120 kc bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że poprzednik prawny powoda w dniu 8 sierpnia 2012 r. wypowiedział umowę kredytu, a termin jej wypowiedzenia upłynął 17 września 2012 r. Z dniem następnym wymagalna stała się cała kwota kredytu. Biorąc pod uwagę trzyletni termin przedawnienia stwierdzić należy, że roszczenie powoda przedawniło się, albowiem pozew w niniejszej sprawie został wniesiony w dniu 14 marca 2017 r.. Zgodnie z powszechnym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa roszczenie o odsetki za opóźnienie przedawnia się najpóźniej z chwilą przedawnienia się roszczenia głównego (por. uchwała SN z dnia 26 stycznia 2005 roku w sprawie III CZP 42/04, wyrok SN z dnia 24 maja 2005r. w sprawie V CK 655/04), więc także roszczenie w zakresie odsetek od zaległych kwot uległo przedawnieniu. Ponieważ dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy ( art. 512 kc ), uwzględniając zarzut przedawnienia zgłoszony przez pozwanego, Sąd oddalił roszczenie powoda w całości. O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 98 kpc i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania obciążył nimi powoda, jako stronę przegrywającą. Na poniesione przez pozwanego koszty składała się kwota 3.600 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości określonej na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.