Sad powszechny, IX Ka 407/13

Sygn. akt IX Ka 407/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 października 2013 roku Sąd Okręgowy w Toruniu IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Aleksandra Nowicka Sędziowie SO Andrzej Walenta SO Marzena Polak (spr.) Protokolant st.sekr.sądowy Katarzyna Kotarska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Toruniu Marzenny Mikołajczak po rozpoznaniu w dniu 3 października 2013 roku sprawy M. K. oskarżonego o z art. 288 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 21 maja 2013 roku sygn. akt VIII K 269/13 I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że:

1. obniża karę ograniczenia wolności, orzeczoną w punkcie I wyroku, do 3 (trzech) miesięcy;
2. obniża wymiar godzin, orzeczony w punkcie II wyroku, do 20 (dwudziestu) w stosunku miesięcznym;
3. uchyla punkt IV wyroku w zakresie opłaty sądowej; II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Toruniu) na rzecz adwokat M. G. kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) brutto, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym. IV. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 (sześćdziesięciu) złotych tytułem opłaty sądowej za obie instancje i obciąża oskarżonego wydatkami postępowania odwoławczego. Sygn. akt IX Ka 407/13 UZASADNIENIE M. K. został oskarżony o to, że w dniu 15 grudnia 2012r. w T. przy ul. (...) dokonał umyślnego uszkodzenia mienia w postaci przedniej prawej opony od pojazdu marki (...) nr rej (...) , poprzez jej przecięcie, czym spowodował straty w wysokości 260 złotych na szkodę M. W. – tj. o czyn z art. 288 § 1 kk . Sąd Rejonowy w Toruniu wyrokiem z dnia 21 maja 2013r. wydanym w sprawie VIII K 269/13 uznał M. K. za winnego zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, z tym ustaleniem, że szkoda wyniosła 445 złotych, a czyn stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. dopuścił się występku z art. 288 § 1 w zw. z art. 288 § 2 kk i za to na podstawie art. 288 § 2 kk wymierzył mu karę 7 miesięcy ograniczenia wolności. Na podstawie art. 35 § 1kk zobowiązał oskarżonego do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Na podstawie art. 36 § 2 kk i art. 72 § 2 kk zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego R. W. poprzez zapłatę kwoty 445 złotych w terminie 3 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia. Nadto Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 złotych tytułem opłaty sądowej i obciążył go wydatkami w kwocie 90 złotych. Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżony. Zarzucając temu orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych oraz nieobiektywną ocenę zgromadzonych dowodów wniósł o uniewinnienie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja w kwestii winy oskarżonego jest bezzasadna, natomiast należało ją uwzględnić w kwestii niewspółmierności orzeczonej kary. Na samym wstępie stwierdzić należy, iż zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji przeprowadził przewód sądowy w sposób wszechstronny i wnikliwy, dokonując wszelkich niezbędnych czynności dowodowych, koniecznych dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego mieściła się przy tym w granicach sędziowskiej swobody, należycie uwzględniając zasady logiki i prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Pozostawała ona wobec powyższego pod pełną ochroną dyspozycji art. 7 kpk , spotykając się w związku z tym z całkowitą akceptacją Sądu Okręgowego. Odnotowania wymaga również fakt, iż pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone zostało zgodnie ze wszystkimi wymogami, jakie stawia mu art. 424 kpk , pozwalając tym samym Sądowi II instancji na pełną i właściwą ocenę motywów, jakimi kierował się Sąd Rejonowy przy wydaniu orzeczenia. W szczególności w uzasadnieniu tym w sposób niebudzący wątpliwości przedstawione zostały poczynione ustalenia faktyczne, jak i ocena zebranych dowodów. Rozpoznając niniejszą sprawę, w żadnym przypadku Sąd Okręgowy nie dopatrzył się także uchybienia przepisom postępowania karnego. Sąd I instancji w toku procesu zgromadził wszelki materiał niezbędny do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, uwzględniając okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego. Brak też przesłanek do formułowania twierdzeń, iż niedające się usunąć wątpliwości, rozstrzygnięte miałyby być wbrew regule wyrażonej w art. 5 § 2 kpk , a sprowadzające się do zasady in dubio pro reo . W związku z tym, iż Sąd Odwoławczy w całej rozciągłości aprobuje stanowisko Sądu Rejonowego w zakresie ustalonego stanu faktycznego, oceny materiału dowodowego, jak i w przedmiocie winy oskarżonego, nie ma więc potrzeby, aby w tym miejscu szerzej przytaczać argumentację zawartą w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, a za wystarczające uznać należy odwołanie się do niej. Prawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz właściwa, zgodna z wymogami art. 7 kpk , ocena wszystkich dowodów, doprowadziły Sąd Rejonowy do w pełni trafnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Sąd II instancji w całej rozciągłości aprobuje te ustalenia, które to znalazły odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, traktując je jako własne. Sprawstwo przedmiotowego czynu przez oskarżonego wykazane zostało ponad wszelką wątpliwość. Okoliczności zdarzenia, rozpatrywane kompleksowo, w ocenie Sądu Odwoławczego, bezspornie wskazują na winę oskarżonego, w przeciwieństwie do stanowiska zaprezentowanego w apelacji. Natomiast faktycznie, orzeczona kara – w ocenie Sądu Okręgowego – razi surowością. Okoliczności zdarzenia, fakt niekaralności oskarżonego, a także nieznaczna wartość zniszczonego mienia wskazują, iż kara 3 miesięcy ograniczenia wolności, z obowiązkiem wykonania 20 godz. pracy w stosunku miesięcznym będzie adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu, spełni swoją rolę wychowawczą, prewencyjną i represyjną w stosunku do oskarżonego. Z tego względu, Sąd Okręgowy dokonał zmiany zaskarżonego wyroku – tak jak w sentencji wyroku odwoławczego. Konsekwencją tej zmiany jest również korekta w zakresie kosztów sądowych za postępowanie przed Sądem I instancji – zgodnie z obowiązującymi przepisami.