Sad powszechny, V GC 1/17

Sygnatura akt V GC 1/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dzierżoniów, dnia 22 marca 2017 r. Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie V Wydział Gospodarczy w następującym składzie: Przewodniczący: SSR Joanna Dams Protokolant: Dorota Magdziarczyk po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2017 r. w Dzierżoniowie na rozprawie sprawy z powództwa J. M. przeciwko Towarzystwu (...) S.A. w W. o zapłatę 5 338,20 zł I. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 5.338,20zł (pięć tysięcy trzysta trzydzieści osiem złotych dwadzieścia groszy ) wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 3 lipca 2015r. do dnia 31 grudnia 2015r. oraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016r. do dnia zapłaty; II. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 2.684zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygnatura akt: V GC 1/17 UZASADNIENIE J. M. , prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) J. M. z/s w B. , pozwem z dnia 24 października 2016r. domagał się od Towarzystwa (...) S.A. w W. zapłaty kwoty 5 338,20 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonym od dnia 3 lipca 2015r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu. Uzasadniając roszczenie powód podał, że L. K. umową z dnia 29 maja 2015r. przeniosła na niego swoją wierzytelność względem ubezpieczyciela sprawcy szkody. C. została poszkodowana w wypadku komunikacyjnym z dnia 27 kwietnia 2015r., w którym uszkodzony został jej pojazd marki R. (...) o nr rej. (...) (szkoda całkowita). Wskutek kolizji poszkodowana zmuszona była nająć samochód zastępczy na okres 31 dni. Powód, w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, w dniu 28 kwietnia 2015r. wynajął poszkodowanej samochód marki F. (...) , co potwierdzono umową najmu nr (...) . W dniu 29 maja 2015r. z tego tytułu powód wystawił poszkodowanej fakturę VAT nr (...) na kwotę 5 338,20 zł (140 zł x 1,23 x 31 dni). Dysponując umową cesji powód zwrócił się do strony pozwanej o uregulowanie należności za najem pojazdu zastępczego, jednak pozwana odmówiła zapłaty w całości. W dniu 21 listopada 2016r. Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie wydał w sprawie nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, sygn. V GNc 2052/16. W złożonym dnia 22 grudnia 2015r. sprzeciwie od nakazu zapłaty strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda kosztów postępowania. Pozwana uznała co do zasady swoją odpowiedzialność za skutki zdarzenia szkodowego z dnia 27 kwietnia 2015r., jednakże zarzuciła brak legitymacji procesowej po stronie powoda, a to z tej przyczyny, że w dacie przelewu wierzytelności poszkodowana nie posiadała już uprawnień do domagania się odszkodowania z tytułu spornej szkody. Zdaniem pozwanej bowiem poszkodowana zawarła z nią telefoniczną ugodę, w której zgodziła się na ustaloną przez pozwaną kwotę odszkodowania jako wyczerpującą jej wszelkie roszczenia wynikające z przedmiotowego zdarzenia. Strona pozwana nie podniosła innych zarzutów przeciwko żądaniu pozwu. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 27 kwietnia 2015r. należący do L. K. pojazd marki R. (...) o nr rej. (...) (klasa B) uległ uszkodzeniu na skutek kolizji drogowej. Ochrony ubezpieczeniowej sprawcy zdarzenia (OC posiadaczy pojazdów) udzielało Towarzystwo (...) S.A. w W. . (Dowód: - okoliczności bezsporne) Poszkodowana zgłosiła szkodę stronie pozwanej i ta przeprowadziła postępowanie likwidacyjne, w toku którego w dniu 26 maja 2015r. strony zawarły w formie telefonicznej ugodę. Na jej podstawie pozwana zobowiązała się do wypłacenia poszkodowanej tytułem szkody całkowitej w pojeździe kwoty 2 400 zł i dodatkowo kwoty 300 zł tytułem kosztów holowania pojazdu. W zamian poszkodowana nie musiała dokumentować kosztów naprawy. (Dowód: - akta szkody na płycie CD z nagraniem rozmowy telef., k.50) W dniu 28 kwietnia 2015r. poszkodowana najęła on od J. M. , prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...) J. M. z/s w B. , pojazd zastępczy marki F. (...) o nr rej. (...) (klasa B) za kwotę czynszu 140 zł netto + Vat za dobę. Pojazd miał zapewnić poszkodowanej podobne możliwości funkcjonowania w życiu codziennym, jak przed kolizją, w tym służył jej do dojazdów do lekarza. (Dowód: - umowa wynajęcia samochodu nr (...) , k.19, - protokół wydania pojazdu, k. 20, - oświadczenie poszkodowanej, k.13) Po upływie 31-dniowego okresu najmu, w dniu 29 maja 2015r., powód wystawił poszkodowanej fakturę VAT nr (...) na kwotę 5 338,20 zł, płatną w terminie 14 dni. W dniu 29 maja 2015r. powód zawarł z L. K. umowę cesji, której przedmiotem było roszczenie poszkodowanego względem strony pozwanej o zapłatę odszkodowania obejmującego koszty najmu pojazdu zastępczego. (Dowód: - faktura Vat nr (...) , k.14; - protokół zwrotu pojazdu, k.21; - umowa przelewu wierzytelności nr (...) , k.16; - zawiadomienia dłużnika o przelewie, k.17) Strona pozwana odmówiła powodowi w całości zapłaty odszkodowania za najem pojazdu zastępczego. W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 26 maja 2015r. likwidator pozwanej zawarł z poszkodowaną ugodę, wskazując jej jednocześnie, że zamyka ona drogę do dochodzenia ewentualnych dalszych roszczeń związanych z przedmiotową szkodą. Poszkodowana wyraziła zgodę na takie rozwiązanie i zawarcie ugody na wskazanych warunkach. (Dowód: - pismo strony pozwanej z dnia 8.06.2015r., k.24; - pismo strony pozwanej z dnia 4.11.2015r., k.23) Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Bezsporna w sprawie była okoliczność odpowiedzialności strony pozwanej za skutki szkody komunikacyjnej z dnia 27 kwietnia 2015r. Bezspornym było również, że poszkodowana najęła u powoda pojazd zastępczy na okres 31 dni. Sporna okazała wyłącznie legitymacja czynna powoda, gdyż zdaniem pozwanej poszkodowana zrzekła się roszczeń związanych z przedmiotowym najmem w ugodzie z dnia 26 maja 2015r. Strona pozwana nie podniosła natomiast żadnych zarzutów co do długości okresu najmu, czy też wysokości wynikającej z umowy dobowej stawki najmu. Sama zasadność roszczenia do ubezpieczyciela o zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego nie budzi wątpliwości w świetle przyjęcia idei, że utrata możliwości korzystania z rzeczy stanowi szkodę majątkową (tak SN w wyroku z dnia 8 września 2004r., IV CK 672/03). Jeżeli więc poszkodowany poniósł w związku z tym koszty, które były konieczne na najem pojazdu zastępczego, to mieszczą się one w granicach skutków szkodowych podlegających wyrównaniu. Wydatki konieczne w tym przedmiocie oznaczać będą w zasadzie czynsz najmu pojazdu zastępczego zasadniczo o podobnej klasie do pojazdu uszkodzonego, ustalony w oparciu o stawki przyjęte na danym rynku lokalnym. Klasa pojazdu zastępczego nie była przedmiotem sporu w niniejszym postępowaniu. Strona pozwana wywodziła w sprawie, że poszkodowana w ugodzie z dnia 26 maja 2015r. zrzekła się wszelkich roszczeń odszkodowawczych ponad ugodzoną kwotę 2 700 zł. W ocenie Sądu stanowisko to jest jednak nieuzasadnione. Na poparcie swoich twierdzeń strona pozwana przedstawiła zapis jednej rozmowy telefonicznej, z której wynika jednak tylko tyle, że strony uregulowały ugodą wyłącznie kwestię związaną z odszkodowaniem za szkodę całkowitą w pojeździe oraz odszkodowaniem za holowanie uszkodzonego pojazdu. Przedstawiony zapis rozmowy rozpoczyna się bowiem wstępem pracownika pozwanej: „w związku z naszą wcześniejszą rozmową na temat uszkodzeń (!)”, po czym następuje oferta zapłaty z tego tytułu przez pozwaną kwoty 2 400 zł, a wraz odszkodowaniem za holowanie łącznie kwoty 2 700 zł. W zamian poszkodowana została zwolniona z wymogu dokumentowania kosztów naprawy (? choć była to szkoda całkowita) i likwidator stwierdził, że „taka ugoda na taką kwotę zamyka dalsze roszczenia związane z tą szkodą do W. ”. W przekonaniu Sądu cały kontekst tej rozmowy sprowadzał się wyłącznie do kosztów naprawy i wartości pojazdu oraz jeszcze kosztów poniesionych przez poszkodowaną na holowanie. W żadnym momencie nie rozmawiano i nie negocjowano innych potencjalnych skutków zdarzenia szkodowego, jak uszczerbek na zdrowiu poszkodowanej, czy koszty najmu pojazdu zastępczego właśnie. Co więcej, poszkodowana wahała się, czy odszkodowanie zaproponowane jej z wprost wymienionych tytułów będzie dla niej wystarczające. Wreszcie w żadnym momencie rozmowy nie zawarto stwierdzenia – na które obecnie powołuje się strona pozwana – że omawiana ugoda zamknie poszkodowanej drogę do dochodzenia roszczeń innych niż związane z wartością pojazdu i jego holowaniem, a poszkodowana wyraziła zgodę na takie rozwiązanie i zawarcie ugody na wskazanych warunkach. W szczególności zrzeczenia takiego nie można wywodzić z wyartykułowanego przez likwidatora na zakończenie rozmowy zwrotu: „zamyka dalsze roszczenia”, skoro nie wyraził on wprost, że chodzi o roszczenia odmiennej natury od tych, jakie były przedmiotem negocjacji stron. Rację ma zatem powód wywodząc w procesie, że gdyby rozumieć przedmiot ugody w sposób, na jaki powołuje się obecnie pozwana, to należy by ją uznać za nieważną z mocy art.58 § 2 k.c. , gdyż niewątpliwie naruszałaby ona zasady współżycia społecznego. Pozwana proponując taką ugodę zachowałaby się bowiem dalece nielojalnie, celowo zmierzając do wykorzystania niewiedzy osoby nieprofesjonalnej, przy czym należy stwierdzić, że ustępstwa ( art.917 k.c. ) poczynione przez pozwaną względem poszkodowanej nawet w odniesieniu do roszczenia dotyczącego wartości pojazdu są wątpliwe, skoro polegały one na zwolnieniu poszkodowanej „z obowiązku” dokumentowania kosztów naprawy, który to obowiązek – jak wynika z orzecznictwa sądowego – nie istnieje. Także zaproponowane w ugodzie odszkodowanie z tytułu szkody całkowitej było wręcz niższe (o 50 zł) od kwoty odszkodowania wynikającej z opracowanej przez pozwaną wyceny nr (...) z dnia 6 maja 2015r. (w aktach szkody na płycie CD, k.50). Trudno też mówić o skróceniu na skutek ugody czasu trwania postępowania likwidacyjnego, skoro wypłata nastąpiła i tak w 29-30 dni od zgłoszenia szkody, a więc w ustawowym terminie. Mając powyższe na uwadze, wobec braku innych zarzutów pozwanej ( art.230 k.p.c. ), na podstawie przeprowadzonych w sprawie dowodów i przepisów art.361 k.c. w zw. z art.13 ust.2 ustawy z dnia 22.05.2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, (...) i (...) , powództwo podlegało uwzględnieniu w całości, o czym na podstawie przywołanych przepisów orzeczono, jak w pkt I sentencji wyroku z dnia 22 marca 2017r. Odsetki ustawowe zasądzono na podstawie art.481 k.c. w zw. z art.56 ustawy z dnia 9.10.2015r. o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. , jak w pkt II wyroku. Powód, który wygrał niniejszy spór w całości, poniósł koszty obejmujące całą opłatę stosunkową od pozwu w kwocie 267 zł i koszty zastępstwa prawnego w kwocie 2 417 zł (na podstawie § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, w brzmieniu sprzed 27 października 2016r., + opłata skarbowa od pełnomocnictwa).