Sad powszechny, VIII K 757/16

Sygn. akt: VIII K 757/16 WYROK Dnia 22 sierpnia 2016 roku Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Jędrzej Czerwiński Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Witkowska w obecności oskarżyciela ------------------- po rozpoznaniu dnia 22 sierpnia 2016 roku sprawy: R. D. s. W. i J. z domu Ł. , ur. (...) w C. oskarżonego o to, że: w dniu 27.04.2016 o godz.15:05 w C. – ul. (...) , kierował po drodze publicznej skuterem marki Z. , nr rej. (...) wbrew orzeczonemu przez Sąd Rejonowy w Toruniu – sygn. akt II K 898/15 z dnia 24.09.2015 zakazowi prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym dożywotnio oraz prowadzenia pojazdu po drodze publicznej pomimo wydanej przez Starostwo Powiatowe w T. w dniu 03.11.2015 decyzji nr (...) D. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii A,B,T prawa jazdy tj. o czyn z art. 244 kk i 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk ORZEKA: I. uznaje oskarżonego R. D. za winnego popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu z tym ustalaniem, że stanowi on występek z art. 244 kk i za to, po zastosowaniu art. 37 a kk , na podstawie art. 244 kk i art. 34 §1a pkt 1 kk wymierza mu karę 5 (pięciu) miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cel społeczny wskazany przez Sąd w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem opłaty sądowej i kwotę 70 zł (siedemdziesiąt złotych) tytułem wydatków postępowania. VIII K 757/16 UZASADNIENIE Sąd uznał oskarżonego R. D. za winnego popełnienia czynu z art. 244 kk i za to, po zastosowaniu art. 37a kk , wymierzył mu karę 5 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Okolicznością obciążającą, którą Sąd wziął pod uwagę przy wymiarze kary była uprzednia dwukrotna karalność oskarżonego za czyny z art. 178a§1 kk i art. 178§4 kk (k. 13-14, 26, 27), aczkolwiek jest oczywiste, że bez uprzedniego rozstrzygnięcia sądowego ustanawiającego zakaz, popełnienie niniejszego przestępstwa byłoby niewykonalne. Okolicznością łagodzącą wynikająca z niekwestionowanych wyjaśnień oskarżonego był fakt, że R. D. złamał zakaz z uwagi na konieczność dojazdu do pracy, która obawiał się stracić. Dojeżdżał do niej rowerem, jednak pojazd ten był niesprawny w dniu zdarzenia. Jechał ze wsi, w której mieszka, na wieś gdzie pracuje, a na utrzymaniu ma dwójkę dzieci i żonę. Odnosząc się więc niejako do sprzeciwu Prokuratora, Sąd stanął na stanowisku, że orzeczenie względem oskarżonego kary bezwzględnego pozbawienia wolności (w wymiarze 3 miesięcy) stanowiłoby dolegliwość przekraczającą stopień jego winy ( art. 53§1 kk ). Poza tym R. D. ma ponad pięćdziesiąt lat i prowadzi ustabilizowany tryb życia. Kara ograniczenia wolności, która jest usytuowana pomiędzy najsurowszym, a najłagodniejszym z rodzajów kar przewidzianych przez kodeks karny , będzie zdaniem Sądu wystarczającą dolegliwością i przestrogą na przyszłość dla oskarżonego. Uwzględnia ona przy tym stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu, który nie jest w ocenie Sądu wysoki. Nie zmienia to oczywiście oceny zachowania oskarżonego jako znacznie lekceważącego porządek prawny, w tym orzeczenia sądowe. Kara o charakterze wolnościowym jest przy tym ostatnią szansą dla oskarżonego aby nie spędzić czasu w izolacji, tym bardziej zważywszy na wyrok w sprawie II K 898/15. Sama wysokość kary ograniczenia wolności również została określona w oparciu o dyrektywy jej wymiaru. Pięć miesięcy pracy na cele społeczne po 20 godzin w każdym z miesięcy będzie niewątpliwie dolegliwe, tym bardziej dla pracującego zawodowo oskarżonego. Uzmysłowi mu nieopłacalność łamania prawa. Analizując sprzeciw Prokuratora i jego wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku na piśmie wyłącznie w zakresie orzeczenia o karze, należy wnioskować, że porzucił on lansowaną w sprzeciwie koncepcję zbiegu przepisów art. 244 kk i art. 180a kk , co niewątpliwie powinno też mieć wpływ na wymiar ewentualnie żądane przez Prokuratora kary. Na marginesie więc jedynie można wspomnieć, że Sąd nadal wyraża pogląd, że art. 244 kk stanowi lex specjalis w stosunku do art. 180a kk . Decyzja administracyjna (k. 22) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami zapadła w oparciu o przepis art. 103 ust. 1 pkt 4 Ustawy z 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami , który zobowiązuje organ do cofnięcia uprawnień w wypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów przez sąd. Organ wydający decyzję tylko potwierdza to, co orzekł sąd karny, nie mając zresztą najmniejszego pola manewru – jest całkowicie związany zarówno samym faktem (orzeczeniem zakazu), jego terminem, jak i zakresem (np. w kwestii rodzaju pojazdów). Takie rozumienie wspomnianego przepisu zostało potwierdzone w orzecznictwie sądowym (vide np. wyrok WSA w Opolu z 7.11.13, II SA/Op 338/13; wyrok WSA w Poznaniu z 3.04.14, III SA/Po 1452/13, wyrok WSA w Szczecinie z 23.10.14, II SA/Sz 328/14). Przedmiotowa decyzja administracyjna ma charakter deklaratoryjny związany i co oczywiste ex tunk. Jedynie potwierdza wynikający z orzeczenia sądu brak uprawnień danej osoby do kierowania pojazdami i to na potrzeby dalszego postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy wydaje się oczywiste, że osoba kierująca pojazdem mimo obowiązującego ją zakazu prowadzenia orzeczonego przez sąd karny wypełnia znamiona tylko art. 244 kk , podobnie zresztą jak w wypadku art. 244b§1 kk . W tym zakresie, znając poglądy przeciwne, należy więc zgodzić się z Witoldem Ziontkiem, który porównał wszystkie możliwe zakresy zastosowania norm sankcjonujących zawartych w przepisach art. 180a kk , 244 kk , 244b kk i art. 94§1 kw w kontekście decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami (Włodzimierz Wróbel i in., Nowelizacja prawa karnego 2015, Komentarz, Krakowski Instytut Prawa Karnego Fundacja, Kraków 2015, str. 831 i nast.). Warto też zauważyć, że ewentualne skazanie tego czy innego oskarżonego w bliźniaczej sytuacji także z art. 180a kk może rodzić niebagatelne skutki chociażby w kontekście przyszłej odpowiedzialności karnej z art. 64§1 kk . Wszak przestępstwo z art. 180a kk nie jest rodzajowo podobne do tegoż z art. 244 kk , a jest do czynów skierowanych przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Tak więc problem nie jest wyłącznie „akademicki”. Zmiana opisu czynu była zbędna zważywszy, że faktycznie oskarżony nie zastosował się także do decyzji administracyjnej.