Sad powszechny, IV Ka 652/13

Sygnatura akt IV Ka 652/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 października 2013 roku Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Ewa Rusin (spr.) Sędziowie : SO Sylwana Wirth SO Elżbieta Marcinkowska Protokolant : Aneta Pawlicka przy udziale Julity Podlewskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 22 października 2013 roku sprawy Z. S. oskarżonego z art. 177 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 12 czerwca 2013 roku, sygnatura akt VI K 448/12 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym, w tym wymierza 120 złotych opłaty za to postępowanie. Sygn. akt IV Ka 652 /13 UZASADNIENIE Prokurator Rejonowy w Bystrzycy Kłodzkiej oskarżył Z. S. o to, że w dniu 05 marca 2012 roku w B. , powiatu (...) , woj. (...) , w ruchu lądowym na drodze (...) kierując pojazdem marki A. nr rej. (...) , naruszył zasady bezpieczeństwa w ten sposób, że w celu ominięcia przeszkody w postaci zwierzęcia, wykonał błędny manewr skrętu w lewo, a tym samym wjechał na przeciwny pas ruchu, którym poruszał się kierujący pojazdem marki P. (...) nr rej. (...) A. Z. , doprowadzając do zderzenia pojazdów wskutek czego obrażeń ciała w postaci: złamania kości promieniowej prawej ręki, stłuczenia klatki piersiowej i kolana prawego oraz otarć skóry na palcach doznał kierujący pojazdem marki P. (...) A. Z. , przy czym obrażenia te naruszyły czynności narządów ciała na czas dłuższy niż dni siedem to jest o czyn z art. 177 § 1 kk . Sąd Rejonowy w Kłodzku wyrokiem z dnia 12 czerwca 2013 roku sygn. akt VI K 448/12: I. Oskarżonego Z. S. uznał za winnego tego, że w dniu 05 marca 2012 roku w B. , powiatu (...) , województwa (...) , prowadząc w Rychu lądowym za drodze (...) samochód osobowy Marki A. nr rej. (...) , nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym i spowodował nieumyślnie wypadek drogowy w ten sposób, że w celu ominięcia przeszkody w postaci zwierzęcia, wykonał błędny manewr w lewo, zjeżdżając j wjeżdżając na przeciwny pas ruchu, a którym poruszał się A. Z. prowadząc samochód osobowy marki P. (...) nr rej. (...) , doprowadzając do zderzenia się pojazdów, wskutek czego A. Z. doznał obrażeń ciała w postaci złamania kości promieniowej prawej ręki, stłuczenia klatki piersiowej i kolana prawego oraz otarć skóry na palcach, a które to obrażenia naruszyły czynności narządów jego ciała na czas dłuższy niż dni siedem w rozumieniu przepisu art. 157 § 1 kk , to jest popełnienia czynu wyczerpującego ustawowe znamiona występku określonego w art. 177 § 1 kk i za to na podstawie art. 177 § 1 kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności oskarżonemu warunkowo zawiesił tytułem próby na okres lat

1. Z wyrokiem tym w całości nie pogodził się oskarżony, wnosząc apelację za pośrednictwem obrońcy z wyboru Apelujący na podstawie art. 444 kpk zaskarżył powyższy wyrok w całości. Na podstawie art. 427 § 2 kpk oraz art. 438 pkt 2 i 3 kpk wyrokowi temu zarzucił:
2. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań świadków A. Z. , K. H. , T. A. i P. G. pozwala na przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu w sytuacji, gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego w postaci zeznań w/w świadków i wyjaśnień oskarżonego musi prowadzić do wniosku, iż oskarżony nie popełnił zarzucanego czynu;
3. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego jest pełną, kompleksową, logiczną, jednoznaczną, pozbawioną sprzeczności i nielogiczności oraz w całej rozciągłości odnoszącą się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego, w szczególności w kontekście zeznań świadków A. Z. , K. h. T. A. i P. G. prowadzi do wniosku, iż opinii tej przedmiotów wyżej wskazanych nadać nie sposób;
4. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 4 kpk i art. 6 kpk w związku z art. 201 kpk mające wpływ na treść orzeczenia, poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego, zmierzające do przeprowadzenia w sprawie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków drogowych, w sytuacji, gdy opinia biegłego S. C. jest nielogiczną, niepełna i nie uwzględnia całości materiału dowodowego ujawnionego w toku przewodu sądowego, a w szczególności wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków za szczególnym uwzględnieniem zeznań świadka A. Z. i K. H. , co w sposób istotny ograniczyło prawo do obrony oskarżonego. Podnosząc powyższe na podstawie art. 427 § 1 kpk i art. 437 § 2 kpk wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest niezasadna. Niesłusznym okazał się zarzut błędności ustaleń faktycznych zaskarżonego wyroku. Kontrola odwoławcza potwierdziła, że Sąd I instancji poczynił wystarczające ustalenia faktyczne, a ukształtował je na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenionych przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, zatem z poszanowaniem zawartych w art. 410 kpk i art. 7 kpk zasad postępowania. Uzasadnienie pisemne zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w przepisie art. 424 kpk , przez co podlega aprobacie sądu odwoławczego. W uzasadnieniu tym jasno wskazano, którym dowodom Sąd dał wiarę, a którym tego waloru odmówił, z którym to wywodem należy się zgodzić. Zastrzeżenia apelacji stanowią nieskuteczną polemikę z wnioskami sądu I instancji. W uzasadnieniu apelacji nie wskazano, które treści zeznań świadków A. Z. , K. H. , T. A. i P. G. mają istotne znaczenie dla prawidłowości ustaleń faktycznych, a zostały przez Sąd niedocenione czy pominięte. Bezpodstawnie zarzuca także apelujący wady opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego, mające polegać na nielogiczności i niepełności oraz nie uwzględnieniu całości materiału dowodowego ujawnionego w toku przewodu sądowego, a w szczególności wyjaśnień oskarżonego. Nie wskazał tu apelujący, który fragment wyjaśnień oskarżonego został nieuwzględniony, a przypomnieć wypada, że oskarżony złożył wyjaśnienia w istocie bardzo ogólnikowe, m.in. nie podał prędkości swego pojazdu przed wypadkiem, nie określił odległości, w jakiej dostrzegł zwierzę na jezdni, podał tylko, że jedynie podjął manewr obronny skrętu w lewo, zaś na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013r. oskarżony odmówił uzupełniającego składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania (k. 247 akt). Samo twierdzenie oskarżonego, że kierujący pojazdem marki P. poruszał się z bardzo dużą prędkością , blisko środka jezdni, nie tylko nie znajduje potwierdzenia w dowodach osobowych ( wedle zeznań wszystkich przesłuchanych w sprawie świadków A. Z. jechał z prędkością ok. 70 km/h) oraz dokumentacji śladów powypadkowych, ale także ma żadnego znaczenia dla prawidłowości opinii i następnie ustaleń faktycznych wyroku. Jak wynika z akt sprawy, biegły S. C. wydał opinię najpierw w postępowaniu przygotowawczym, a następnie – po złożeniu wyjaśnień przez oskarżonego- na zlecenie Sądu meriti uzupełnił ją w dwóch częściach, pisemnej i ustnej na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2013r. po uprzednim wysłuchaniu zeznań świadków ( k. 229 akt), zatem oparł się na całokształcie materiału dowodowego. W omawianej opinii biegły wyliczył prędkość przedwypadkową pojazdu oskarżonego ( 91,3 km/h) na podstawie ujawnionych na jezdni śladów hamowania , prędkość zderzeniową pojazdów na podstawie zakresu i charakteru ich uszkodzeń na 40 km/h, ustalił czołowo-boczny charakter zderzenia pojazdów, a następnie odniósł się do ustalonej techniki jazdy kierujących obu pojazdami( m.in. k. 146 - 148 akt).. Opinia ta jest zatem pełna i wystarczająca dla wyjaśnienia przyczyn oraz okoliczności wypadku. Słusznie biegły akcentował - co także przyjął sąd – iż do wypadku doszło po przejechaniu przez oskarżonego odcinka 810 m od znaku ostrzegawczego „ dzikie zwierzęta”, które to ostrzeżenie obliguje kierujących pojazdami do wyostrzenia obserwacji drogi i pobocza w szerokim sensie tj. prawej i lewej strony, skąd zwierzyna może wtargnąć na jezdnię. Zjawisko wtargnięcia dzikich zwierząt na jezdnię w warunkach nocnych ( tj. w podczas przedmiotowego wypadku) nie jest niczym nadzwyczajnym, to przecież fakt notoryjny, którego oskarżony niewątpliwie był świadomy nie tylko na podstawie oznakowania jezdni. W takich warunkach oskarżony powinien dostosować technikę jazdy do skutecznej reakcji obronnej na potencjalne zagrożenie tego rodzaju, tj. kierować się zasadą szczególnej ostrożności, prowadzić ciągłą obserwację, a razie zagrożenia podjąć manewr hamowania przed przeszkodą bądź zjazdu w prawo na pobocze, skoro szerokość pobocza po stronie pasa jazdy oskarżonego wynosiła aż 2,4 m ( vide k. 5 v,. protokół oględzin). Jak wynika z dowodów sprawy, sarna nie tylko weszła na pas jezdni, którym poruszał się oskarżony, ale nawet na nim się zatrzymała ( zeznania świadków K. H. k. 229 , T. A. k. 229 v), zatem należy wnioskować, że oskarżony – gdyby nie zaniechał szczególnej ostrożności - miał dość czasu na wykonanie skutecznych manewrów obronnych, nie zagrażających innym uczestnikom ruchu, ale postąpił nieprawidłowo, podjął gwałtowne i nieskuteczne hamowanie, po czym zjechał na lewy pas jezdni i stworzył zagrożenie dla innych uczestników ruchu, powodując przedmiotowy wypadek. Sąd Rejonowy ocenę zachowania oskarżonego przedstawił bardzo obszernie na k. 3 motywów, wskazując naruszone reguły ostrożności w ruchu drogowym i słusznie przełożył te wnioski jako ustalenie sprawstwa oraz zawinienia oskarżonego, nie ma potrzeby powielania tych wniosków w niniejszym uzasadnieniu. Trafnie została umotywowana także przyjęta kwalifikacja prawna czynu z art. 177 §1 kk , a następnie okoliczności wymiaru kary. Sąd I instancji wymierzył oskarżonemu karę 6-ciu miesięcy pozbawienia wolności z dobrodziejstwem probacji na najkrótszy możliwy okres lat 2-ch, zatem kara w takim kształcie nie przekracza stopnia zawinienia oskarżonego, uwzględnia okoliczności dla oskarżonego łagodzące, jest bardzo umiarkowana, spełnia kryteria art. 53 kk , przez co nie występują uzasadnione podstawy dla reformowania jej na korzyść oskarżonego. Z przytoczonych względów zaskarżony wyrok jako trafny należało utrzymać w mocy. O kosztach sądowych postępowania odwoławczego, a należnych Skarbowi Państwa, orzeczono na podstawie art.636 § 1 kpk i art. 627 kpk oraz na podstawie art.8 w zw. z art.2 ust.1 pkt.2 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r. /tj. DZ. U. Nr 49, poz. 223 z późn. zm./, obciążając nimi oskarżonego wobec przegrania apelacji.