Sad powszechny, IV Ka 667/13

Sygnatura akt IV Ka 667/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 października 2013 roku. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Ewa Rusin Protokolant : Marta Synowiec po rozpoznaniu w dniu 25 października 2013 roku sprawy K. S. obwinionego z art. 86§1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 9 lipca 2013 roku, sygnatura akt II W 704/12 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 złotych i wymierza 30 złotych opłaty za to postępowanie. Sygn. akt IV Ka 667 / 13 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Kłodzku wyrokiem z dnia 9 lipca 2013r. sygn. akt II W 704/12: I. Obwinionego K. S. uznał za winnego tego, że w dniu 17 października 2012 roku w K. na ulicy (...) około godziny 16.30 kierując samochodem osobowym marki S. (...) o numerach rejestracyjnych (...) nie zachował bezpiecznej odległości między pojazdami w wyniku czego uderzył w tył pojazdu marki S. (...) o numerach rejestracyjnych (...) czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. czynu stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 kw i na podstawie tego przepisu wymierzył mu grzywnę w kwocie 200 złotych, II. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania oraz wymierzył opłatę w kwocie 30 złotych. Z wyrokiem tym w całości nie pogodził się obwiniony, wnosząc apelację za pośrednictwem obrońcy. Apelujący zaskarżonemu wyrokowi zarzucił : I. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a to:

1. a)art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpsw oraz art. 410 kpk w zw. z art. 82 § 1 kpsw poprzez błędną ocenę dowodów, tj. opinii biegłego sądowego A. P. wyrażająca się w uznaniu, że treść tej opinii wskazuje na to, że przebieg kolizji był zgodny z wersją podaną przez obwinioną A. J. , podczas gdy biegły stwierdził, że obrażenia takie, jakich doznał K. S. mogły powstać zarówno przy takim przebiegu kolizji, jaki wskazał K. S. , jak i przy przebiegu na jaki wskazywała A. J. , a więc opinia ta nie dawała podstaw do wyciągnięcia z niej takich wniosków, jakie wyciągnął Sąd, a w istocie nie mogła być podstawą do jakichkolwiek ustaleń co do przebiegu kolizji, gdyż nie to jest zadaniem biegłego z zakresu medycyny sądowej;
2. b)art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpsw oraz art.410 kpk w zw. z art. 82 § 1 kpsw w zw. z art. 201 kpk w zw. z art. 42 § 1 kpsw w zw. z art. 39 § 1 kpsw poprzez uznanie za w pełni wiarygodną opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego S. C. z 8 marca 2013 roku i zaniechanie dopuszczenia z urzędu opinii innego biegłego, podczas gdy wydana opinia ta jest: - niepełna, gdyż nie zawierała m.in. ustaleń charakteru uszkodzeń pojazdów, a przede wszystkim nie dowodzi, w jaki sposób mogło do nich dojść, - niejasna, gdyż nie wskazuje na przebieg zdarzenia; - wewnętrznie sprzeczna, gdyż z jednej strony biegły stwierdza, że nie sposób ustalić kierujący, którym samochodem uderzył w drugi samochód, a z drugiej strony biegły wskazuje, że na podstawie innych ustaleń (do których analizy nie był uprawniony) winnym zdarzenia jest obwiniony; - sporządzona w sposób nieprawidłowy, gdyż zawiera w istocie psychologiczną analizę zachowania K. S. po kolizji, zakończoną wnioskiem, że jego zachowanie wskazuje go jako sprawę kolizji, co jest w sposób oczywisty niedopuszczalne i przemawiało za dopuszczeniem z urzędu opinii innego biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego;
3. d)art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpsw oraz art. 410 kpk w zw. z art. 81 § 1 kpsw poprzez błędną ocenę dowodów polegającą na uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień K. S. i zeznań B. S. , w których odnosiły się one do przebiegu kolizji, podczas gdy ich prawidłowa ocena nakazywała uznanie ich za wiarygodne, a do wniosku przeciwnego nie może prowadzić jedynie to, czy osoby te prawidłowo zapamiętały, czy w samochodzie kierowanym przez A. J. zapaliło się jedno czy dwa światła wsteczne,
4. e)art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpsw oraz art. 410 kpk w zw. z art. 81 § 1 kpsw poprzez niewyjaśnienie: - czy obwiniony K. S. wezwał patrol policji; - przyczyn, dla których obwiniony K. S. oddalił się na pewien czas z miejsca kolizji; -przyczyn, dla których obwiany K. S. chciał odwołać zgłoszenie po przyjeździe funkcjonariuszy policji;
5. f)art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpsw oraz art. 410 kpk w zw. z art. 81 § 1 kpsw poprzez błędną ocenę dowodów polegającą daniu wiary wersji A. J. i U. M. , mimo, że była to wersja niewiarygodna oraz na zaniechaniu wyjaśnienia przyczyn, dla których to z notatki urzędowej sporządzonej przez M. M. wynika, że U. M. podała, że widziała ze swojego pojazdu całe zdarzenie, a z zeznań tego świadka wynika, że w chwili kolizji przebywała na drodze a nie w pojeździe i nie widziała samego momentu kolizji; II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku wyrażający się w ustaleniu, że obwiniony uderzył w samochód obwinionej nie zachowując należytego odstępu, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na dokonanie takiego ustalenia i powinien był prowadzić do wniosku, że do kolizji doszło na skutek niezachowania należytej ostrożności przez A. J. w trakcie manewru cofania. Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpsw wniósł o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwianego od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia, względnie o: 2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Kłodzku do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył co następuje; Apelacja jest bezzasadna . Wbrew zawartym w niej twierdzeniom Sąd I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, co czynił z poszanowaniem norm postępowania karnego sprecyzowanych w art. 410 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpw i art. 82 § 1 kpw , tj. kształtując swoje przekonanie na podstawie całokształtu przeprowadzonych dowodów, ocenionych przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku spełniają wszystkie wymogi określone w przepisie art. 424 kpk , dowodzą iż ustalenia faktyczne odpowiadają kompleksowej ocenie dowodów, przez co podlegają pełnej aprobacie sądu odwoławczego. Apelacja polemizuje z jednoznacznym materiałem dowodowym i ocenami Sądu Rejonowego, ale przytaczane w niej argumenty są tylko wyrazem chęci obwinionego uniknięcia odpowiedzialności za przypisane wykroczenie. Wbrew twierdzeniom apelującego opinia biegłego z zakresu medycyny A. P. nie posłużyła Sądowi I instancji za dowód do ustalenia przebiegu kolizji a jedynie do ustaleń obrażeń obwinionego i możliwości ich doznania w okolicznościach kolizyjnych, co tenże Sąd wyraźnie akcentował w motywach pisemnych na k. 94- 96 akt, wywodząc wprost, że opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej nie wskazała jednoznacznie mechanizmu kolizji. Nie oznacza to automatycznie, że przedmiotowa opinia nie może stanowić dowodu pomocniczego, i tak, wspomniany biegły na rozprawie w dniu 9 lipca 2013r. podkreślił, że do zderzenia pojazdów doszło z niewielką prędkością, czego dowodem są nieznaczne obrażenia obwinionego i faktycznie tylko jego subiektywne odczucia bólowe zadecydowały o zakwalifikowaniu obrażeń jako lekkich, tym bardziej że w kręgosłupie pokrzywdzonego ujawniono powstałe wcześniej zmiany zwyrodnieniowe, a jednocześnie brak zdjęć kręgosłupa obwinionego sprzed kolizji, zatem brak materiału porównawczego. Ponadto biegły trafnie zauważył, że o niewielkiej prędkości zderzeniowej pojazdów świadczy także brak jakichkolwiek obrażeń ciała u pasażerki pojazdu, żony obwinionego B. S. , który to wniosek Sąd Rejonowy przyjął za własny. Błędnie apelujący kwestionuje pozytywną wartość dowodową opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego S. C. , opinia ta jest pełną, bo bazuje na relacjach wszystkich uczestników zdarzenia oraz dokumentacji fotograficznej miejsca kolizji i oględzin uszkodzeń pojazdów, biorących udział w kolizji. Biegły wypowiedział się co do charakteru uszkodzeń i możliwości ich powstania a także jednoznacznie wskazał, że na podstawie dowodów fizycznych nie można jednoznacznie ustalić, czy kolizja powstała wskutek manewru cofania kierującej pojazdem marki S. czy na skutek najechania samochodu S. ( prowadzonego przez obwinionego) na będący w zatrzymaniu samochód S. . Co istotne, na rozprawie w dniu 9 lipca 2013r. , kiedy to prowadzono dowód z uzupełniającej opinii pisemnej biegłego, żadna ze stron nie tylko nie wnosiła o dodatkowe przesłuchanie biegłego, nie podnosiła jakichkolwiek wad opinii ani też nie wnioskowała o uzupełnienie przewodu sądowego, np. przez powołanie kolejnego biegłego( k. 87 v.). Posiłkując się pomocniczo wnioskami obu wskazanych wyżej biegłych Sąd Rejonowy poddał analizie dowody osobowe w postaci zeznań świadków kolizji U. M. i B. S. oraz wyjaśnień obwinionych K. S. i A. J. , po czym zdecydowanie wskazał powody, dla których uznał za wiarygodne relacje A. J. i U. M. . Tym samym Sąd I instancji rozstrzygnął, która z przeciwstawnych wersji zdarzenia zasługuje na walor wiarygodności, co dokładnie uzasadnił, któremu to wywodowi nie sposób skutecznie przypisać błędy logicznego rozumowania, zatem o naruszeniu art. 7 kpk nie może być mowy. Bezpodstawnie twierdzi apelujący, że wadą wyroku jest brak wyjaśnienia , czy obwiniony wezwał patrol policji, następnie przyczyn oddalenia się obwinionego z miejsca kolizji czy powodów, dla których obwiniony chciał odwołać zgłoszenie po przyjeździe funkcjonariuszy policji, te okoliczności pozostają bez jakiegokolwiek znaczenia dla ustalenia przyczyny i przebiegu przedmiotowej kolizji. Tak więc Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny przedmiotowej kolizji, a następnie dokonał prawidłowej subsumpcji tych ustaleń, przypisując obwinionemu sprawstwo i zawinienie w zarzucanym mu wykroczeniu z art. 86 § 1 kw. Wymiar orzeczonej kary w postaci 200 złotych grzywny leży w dolnej granicy ustawowego zagrożenia, pozostaje współmiernym do zawinienia obwinionego i nie przekracza możliwości finansowych obwinionego, zatem spełnia kryteria art. 33 kw. Z przytoczonych względów zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. O kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 kpk , art.118 §1 kpw w zw . z § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia Dz. U. Nr 118, poz.1269 a także art. 21 ust. 2 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych Dz. U. Nr 49, poz.223 z późn. zm.