Sad powszechny, VIII K 447/16

Sygn. akt VIII K 447/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 czerwca 2016 r. Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Izabela Skórzyńska Protokolant: Stażysta Izabela Tarkowska przy udziale Oskarżyciela Jarosława Płonki po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2016 r. sprawy oskarżonego P. O. s. J. i J. z domu K. , ur. (...) w Ł. oskarżonego o to, że: uchylił się od opodatkowania poprzez niezłożenie Naczelnikowi Urzędu Celnego w T. deklaracji uproszczonej z tytułu sprzedaży wyrobów akcyzowych w postaci tytoniu do palenia w ilości 10 kg, nie później niż do dnia 25 lipca 2011 roku, tytoniu do palenia w ilości 10 kg, nie później niż do 25 czerwca 2011 roku oraz tytoniu do palenia w ilości 30 kg, nie później niż do 25 maja 2011 roku, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym z dnia 6 grudnia 2008 roku (Dz.U. 2009.3.11 ze zm.) przez co uszczuplono podatek akcyzowy w kwocie 18 453,00zł tj. o popełnienie przestępstwa skarbowego określonego w art. 54 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks ORZEKA: I. Uznaje oskarżonego P. O. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, to jest przestępstwa skarbowego z art. 54 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks i za to na podstawie art. 54§2 kks wymierza mu karę 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę w wysokości 50 (pięćdziesięciu) złotych; II. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 400 zł (czterysta złotych) tytułem opłaty karnej i obciąża go wydatkami w kwocie 70 zł (siedemdziesiąt złotych). Sygn. akt VIII K 447/16 UZASADNIENIE Na podstawie art. 423 § 1a k.p.k. zakres uzasadnienia został ograniczony do zawartych w wyroku rozstrzygnięć o karze i innych konsekwencjach prawnych przypisanego w nim czynu. Wydanym w niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 02 czerwca 2016 roku, Sąd uznał oskarżonego P. O. winnym tego, iż uchylił się od opodatkowania poprzez niezłożenie Naczelnikowi Urzędu Celnego w T. deklaracji uproszczonej z tytułu sprzedaży wyrobów akcyzowych w postaci tytoniu do palenia w ilości 10 kg, nie później niż do dnia 25 lipca 2011 roku, tytoniu do palenia w ilości 10 kg, nie później niż do 25 czerwca 2011 roku oraz tytoniu do palenia w ilości 30 kg, nie później niż do 25 maja 2011 roku, zgodnie z art.21 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym z dnia 6 grudnia 2008 roku (Dz.U. 2009.3.11 ze zm.) przez co uszczuplono podatek akcyzowy w kwocie 18 453,00 złotych. Sąd uznał oskarżonego winnym popełnienia przestępstwa skarbowego określonego w art.54 §2 k.k.s. w zw. z art.6 §2 k.k.s. i wymierzył 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę w wysokości 50 (pięćdziesięciu) złotych. Wymierzając karę grzywny, Sąd określa liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki dziennej; jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek wynosi 10, najwyższa – 720 ( art.23 §1 k.k.s. ). Ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna nie może być niższa od jednej trzydziestej części minimalnego wynagrodzenia ani też przekraczać jej czterystukrotności ( art.23 §3 k.k.s. ). Sąd wymierzając wskazaną karę miał na względzie fakt dotychczasowej niekaralności oskarżonej oraz jego szczere przyznanie się do popełnienia przestępstwa skarbowego oraz aktualną sytuację życiową i majątkową. Skoro zgodnie z treścią przepisu art.23 §3 k.k.s. wymierzając karę grzywny uwzględnia się stosunki majątkowe i rodzinne sprawcy oraz jego dochody i możliwości zarobkowe to osiągana przez oskarżonego emerytura w kwocie 2500 złotych miesięcznie stanowiąca źródło utrzymania trzyosobowej rodziny uzasadniała orzeczenie kary grzywny na najniższym możliwym poziomie. W okresie od 1 stycznia 2011r. do 1 stycznia 2012r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosiło 1386 zł (Dz.U. z 2010r. Nr 194, poz.1288). Zatem stawka dzienna nie mogła być niższa od kwoty 46,20 złotych. Zgodnie z art.2 §2 k.k.s. jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego , stosuje się ustawę nową – jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Zgodnie z art.2 §1 k.k.s. czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym nastąpiło zachowanie sprawcy (chyba, że kodeks stanowi inaczej). Zatem skoro P. O. uchylił się od opodatkowania w 2011 roku, to należy przyjąć, że w tym czasie dopuścił się popełnienia przestępstwa skarbowego. Sąd przychyla się do poglądów doktryny wskazujących, iż zasada lex mitior znajduje również zastosowanie w sytuacji, kiedy pomiędzy czasem popełnienia czynu zabronionego a czasem orzekania dochodzi do zmiany wysokości minimalnego wynagrodzenia stanowiącego podstawę ustalenia wysokości stawki dziennej grzywny za przestępstwo skarbowe ( art.23 §3 zdanie drugie k.k.s. ) oraz wysokości zagrożenia karą grzywny za wykroczenie skarbowe ( art.48 §1-3 k.k.s. ). W praktyce chodzi o sytuację podwyższenia minimalnego wynagrodzenia w przestrzeni czasowej od popełnienia czynu do orzekania: wówczas, przy ustalaniu wysokości stawki dziennej ( resp . kary grzywny za wykroczenie skarbowe), należy brać minimalne wynagrodzenie obowiązujące na czas popełnienia czynu (por. szerzej J. Raglewski, Zasady karania za przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe - próba oceny i kierunki zmian (w:) Kodeks karny skarbowy po dziesięciu latach obowiązywania - ocena i perspektywy zmian. Materiały z ogólnopolskiej konferencji naukowo-szkoleniowej zorganizowanej przez Katedrę Kryminologii i Prawa Karnego Gospodarczego Uniwersytetu Wrocławskiego 17 grudnia 2010 roku , pod red. Z. Siwika, Wrocław 2010, s. 68-69) (vide: Piotr Kardas, Grzegorz Łabuda, Tomasz Razowski, Kodeks karny skarbowy. Komentarz, wyd. II). W ocenie Sądu orzeczona kara będzie wystarczająca do osiągnięcia zasadniczego celu tj. zapobieżenia powrotowi P. O. do podobnych zachowań w przyszłości i będąc adekwatną do okoliczności czynu, spełni także swe cele w zakresie prewencji ogólnej. Uwzględniając, sytuację majątkową oskarżonego, wysokość osiąganych dochodów Sąd uznał, iż uiszczenie przez oskarżonego kosztów sądowych nie będzie dla niego nadmiernie uciążliwe i dlatego na podstawie z art.113 § 3 kks w zw. z art.3 ust.1 z dnia 23 czerwca 1973 o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. 1973 Nr 27 poz. 152) zasądził od oskarżonego opłatę w wysokości 400 złotych oraz obciążył go wydatkami w kwocie 70 złotych.