Sygn. akt I ACa 1448/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 maja 2017 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Michał Kłos Sędziowie:SA Krystyna Golinowska SO del. Barbara Krysztofiak (spr.) Protokolant:sekr. sąd. Iga Kowalska po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2017 r. w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. o zapłatę na skutek apelacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 4 sierpnia 2016 r. sygn. akt X GC 559/16
- oddala apelację;
- zasądza od (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na rzecz (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 10.800 (dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Sygn. akt I ACa 1448/16 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 23 marca 2016 roku (...) Bank (...) S.A. w W. wniosła o orzeczenie nakazem zapłaty w postępowaniu nakazowym, aby pozwana (...) sp. z o.o. w G. zapłaciła na rzecz powoda kwotę 473.336,14 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w skali roku od kwoty 320.217,59 zł od dnia 11 marca 2016 roku do dnia zapłaty, z ograniczeniem odpowiedzialności do nieruchomości położonej w G. , dla której Sąd Rejonowy w Wieluniu V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW (...) obciążonej na rzecz powoda hipoteką umowną w kwocie 578.000,00 zł oraz kosztami procesu z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nakazem zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 6 kwietnia 2016 roku (sygn. akt X GNc 448/16) Sąd Okręgowy w Łodzi orzekł zgodnie z żądaniem pozwu, zobowiązując pozwaną do zapłaty na rzecz powoda kwoty 473.336,14 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w skali roku od kwoty 320.217,59 zł od dnia 11 marca 2016 roku do dnia zapłaty, z ograniczeniem odpowiedzialności do nieruchomości położonej w G. dla której Sąd Rejonowy w Wieluniu V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW (...) obciążonej na rzecz powoda hipoteką umowną w kwocie 578.000,00 zł oraz kwoty 5.937 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. W zarzutach od powyższego nakazu zapłaty pozwana wniosła o jego uchylenie i oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2016 roku Sąd Okręgowy w Łodzi utrzymał w mocy nakaz zapłaty wydany przez Sąd Okręgowy w Łodzi w dniu 6 kwietnia 2016r. w postępowaniu nakazowym w sprawie o sygnaturze akt X GNc 448/16 ( pkt 1 wyroku ) oraz zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 14.400 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego ( pkt 2 wyroku) . Podstawę rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego stanowiły ustalenia faktyczne, których zasadnicze elementy przedstawiają się następująco: W dniu 21 marca 2011 roku powód zawarł z dłużnikiem głównym J. S. umowę pożyczki hipotecznej dla małych i średnich przedsiębiorców nr (...) na podstawie, której powód udzielił J. S. pożyczki hipotecznej dla małych i średnich przedsiębiorstw w walucie polskiej w kwocie 340.000 zł. Spłata pożyczki została zabezpieczona m.in. hipoteką do kwoty 578.000 zł na nieruchomości położonej w miejscowości G. , dla której prowadzona jest księga wieczysta Nr (...) w Sądzie Rejonowym w Wieluniu Wydział Ksiąg Wieczystych. Wykorzystanie pożyczki miało nastąpić w walucie polskiej, w formie bezgotówkowej, poprzez realizację pisemnej dyspozycji wypłaty w ciężar rachunku pożyczki nr (...) . Ponadto z treści umowy pożyczki wynika, że dalsze należne powodowi odsetki od kwot należności głównych liczone są według zmiennej stopy procentowej dla kredytów przeterminowanych i postawionych w stan natychmiastowej wymagalności, ustalonej na podstawie uchwały Zarządu Banku (...) / (...) z dnia 21 sierpnia 2007 roku oraz na podstawie stosownych komunikatów członków zarządu. W okresie utrzymywania się zadłużenia przeterminowanego Bank na mocy przedmiotowej uchwały- uprawniony jest do naliczania odsetek opartych na formule „czterokrotność stopy kredytu lombardowego NBP”. Zgodnie z informacjami zawartymi w Dziale II KW (...) prowadzonej dla nieruchomości położonej w G. aktualnym właścicielem przedmiotowej nieruchomości, obciążonej na rzecz powoda hipoteką umowną do kwoty 578.000,00 zł z tytułu umowy kredytowej z dnia 21 marca 2011 roku jest pozwana spółka (...) sp. z o.o. w G. . Wobec braku spłaty przez J. S. należności z tytułu umowy pożyczki hipotecznej zawartej z powodem w dniu 21 marca 2011 roku, powód wypowiedział umowę pożyczki, po czym w dniu 28 listopada 2013 roku wystawił wobec dłużnika bankowy tytuł egzekucyjny nr (...) , w którym wskazano, że na wymagalne wzglądem powoda zadłużenie z tytułu umowy pożyczki hipotecznej dla małych i średnich przedsiębiorstw nr (...) z dnia 21 marca 2011 roku złożyły się: należność główna w kwocie 323.625,61 zł, koszty w kwocie 97,00 zł oraz odsetki naliczone do dnia 27 listopada 2013 roku w kwocie 78.103,19 zł oraz dalsze odsetki należne od dnia 28 listopada 2013 roku do dnia całkowitej spłaty należności głównej w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP naliczane od kwoty 323.625,61 zł. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2013 roku (sygn. akt I Co 1363/13) Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym w Wieluniu, I Wydziale Cywilnym nadał klauzulę wykonalności w/w bankowemu tytułowi egzekucyjnemu o numerze (...) przeciwko J. S. i A. S. jako dłużnikom solidarnym z tytułu umowy pożyczki hipotecznej nr (...) z dnia 21 marca 2011 roku. Z uwagi na to, że prowadzona przeciwko J. S. i A. S. egzekucja przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Wieluniu H. P. , pod sygn. akt KM 1479/14 okazała się bezskuteczna, powód pismem z dnia 11 grudnia 2014 roku wezwał pozwaną spółkę, jako dłużnika rzeczowego do spłaty zadłużenia wynikającego z umowy kredytowej nr (...) z dnia 21 marca 2011 roku zawartej z J. S. w kwocie 431.827,01 zł. W piśmie tym wskazano, że na żądaną sumę składają się: kapitał w kwocie 320.217,59 zł, odsetki w kwocie 111.609,42 zł oraz dalsze odsetki naliczane od należności głównej wg oprocentowania przewidzianego dla należności przeterminowanych wynoszącego obecnie 12% w skali roku. Pozwana spółka nie ustosunkowała się do przedmiotowego wezwania do zapłaty W wystawionym w dniu 11 marca 2016 roku przez powoda wyciągu z ksiąg bankowych nr (...) wskazano, że w księgach bankowych powoda na dzień 11 marca 2016 roku figuruje wymagalne zadłużenie wobec pozwanej spółki (...) , na które składają się: należność główna w wysokości 320.217,59 zł, odsetki naliczone do dnia 10 marca 2016 roku łącznie w wysokości 153.088,55 zł naliczone wg zmiennej stopy procentowej obowiązującej w (...) S.A. właściwej dla kredytów postawionych w stan natychmiastowej wymagalności liczonej w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP – aktualnie 10% w stosunku rocznym, prowizje i opłaty bankowe w wysokości 30,00 zł. Nadto nadmieniono, że dalsze odsetki od dnia 11 marca 2016 roku do dnia całkowitej spłaty należności głównej naliczane są od należności głównej w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego, aktualna wysokość stopy wg, której naliczane są odsetki wynosi 10% w stosunku rocznym. Sąd Okręgowy wyjaśnił, że dokonał ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o załączone do akt sprawy dokumenty, których prawdziwość nie była przez stronę pozwaną kwestionowana w toku procesu, przez co treść tychże dokumentów nie budziła zastrzeżeń. Sąd Okręgowy powołał przepis art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku (tekst, jedn. Dz.U. z 2013r. poz. 707 ze zm.) i wyjaśnił, że warunkiem skutecznego dochodzenia zaspokojenia z nieruchomości jest jednak uzyskanie przez wierzyciela hipotecznego tytułu wykonawczego, zasądzającego zabezpieczoną hipotecznie wierzytelność od właściciela nieruchomości. Warunkiem każdej egzekucji jest istnienie tytułu wykonawczego ( art. 776 k.p.c. ). Realizacja hipoteki następuje według przepisów o sądowym postępowaniu egzekucyjnym i do tych przepisów odsyła art. 75 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. Nr 19, poz. 147 ze zm.). Sąd I instancji wyjaśnił, że dłużnik hipoteczny (rzeczowy ) wobec wierzyciela, któremu przysługuje wierzytelność zabezpieczona hipoteką, ponosi odpowiedzialność tylko z nieruchomości obciążonej hipoteką. Odpowiedzialność tego dłużnika wynika ze stosunku hipoteki. Obaj ci dłużnicy odpowiadają wobec wierzyciela na podstawie innego stosunku prawnego. Po stronie dłużnika rzeczowego oraz dłużnika osobistego zachodzi - wobec braku w ustawie przepisu, który by przewidywał solidarną odpowiedzialność tych dłużników - tzw. solidarność przypadkowa (nieprawidłowa, niewłaściwa, in solidum) do której mają odpowiednie zastosowanie przepisy o solidarności biernej, zwłaszcza przepis art. 366 k.c. Problem rozliczeń (roszczeń zwrotnych) między tymi dłużnikami z reguły reguluje umowa. Wierzyciel zatem, gdy z nadejściem terminu płatności nie otrzyma zapłaty, a dłużnik hipoteczny nie jest zarazem dłużnikiem osobistym, może - według swego wyboru - albo wytoczyć powództwo na podstawie stosunku hipoteki przeciw dłużnikowi hipotecznemu (temu, kto wpisany jest w księdze wieczystej jako właściciel nieruchomości, obciążonej hipoteką) o zapłatę sumy hipotecznej pod zagrożeniem egzekucji z przedmiotu hipoteki, albo wytoczyć powództwo na podstawie stosunku obligacyjnego przeciw temu, kto zaciągnął dług, albo też wytoczyć powództwo - oparte na obydwu podstawach - przeciwko dłużnikowi hipotecznemu i dłużnikowi osobistemu; w tym wypadku, odwołując się do odpowiedzialności in solidom po stronie pozwanej. Jeżeli zaś dłużnik hipoteczny jest zarazem dłużnikiem osobistym, wierzyciel może wytoczyć powództwo na podstawie stosunku obligacyjnego, a uzyskany wyrok można wykonać z całego majątku dłużnika (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu do wyroku z dnia 10 września 1999 roku, sygn. akt III CKN 331/98, OSNC 2000/3/57, Biul.SN 2000/1/8). Sąd I instancji wskazał nadto, że nie ma formalnych przeszkód do tego, by wierzytelność hipoteczna została zasądzona w nakazie zapłaty, który ma skutki prawomocnego wyroku ( art. 494 § 1 k.p.c. ) i który tak jak wyrok stanowi tytuł egzekucyjny w rozumieniu art. 777 k.p.c. , umożliwiający wierzycielowi hipotecznemu zaspokojenie się z nieruchomości według przepisów o sądowym postępowaniu egzekucyjnym ( art. 75 ustawy o księgach wieczystych i hipotece ) (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 1997 roku, sygn. akt I CKU 78/96) Sąd I instancji wskazał, że w realiach niniejszej sprawy na podstawie umowy pożyczki hipotecznej dla małych i średnich przedsiębiorstw z dnia 21 marca 2011 roku nr (...) powód udzielił J. S. (dłużnikowi osobistemu) pożyczki w kwocie 340.000 zł. Przedmiotowa pożyczka została zabezpieczona hipoteką umowną ustanowioną na nieruchomości J. S. położonej w miejscowości G. , dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (...) w Sądzie Rejonowym w Wieluniu Wydziale Ksiąg Wieczystych. Z uwagi na fakt, iż dłużnik zaprzestał spłacania pożyczki, powód wypowiedział umowę. Następnie w oparciu o wystawiony przez siebie bankowy tytuł egzekucyjny zaopatrzony postanowieniem Referendarza Sądowego w Sądzie Rejonowym w Wieluniu i Wydziale Cywilnym z dnia 6 grudnia 2013 roku w klauzulę wykonalności wszczął egzekucję przeciwko dłużnikowi, która okazał się bezskuteczna. Powód skierował zatem swoje roszczenie o zaspokojenie wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki hipotecznej z dnia 21 marca 2011 roku przeciwko dłużnikowi rzeczowemu (pozwanej spółce), jako aktualnemu właścicielowi nieruchomości obciążonej na rzecz powoda hipoteką umowną do kwoty 578.000,00 zł. W ocenie Sądu Okręgowego strona pozwana w toku sporu nie przedstawiła żadnych merytorycznych argumentów, które podważałyby zasadność dochodzonego w pozwie roszczenia. Pozwana wnosząc o uchylenie wydanego w niniejszej sprawie nakazu zapłaty i oddalenie powództwa stwierdziła jedynie, że w załączonych do pozwu dokumentach zachodzą sprzeczności pozwalające na przyjęcie, ze roszczenie powoda nie zostało udowodnione. Pozwana spółka podniosła bowiem, że nadany umowie pożyczki hipotecznej zawartej przez powoda z J. S. w dniu 21 marca 2011 roku numer, nie jest tożsamy z numerem umowy pożyczki hipotecznej wskazanym w treści bankowego tytułu egzekucyjnego wystawionego przeciwko J. S. , jak również w skierowanym przez powoda do pozwanej wezwaniu do zapłaty z dnia 11 grudnia 2014 roku, co winno prowadzi do wniosku, że dochodzone w pozwie roszczenie przeciwko pozwanej spółce nie istnieje. Odnosząc się do przedstawionej przez pozwaną argumentacji, Sąd Okręgowy stwierdził, że przedstawione przez spółkę (...) stanowisko nie znajduje potwierdzenia w zebranych w sprawie materiale dowodowym i poczynionych w oparciu o ten materiał ustaleniach faktycznych. Jak wynika bowiem z treści zawartej przez powoda z dłużnikiem osobistym J. S. umowy pożyczki hipotecznej z dnia 21 marca 2011 roku, oznaczonej numerem (...) , wykorzystanie pożyczki następowało w walucie polskiej w formie bezgotówkowej poprzez realizację pisemnej dyspozycji wypłaty w ciężar rachunku pożyczki nr (...) (§3 ust. 1 umowy). Tym samym numer ( (...) ) zamieszczany zarówno w wystawionym przez powoda bankowym tytule egzekucyjnym nr (...) , jak również w skierowanym do pozwanej wezwaniu do zapłaty oraz w wyciągu z ksiąg bankowych powoda z dnia 11 marca 2016 roku dla zidentyfikowania umowy pożyczki hipotecznej, był de facto numerem rachunku na jakim przedmiotowa pożyczka była rozliczana i księgowana. Nie ulega zatem wątpliwości, że zarówno wspomniany bankowy tytuł egzekucyjny, jak wezwanie do zapłaty oraz wyciąg z ksiąg bankowych powoda odnosił się do umowy pożyczki hipotecznej z dnia 21 marca 2011 roku nr (...) . W sporządzonym przez powoda, zgodnie z regulacją art. 95 ust. 1 ustawy 29 sierpnia 1997 roku prawo bankowe (Dz.U. z 2015r. poz. 128 j.t.) wyciągu z ksiąg bankowych z dnia 11 marca 2016 roku, na wymagalne względem powoda zadłużenie pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością składały się: należność główna w wysokości 320.217,59 zł, odsetki naliczone do dnia 10 marca 2016 roku włącznie w wysokości 153.088,55 zł naliczone wg zmiennej stopy procentowej obowiązującej w (...) S.A. właściwej dla kredytów postawionych w stan natychmiastowej wymagalności liczonej w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP – aktualnie 10% w stosunku rocznym, prowizje i opłaty bankowe w wysokości 30,00 zł. Zgodnie natomiast z art. 319 k.p.c. jeżeli pozwany ponosi odpowiedzialność z określonych przedmiotów majątkowych albo do wysokości ich wartości, sąd może, nie wymieniając tych przedmiotów ani ich wartości, uwzględnić powództwo zastrzegając pozwanemu prawo do powołania się w toku postępowania egzekucyjnego na ograniczenie odpowiedzialności. Odpowiedzialność dłużnika osobistego z tytułu zaciągniętego kredytu i odpowiedzialność dłużnika rzeczowego, którego nieruchomość została obciążona hipoteką dla zabezpieczenia wierzytelności kredytodawcy jest odpowiedzialnością in solidum (do której stosuje się odpowiednio przepisy o solidarności) z tym ograniczeniem, że egzekucja prowadzona w stosunku do dłużnika rzeczowego może być skierowana wyłącznie do obciążonej hipoteką nieruchomości, co powinno znaleźć wyraz w wyroku ( patrz wyrok Sadu Najwyższego z dnia 6 marca 1997 roku, sygn. akt I CKU 78/96). W świetle powyższego Sąd Okręgowy stwierdził, że na pozwanej spółce ciąży obowiązek zapłaty powodowi kwoty 473.336,14 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w skali roku od kwoty 320.217,59 zł od dnia 11 marca 2016 roku do dnia zapłaty ( art. 481 § 1 k.c. ), z ograniczeniem odpowiedzialności pozwanej do nieruchomości położonej w G. dla której Sąd Rejonowy w Wieluniu V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW (...) obciążonej na rzecz powoda hipoteką umowną w kwocie 578.000,00 zł. Sąd I instancji wskazał nadto, że na podstawie art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. na pozwanej jako stronie przegrywającej sprawę ciążył obowiązek zwrotu powodowi kosztów procesu, na które złożyły się: opłata sądowa od pozwu w kwocie 5.937,00 złotych oraz kwota 14.400,00 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego (§ 2 pkt 7 w zw. z §3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych {Dz. U.z 2015r. poz. 1804}). Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 496 k.p.c. utrzymał w mocy nakaz zapłaty wydany przez Sąd Okręgowy w Łodzi w postępowaniu nakazowym w dniu 6 kwietnia 2016 roku (sygn. akt X GNc 448/16) oraz zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 14.400,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Apelację od powyższego wyroku złożyła strona pozwana, która zaskarżyła wyrok w całości zarzucając mu naruszenie prawa procesowego a to przepisu art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie w sposób sprzeczny z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego i przyjęcie, że J. S. zawarł umowę pożyczki o numerze (...) , podczas gdy z umowy pożyczki wynika wprost, że jest to umowa pożyczki o numerze (...) oraz że powód, będący profesjonalistą w zakresie prowadzenia działalności bankowej, nigdy nie sprostował ani nie usiłował sprostować rzekomej omyłki pisarskiej. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku uchylenie nakazu zapłaty i oddalenie powództwa w całości. W odpowiedzi na apelację strona powodowa wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu. W ocenie Sądu Apelacyjnego, brak jest podstaw do uznania, iż Sąd I instancji w sposób wadliwy dokonał oceny materiału dowodowego, przekraczając granice swobodnej oceny dowodów, określoną w przepisie art. 233 § 1 k.p.c. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zabranego w sprawie materiału dowodowego. Jeśli z określonego materiału dowodowego, sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodnie z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu – na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, można wysnuć wnioski odmienne. Skuteczność wymienionego zarzutu zależna jest od tego, czy skarżący zdoła wykazać, iż przeprowadzona ocena dowodów jest nielogiczna, sprzeczna z doświadczeniem życiowym i nie uwzględnia całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postawienie zarzutu naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. nie może natomiast polegać na zaprezentowaniu przez skarżącego stanu faktycznego, ustalonego przez niego na podstawie własnej oceny dowodów (tak wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 września 2002 roku w sprawie o sygn. akt II CKN 817/00, Lex nr 56906 oraz w wyroku z dnia 7 stycznia 2005 roku w sprawie o sygn. akt IV CK 387/04, Lex nr 177263). Nie można mówić o braku wszechstronnej oceny dowodów, skoro wszystkie dowody i okoliczności w jakich były przeprowadzone były przedmiotem rozważań sądu. Wbrew bowiem twierdzeniom zawartym w apelacji, Sąd I instancji dokonał wszechstronnej i wnikliwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stosując wszelkie zasady dotyczące oceny dowodów zgodnie z treścią art. 233 k.p.c. Przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena materiału dowodowego jest jasna i konsekwentna. Dowody na których oparł się Sąd wzajemnie ze sobą korespondują, tworząc logiczną całość. W szczególności Sąd I instancji dokonał analizy zawartej w dniu 21 marca 2011 roku przez powoda i J. S. umowy pożyczki hipotecznej dla małych i średnich przedsiębiorców nr (...) , której spłata została zabezpieczona m.in. hipoteką do kwoty 578.000 zł na nieruchomości położonej w miejscowości G. , dla której prowadzona jest księga wieczysta (...) w Sądzie Rejonowym w Wieluniu Wydział Ksiąg Wieczystych. Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że przedmiotowa nieruchomość stanowiąca obecnie własność strony pozwanej obciążona jest hipoteką na mocy wymienionej umowy z dnia 21 marca 2011 roku. Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do zawartej w zarzutach, a powtórzonej w apelacji, argumentacji strony pozwanej dotyczącej rozbieżności w numerze umowy pożyczki z dnia 21 marca 2011 roku. Wyjaśnił, że zgodnie z treścią tej umowy była ona oznaczona numerem (...) , natomiast zgodnie z §3 ust. 1 umowy wykorzystanie pożyczki następowało w walucie polskiej w formie bezgotówkowej poprzez realizację pisemnej dyspozycji wypłaty w ciężar rachunku pożyczki nr (...) . Tym samym numer (...) zamieszczany zarówno w wystawionym przez powoda bankowym tytule egzekucyjnym nr (...) , jak również w skierowanym do strony pozwanej wezwaniu do zapłaty oraz w wyciągu z ksiąg bankowych powoda z dnia 11 marca 2016 roku dla zidentyfikowania umowy pożyczki hipotecznej, był de facto numerem rachunku na jakim przedmiotowa pożyczka była rozliczana i księgowana. Zasadne tym samym było przyjęcie przez Sąd Okręgowy, że zarówno wspomniany bankowy tytuł egzekucyjny, jak wezwanie do zapłaty oraz wyciąg z ksiąg bankowych powoda odnosił się do umowy pożyczki hipotecznej z dnia 21 marca 2011 roku nr (...) . Podkreślić należy nadto, iż z istoty hipoteki - stosownie do treści przepisu art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku (tekst, jedn. Dz.U. z 2013r. poz. 707 ze zm.) - wynika, iż stanowi ona zabezpieczenie oznaczonej wierzytelności, tzn. konkretnej i wynikającej z określonego stosunku prawnego. Hipoteka – jej istnienie i treść – zależy od wierzytelności, którą zabezpieczania. Z dokonanych przez Sąd I instancji niewadliwych ustaleń faktycznych wynika, iż nieruchomość stanowiąca własność strony pozwanej położona w miejscowości G. , dla której prowadzona jest w Sądzie Rejonowym w Wieluniu księga wieczysta (...) została obciążana na rzecz powoda hipoteką umowną zabezpieczającą wierzytelność w kwocie 578.000 złotych wynikającą z umowy pożyczki hipotecznej zawartej 21 marca 2011 roku. Dla ważności ustanowienia hipoteki nie ma znaczenia okoliczność, że zamiast podania numeru umowy (...) , wskazano określony w §3 ust. 1 numer rachunku pożyczki (...) , który także identyfikuje zabezpieczoną wierzytelność. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd Apelacyjny oddalił apelację na podstawie przepisu art. 385 k.p.c. , uznając ją za nieuzasadnioną. O kosztach postępowania Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie przepisu art. 98§1 k.p.c. w zw. z art. 391§1 k.p.c. i zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 10.800 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika strony powodowej w postępowaniu apelacyjnym, Sąd Apelacyjny określił na podstawie §2 pkt 7 w zw. z §10 ust. 1 pkt
- rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1804), które w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia 26 października 2016 roku, na mocy przepisu §2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 3 października 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 1667) znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie.