Sygn. akt II C 1142/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 kwietnia 2017 r. Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie II Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Monika Rabiega Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Szymczak po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2017 r. w Szczecinie na rozprawie sprawy z powództwa (...) S.A. z siedzibą w W. przeciwko T. P. o zapłatę oddala powództwo UZASADNIENIE W dniu 1 czerwca 2016 roku powód (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. , reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o zasądzenie od T. P. kwoty 232,46 złotych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty a nadto o zwrot kosztów postępowania w sprawie. W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że udzieliła pozwanej pożyczki pieniężnej, stanowiącej kredyt konsumencki i wypłaconej w dniu 15 grudnia 2014 roku. Pozwana zobowiązana była spłacać pożyczkę w ratach, zgodnie z harmonogramem spłat określonym umową. Nadto wraz z każdą ratą pożyczki zobowiązała się do zapłaty opłaty administracyjnej w wysokości 15 złotych miesięcznie oraz jednorazowej opłaty przygotowawczej w wysokości 390 złotych, która była rozdzielana proporcjonalnie do liczby rat pożyczki i uiszczania częściowo z każdą ratą w terminach spłaty pożyczki. Z obowiązku pozwana się nie wywiązała. Zadłużenie pozwanej z tytułu udzielonej pożyczki na dzień wniesienia pozwu wynosiło 232,46 zł. Umowa pożyczki została rozwiązana przez powoda pismem z dnia 12 października 2015 roku, ze skutkiem na dzień 27 października 2015 roku. Na dochodzoną pozwem kwotę składają się należność główna w kwocie 166,07 zł, kwota 1,39 zł tytułem skapitalizowanych odsetek oraz kwota 65 złotych z tytułu opłaty przygotowawczej. Postanowieniem z dnia 6 lipca 2016 roku Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin – Zachód w Lublinie w VI Wydziale Cywilnym stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty i przekazał sprawę do rozpoznania do tut. Sądu Rejonowego. Na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 roku pozwana podała, że zaciągnęła od powódki dwie pożyczki, które zostały przez nią w całości spłacone. Wpłat dokonywała przekazami pocztowymi, które jednak wyrzuciła. Niemniej jednak zwróciła się do poczty polskiej o wydanie odpisów dowodów wpłat. Następnie wraz z pismem z dnia 23 grudnia 2016 roku pozwana nadesłała do niniejszej sprawy osiem odpisów dowodów wpłat obejmujących okres od 19 października 2015 roku do dnia 29 lutego 2016 roku. W odpowiedzi powódka w piśmie z dnia 17 stycznia 2017 roku wskazała, że pozwana w okresie od 13 stycznia 2015 roku do dnia 23 listopada 2015 roku dokonała na rzecz powódki jedenastu wpłat na łączną kwotę 2 816,11 zł. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 8 grudnia 2014 roku T. P. zawarła z (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w W. umowę pożyczki nr (...) . Pozwanej została udzielona pożyczka w wysokości 2.000 złotych na okres 12 miesięcy od daty wypłaty pożyczki. Przedmiotowa umowa miała obowiązywać przez okres od dnia jej zawarcia do dnia przewidzianego w harmonogramie na spłatę ostatniej raty. Na podstawie przedmiotowej umowy pozwana zobowiązała się zwrócić kwotę pożyczki poprzez wpłatę rat kapitałowych i odsetek powiększonych o opłatę administracyjną i opłatę przygotowawczą oraz ewentualne koszty dodatkowe. Opłata przygotowawcza w wysokości 390 złotych została rozdzielona proporcjonalnie do liczby rat pożyczki i miała być uiszczana przez pozwaną w kwocie po 32,50 złotych miesięcznie wraz z każdą ratą w terminach spłaty rat. Opłata administracyjna natomiast wynosiła 15 złotych miesięcznie i powinna być uiszczana wraz z każdą ratą miesięczną. Całkowita kwota do zapłaty wyniosła ostatecznie 2 663,96 zł. Pożyczka miała być spłacona w 12 ratach, płatnych do 8 dnia każdego miesiąca poczynając od 8 stycznia 2015 roku do 8 grudnia 2015 roku. Poszczególne raty wyniosły: za styczeń 2015 roku – 226,01 złotych, za luty 2015 roku – 228,18 złotych, za marzec 2015 roku – 225,68 zł, za kwiecień 2015 roku – 225,64 zł, za maj 2015 roku – 224,03 zł, za czerwiec 2015 roku – 223,09 zł, za lipiec 2015 roku – 221,57 zł, za sierpień 2015 roku – 220,54 zł, za wrzesień 2015 roku – 219,27 zł, za październik 2015 roku – 217,87 zł, za listopad 2015 roku – 216,72 zł, za grudzień 2015 roku – 215,36 zł. Na podstawie § 13 umowy w przypadku opóźnienia w spłacie rat pożyczki, pożyczkodawca był uprawniony do podjęcia działań upominawczo – windykacyjnych, w tym m.in. przekazaniem sprawy do postępowania windykacyjnego, którego koszt w wysokości 75 złotych ponosił pożyczkobiorca. Zgodnie z § 15 umowy pożyczkodawca mógł rozwiązać przedmiotową umowę z przyczyn leżących po stronie pożyczkobiorcy z zachowaniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia w przypadku opóźnienia klienta ze spłatą zadłużenia wynikającego z umowy przekraczającego 60 dni. Dla skuteczności wypowiedzenia wymagane było złożenie i doręczenie klientowi oświadczenia o wypowiedzeniu umowy w formie pisemnej. Z dniem rozwiązania umowy wszelkie należności przysługujące pożyczkodawcy od klienta stawały się natychmiast wymagalne. Przedmiotowa kwota pożyczki miała być wpłacana na rachunek (...) tytułem (...) . Bezsporne, a nadto dowód: - umowa pożyczki, k. 20-26; - pismo z dnia 16 grudnia 2014 roku – harmonogram spłat – k.
- Pozwana T. P. spłaciła pożyczkę nr (...) w całości. W okresie od 13 stycznia 2015 roku do dnia 23 listopada 2015 roku dokonała łącznie jedenastu wpłat tytułem udzielonej pożyczki w następujących kwotach i terminach:
- W dniu 13 stycznia 2015 roku – 226,01 zł
- W dniu 9 lutego 2015 roku – 228,10 zł;
- W dniu 16 marca 2015 roku – 228 zł;
- W dniu15 kwietnia 2015 roku – 230 zł;
- W dniu 8 czerwca 2015 roku – 248 zł;
- W dniu 11 czerwca 2015 roku – 230 zł;
- W dniu 14 lipca 2015 roku – 240 zł;
- W dniu 11 sierpnia 2015 roku – 250 zł;
- W dniu 19 października 2015 roku – 240 zł;
- W dniu 17 listopada 2015 roku – 456 zł;
- W dniu 23 listopada 2015 roku – 240 zł. Łącznie zatem w wyżej wskazanym okresie pozwana uiściła z tytułu zaciągniętej pożyczki nr (...) na rzecz powódki kwotę 2 816,11 zł. Bezsporne, a nadto dowód: - przesłuchanie pozwanej – k. 50; - dowody wpłat – k. 58 –
- W dniu 12 października 2015 roku powódka wytworzyła dokument wypowiedzenie umowy pożyczki oraz ostateczne wezwanie do zapłaty adresowane do pozwanej T. P. . Dowód: - wypowiedzenie umowy pożyczki, k.
- Sąd zważył, co następuje: Powództwo wywiedzione przez (...) Spółkę Akcyjną z siedzibą w W. o zapłatę okazało bezzasadne i jako takie podlegało oddaleniu w całości. Sąd ustalając stan faktyczny niniejszej sprawy kierował się treścią dokumentów zaoferowanych przez strony postępowania. Nie budziły także wątpliwości zeznania przesłuchanej w sprawie pozwanej T. P. , albowiem znajdowały pokrycie w materiale dowodowym zebranym w sprawie. Powódka w niniejszej sprawie domagała się zapłaty na swoją rzecz od pozwanej kwoty 232,46 zł tytułem spłaty pożyczki nr (...) zawartej w dniu 8 grudnia 2014 roku. Pozwana natomiast stała na stanowisku że przedmiotową pożyczkę spłaciła w całości. W przedmiotowej sprawie podstawą żądania powódki była umowa pożyczki zawarta w dniu 8 grudnia 2014 roku między powódką a T. P. . Umowa pożyczki jest umową nazwaną, uregulowaną w art. 720 i n. k.c. Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki jest umową konsensualną, dwustronnie zobowiązującą. O konsensualnym charakterze pożyczki przesądza fakt, że dochodzi ona do skutku przez samo porozumienie się stron. Obowiązek wydania przedmiotu pożyczki, jaki ciąży na pożyczkodawcy, jest konsekwencją uprzednio zawartego porozumienia w tej sprawie. Obowiązkowi pożyczkodawcy do przeniesienia własności przedmiotu umowy na pożyczkobiorcę odpowiada obowiązek zwrotu, czyli przeniesienia przez pożyczkobiorcę na pożyczkodawcę przedmiotu umowy, powiększonego o ewentualne wynagrodzenie ustalone w umowie. Umowa pożyczki może być więc umową odpłatną lub nieodpłatną. Pamiętać przy tym trzeba o zasadach, jakie obowiązują przy zawarciu umowy z wykorzystaniem wzorca ( art. 384-385 4 k.c. ). W zakresie ustalania wielkości wynagrodzenia należnego pożyczkodawcy strony korzystają ze swobody krępowanej w odniesieniu do każdego stosunku przepisami o odsetkach maksymalnych ( art. 359 § 2 1 k.c. ). Natomiast w odniesieniu do umowy pożyczki z udziałem konsumenta jako pożyczkobiorcy granice korzyści, jakie mogą osiągać pożyczkodawcy, wyznacza ustawa z 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. Nr 100, poz. 1081 z późn. zm.). Z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż pozwana T. P. spłaciła pożyczkę w całości, a nawet w kwocie wyższej aniżeli była zobowiązana do zapłaty. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z harmonogramem spłaty umowy pożyczki (k. 27), pozwana była zobowiązana do zapłaty ratalnej pożyczki w łącznej wysokości 2 663,96 zł, przy czym ostatnia rata płatna była w dniu 8 grudnia 2015r. W toku postępowania powódka nadto wskazała, że w okresie od 13 stycznia 2015 roku do 23 listopada 2015 roku pozwana uiściła tytułem spłaty tejże pożyczki łączną kwotę 2 816, 11 zł, a więc kwotę przewyższającą zaciągnięte zobowiązanie. Powódka wskazała wprawdzie, że z uwagi na opóźnienie w spłacie zadłużenia z umowy przekraczającego 60 dni, umowa pożyczki została rozwiązana przez powoda pismem z dnia 12 października 2015 roku ze skutkiem prawnym natychmiastowej wymagalności wszystkich należności z umowy z dniem 27 października 2015 roku, jednakże okoliczności tej nie wykazała. Przedłożone na k. 28 pismo świadczy jedynie o tym, że powódka dokument taki wytworzyła, a dokument z k. 29 że pismo do T. P. zostało nadane. Nie sposób natomiast w żaden sposób wykazane, czy i kiedy wypowiedzenie to zostało pozwanej doręczone. Na ustalenie takie nie pozwala w szczególności nieczytelny numer nadawczy przesyłki, który zresztą nie jest przypisany do przesyłki nadanej do T. P. . Sama zaś pozwana zaprzeczyła, aby wypowiedzenie to kiedykolwiek otrzymała. Powód nie wykazał wiec, aby do wypowiedzenia umowy doszło, w szczególności ze skutkiem na dzień 17 października 2015r. Tym samym uznać należało, że pozwana zobligowana była do spłaty zobowiązania wynikającego z harmonogramu spłat, zgodnie z którym została zobowiązana do zapłaty 12 rat pożyczki do 8 dnia każdego miesiąca począwszy od 8 stycznia 2015 roku do 8 grudnia 2015 roku włącznie, a obejmującego kwotę 2 663,96 zł. W tym kontekście nie bez znaczenia jest okoliczność, że w dniu 17 listopada 2015 r. na koncie spłat pozwanej znajdowała się już kwota 2576,11 zł, zaś w dniu 23 listopada 2015r., a więc przed datą wymagalności ostatniej raty, której termin płatności przypadał na dzień 8 grudnia 2015 roku, pozwana dokonała kolejnej wpłaty przekraczającej wysokość jej zobowiązania wynikającego z harmonogramu spłat o 152,15 zł. Powód nie wykazał zaś, aby istniały jakiekolwiek podstawy do naliczenia pozwanej dalszych należności, przekraczających jej zobowiązanie umowne o kolejnych 232,46 zł żądanych pozwem, tj. łącznie o 384,61 zł. Skoro zatem pozwana zapłaciła powódce tytułem spłaty pożyczki kwotę 2 816,11 zł, a więc o 152,15 zł wyższą aniżeli wynikało to z zaciągniętego zobowiązania, uznać należało, że umowa pożyczki nr (...) została przez pozwaną nie tylko spłacona w całości, ale nawet ponad należną powódce kwotę. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił powództwo w całości jako bezzasadne. Pozwana wygrała niniejszy proces w całości. W związku jednak z tym, że pozwana nie poniosła żadnych kosztów procesu, brak jest podstaw do obciążania powódki takimi kosztami.