Sygnatura akt VIII Ua 26/17 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem dnia 13 grudnia 2016 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi po rozpoznaniu sprawy z wniosku M. Ł. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. zasiłek chorobowyna skutek odwołania M. Ł. od decyzji z dnia 3 marca 2016 roku w sprawie numer (...) uchylonej decyzją z dnia 18 kwietnia 2016r. nr (...) , zmienił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że wnioskodawczyni M. Ł. ma prawo do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia chorobowego i wypadkowego za okres od dnia 1 listopada 2015r. do dnia 19 marca 2016r oraz zasądził od pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. na rzecz wnioskodawczyni M. Ł. kwotę 360 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Powyższe orzeczenie Sąd Rejonowy oparł na następujących ustaleniach faktycznych: M. Ł. szukając pracy przez internet znalazła ofertę pracy w (...) sp. z o.o. w Ł. poprzez agencje pracy (...) sp. z o.o. w Ł. . Rozmowę w sprawie pracy odbyła z A. W. . W dniu 14 września 2015r. dano jej do podpisania umowę zlecenia z (...) sp. z o.o. w Ł. . Poinformowano, że umowy będą zawierane na okresy miesięczne. Wskazano także, że praca jest zmianowa, a zmiany są od 6.00 do 14.00 i od 14.00 do 22.
- W dniu 14 września 2015r. wnioskodawczyni zgłosiła się do (...) sp. z o.o. w Ł. , gdzie odbyła szkolenie wstępne w zakresie bhp i stanowiskowe oraz została zapoznana z ryzykiem zawodowym. Dysponowała orzeczeniem lekarskim stwierdzającym brak przeciwwskazań do wykonywania czynności kompletacyjnych towarów. Przełożoną wnioskodawczyni była J. P. , która pełniła funkcję brygadzistki. Praca odbywała się wg grafiku. Zasadniczo pracowała jednego dnia rano, a drugiego po południu. Były podpisywane listy obecności. Na początku wnioskodawczyni skanowała towar, pakowała go do wysyłki. Pracę rozdzielała i kontrolowała J. P. . Wydawała także polecenia magazynierom. Wydawała polecenia i kontrolowała pracę wnioskodawczyni. J. P. jest zatrudniona w firmie (...) sp. z o.o. w Ł. na stanowisku brygadzistki. Magazynierzy zatrudnieni są zarówno na podstawie umowy o pracę, jak i umowy zlecenia. Wszyscy magazynierzy bez względu na rodzaj umowy wykonują te same czynności. Pracownicy są przyporządkowywani do konkretnych grup, konkretnej zmiany, na której jest brygadzista i lider. M. Ł. w dniu 1 października 2015r. podpisała kolejną umowę zlecenia z (...) sp. z o.o. w Ł. na wykonywanie kompletacji towaru w (...) sp. z o.o. w Ł. na czas od 1 października 2015r. do 31 października 2015r. W dacie zawarcia umowy wnioskodawczyni miała 25 lat i studiowała w trybie zaocznym. W umowie ustalono stawkę wynagrodzenia 11 zł za godzinę. Z dniem 1 października 2015r. wnioskodawczyni została zgłoszona do obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego, rentowego i wypadkowego oraz dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego. Czynności kompletacji towarów wnioskodawczyni wykonywała w magazynie, w którym znajduje się wielopoziomowy system składowania. Jest tam obsługiwany klient formy (...) sp. z o.o. - Zakłady (...) sp. z o.o. Asortyment tego klienta stanowi również odzież magazynowana przy wykorzystaniu urządzenia do transportowania odzieży (...) . W dniu 19 października 2015r. wnioskodawczyni przyszła do pracy na godzinę 14.
- Funkcje brygadzisty pełniła wówczas J. P. . M. Ł. wykonywała wówczas czynności kompletacji towarów wg zapisu umieszczonego w skanerze na I poziomie wielopoziomowego systemu składowania. Około godziny 18.00 wnioskodawczyni podczas pobierania towaru obsunęła się lewa noga poza krawędź podłogi i zsunęła między podest techniczny a belki konstrukcji. Wówczas A. B. usłyszała krzyk wnioskodawczyni. Pobiegła w stronę dochodzącego głosu i zobaczyła wnioskodawczynię, która znajdowała się w końcowej części podestu technicznego z lewą noga opuszczoną ku dołowi, prawą stopą zaparta była o metalową belkę konstrukcji wielopoziomowego systemu składowania, wspierała się na obu rękach na belkach konstrukcji wielopoziomowego systemu składowania. A. B. wyciągnęła wnioskodawczynię z przestrzeni między belkami konstrukcji. O zaistniałym zdarzeniu powiadomiono J. P. . Wnioskodawczyni skarżyła się na silny ból lewej nogi. Wnioskodawczyni była czasowo niezdolna do pracy z powodu choroby w okresie od dnia 19 października 2015r. do dnia 19 marca 2016r. W dniu 11 grudnia 2015r. (...) sp. z o.o. w Ł. złożył zaświadczenie, w którym wskazał, iż wnioskodawczyni podlega ubezpieczeniu chorobowemu i wypadkowemu od dnia 1 października 2015r. do 1 listopada 2015r. Zdarzenie zostało uznane przez Agencję Pracy (...) sp. zo.o. w Ł. za wypadek przy pracy. (...) sp. z o.o. w Ł. zawiera zarówno umowy o pracę, jak i umowy zlecenia. Decyzje o rodzaju umowy podjął (...) sp. z o.o. w Ł. . Potencjalny pracownik nie ma wpływu na rodzaj zawieranej umowy. Decyzją z dnia 11 lutego 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. stwierdził, iż wnioskodawczyni jako osoba wykonująca pracę na podstawie umowy zlecenia u płatnika składek (...) sp. z o.o. w Ł. nie podlega ubezpieczeniom społecznym emerytalnemu, wypadkowemu, rentowemu i chorobowemu w okresie od 1 października 2015r. do 31 października 2015r. W tak ustalonym stanie faktycznym, Sąd I instancji wskazał, że odwołanie wnioskodawczyni zasługuje na uwzględnienie. Sąd zważył, że za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych ( art.3 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych – Dz.U. z 2015r. poz.1242 t.j.). Za wypadek przy pracy uważa się również nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w okresie ubezpieczenia wypadkowego z danego tytułu podczas wykonywania pracy na podstawie (…) umowy zlecenia (art.3ust.3 pkt 6 ustawy).Z cytowanego przepisu wynika zatem, iż aby zdarzenie było wypadkiem przy pracy, to muszą być spełnione trzy przesłanki: musi wystąpić nagłość zdarzenia, zewnętrzność przyczyny je powodującej oraz związek zdarzenia z pracą. Wszystkie przesłanki zostały spełnione. Okoliczności dotyczące samego zdarzenia nie były kwestionowane przez pozwanego. Sąd Rejonowy podniósł, że pozwany zakwestionował podleganie ubezpieczeniom przez wnioskodawczynię z tytułu umowy zlecenia. Natomiast wnioskodawczyni wywodziła swoje uprawnienia do zasiłku chorobowego, twierdząc, że zawarta umowa była de facto umowa zlecenia, powołując się przy tym na art.7 ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych . Zgodnie z art.7 ustawy z dnia 9 lipca 2003r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (t.j.Dz.U. z 2016r. poz.360) (w brzmieniu obowiązującym w dacie zawarcia spornej umowy) agencja pracy tymczasowej zatrudnia pracowników tymczasowych na podstawie umowy o pracę na czas określony lub na czas wykonywania określonej pracy. Zawarcie umowy o pracę z pracownikiem tymczasowym stanowi domenę agencji pracy tymczasowej. Przy czym zawarcie umowy o pracę z pracownikiem tymczasowym następuje dopiero po dokonaniu uzgodnień między agencją a pracodawcą użytkownikiem. Ustawodawca nie wyklucza dopuszczalności zatrudnienia cywilnoprawnego (art. 26 u.z.p.t.). Zatrudnienie cywilnoprawne nie może jednak przybierać postaci zatrudnienia podporządkowanego, w takim bowiem przypadku istnieją przesłanki dla uznania go za zatrudnienie pracownicze (tak:Michał Raczkowski komentarz do art.7 ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych Lex). Podmiot prowadzący działalność gospodarczą w formie agencji pracy tymczasowej, nie ma prawnej możliwości zatrudnienia pracowników na podstawie innej umowy, niż umowy wskazane w art. 7 ustawy z 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych, bez względu na wolę stron w tym zakresie. Podmiot taki nie może zatem zawrzeć umów cywilnoprawnych z pracownikami tymczasowymi. Pracownik tymczasowy nie jest podporządkowany agencji pracy tymczasowej w rozumieniu art. 22 § 1 k.p. , tj. nie wykonuje pracy na jej rzecz i pod jej kierownictwem, podlega bowiem kierownictwu podmiotu trzeciego, tj. pracodawcy użytkownika, natomiast stosunek pracy wiąże go tylko z agencją pracy tymczasowej, nie zaś z pracodawcą użytkownikiem (por. wyrok z dnia 24 maja 2016r. SA w Ł. III AUa 906/15, wyrok z dnia 13 listopada 2015r. III AUa 769/15). W świetle przepisów ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych zawarcie umowy prawa cywilnego z pracownikiem tymczasowym możliwe jest tylko w warunkach określonych w art. 26 powoływanej ustawy. W praktyce przepis ten dotyczy zawierania z uczniami (studentami) umów prawa cywilnego, którzy na gruncie przepisów ustawy z 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w związku z tymi umowami, nie podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym (art. 6 ust. 4 u.s.u.s.). Nie oznacza to jednak, że faktyczne ich zatrudnienie w warunkach określonych w art. 22 § 1 k.p. pozbawia możliwości ustalenia w trybie art. 22 § 11 k.p. , że wykonywali pracę na podstawie stosunku pracy, bez względu na nazwę zawartej przez strony umowy (por.wyrok z dnia 4 grudnia 2015r. SA w Ł. III AUa 905/15, uchwała SN z dnia 12 grudnia 2011 r. I UZP 6/11 OSNP 2012/9-10/122, LEX nr 1070584). Art.26 ust.1 omawianej ustawy stanowi, iż do osób w wieku od 16 do 18 lat będących uczniami, skierowanych do pracy tymczasowej na podstawie umowy prawa cywilnego, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu pracy dotyczące zatrudniania młodocianych w innym celu niż przygotowanie zawodowe. Podkreślenia wymaga, iż z literalnego brzmienia przepisu wynika, iż umowy cywilnoprawne mogą być zawierane z osobami w wieku od 16 do 18 lat. W tym miejscu Sąd I instancji podkreślił, ze wnioskodawczyni w dacie zawarcia spornych umów miała 25 lat. Jest przy tym oczywiste, że dopuszczalność stosowania umów cywilnoprawnych zależy od tego, czy w toku wykonywania pracy występuje pracownicze podporządkowanie pracodawcy użytkownikowi. W ramach swej działalności płatnik składek zawiera tzw. umowy ramowe z pracodawcami - użytkownikami, w oparciu o które dochodzi do przekazywania tym pracodawcom pracowników tymczasowych celem wykonywania przez nich na rzecz pracodawcy - użytkownika i pod jego kierownictwem pracy tymczasowej na warunkach określonych w przywołanej ustawie. Wnioskodawczyni, po podpisaniu spornych umów, była przez płatnika składek przydzielona do konkretnego pracodawcy użytkownika ( (...) sp. z o.o. w Ł. ), w zależności od deklarowanych przez niego potrzeb oraz kwalifikacji i doświadczenia poszczególnych pracowników. Umowy podpisane z wnioskodawczynią zostały zawarte w ramach prowadzonej przez płatnika składek działalności jako agencji pracy tymczasowej. Wnioskodawczyni pracowała na zmiany, pod nadzorem brygadzisty J. P. , czas pracy był ewidencjonowany przez podpisanie listy obecności. Wykonywała powierzoną jej pracę w magazynie, za którą otrzymywała w spornych okresach umówione wynagrodzenie. Przed przystąpieniem do umówionej pracy pracodawca użytkownik przeprowadzał szkolenie wstępne z zakresu BHP oraz szkolenie stanowiskowe. Sąd Rejonowy zważył, że zgodnie z art. 22 k.p. , umowa o pracę to dwustronna czynność prawna, mocą której pracodawca zobowiązuje się do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem, pracownik zaś do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem. Umowa dochodzi do skutku, gdy strony złożą zgodne oświadczenie co do jej istotnych postanowień. Z cytowanego wyżej unormowania wywodzi się zespół cech stosunku pracy, różniących go od innych stosunków prawnych, na podstawie których może być świadczona praca, w szczególności od niektórych stosunków zobowiązaniowych prawa cywilnego, jakimi są umowy o zlecenia. Do cech tych zalicza się m.in. osobiste świadczenie pracy przez pracownika, zobowiązanie się pracownika do wykonywania pracy, a nie do wykonania pracy, co oznacza, że stosunek pracy ma charakter ciągły. Kolejna cecha tego stosunku to zawłaszczanie wyniku pracy przez pracodawcę i wykonywanie pracy w warunkach podporządkowania, to jest pod kierownictwem pracodawcy. Przy tym pracownik nie odpowiada za wynik pracy, ale za samo staranne świadczenie pracy. W ocenie Sądu Rejonowego charakter wykonywanych, powtarzalnych czynności wykonywanych przez wnioskodawczynię, jej podporządkowanie organizacyjne, brak samodzielności, dobrowolności w sposobie, metodzie i czasie wykonywania pracy wskazują, że mimo nazwania przedmiotowych umów umowami o zlecenia, są to w istocie umowy o pracę wykonywanej na podstawie ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych . Co istotne, to właśnie ów element podporządkowania pracodawcy (w przypadku zaś pracy tymczasowej - pracodawcy użytkownikowi), któremu bezsprzecznie podlegała wnioskodawczyni, dowodzi jej zatrudnienia na podstawie umów o pracę . To bowiem podporządkowanie pracownika w procesie świadczenia pracy stanowi swoistą linię demarkacyjną, pozwalającą na wyróżnienie elementu konstrukcyjnego stosunku pracy, w relacji do stosunków cywilnoprawnych. Na podporządkowanie pracownika składa się m.in. wyznaczanie pracownikowi czasu i miejsca wykonywania pracy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2015 r., II PK 153/14, LEX nr 1712814). Sąd wskazał, że z zeznań wnioskodawczyni oraz świadka J. P. , która była bezpośrednią przełożoną wnioskodawczyni wynika jasno, że wnioskodawczynię obowiązywał ustalony w danym zakładzie grafik pracy oraz harmonogram czasu, miejsca i rodzaju jej wykonywania. Wnioskodawczyni świadczyła pracę od poniedziałku do piątku, w systemie zmianowym, pracując pod nadzorem brygadzisty danego zakładu pracy. Tak więc M. Ł. pozostawała podporządkowana rygorom pracy obowiązującym w zakładzie pracy, do którego przydzielona została przez (...) sp. z o.o. w Ł. . Reasumując, Sąd ustaliwszy przesłankowo pracowniczy stosunek zatrudnienia wnioskodawczyni poprzez agencję pracy tymczasowej, stwierdził jej prawo do świadczeń z ubezpieczenia chorobowego i wypadkowego. O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł w oparciu o §9 ust.2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r. poz.1804).w związku z art.98 kpc . Apelację od powyższego wyroku wniósł organ rentowy, zaskarżając go w całości. Wyrokowi zarzucił: naruszenie prawa procesowego: - art. 4778 k.p.c. polegające na rozstrzygnięciu przez sąd rejonowy sprawy należącej do właściwości sądu okręgowego bez względu na wartość przedmiotu sporu, co powoduje nieważność postępowania w myśl art. 379 pkt. 6 k.p.c. , - art. 47714 k.p.c. poprzez nierozstrzygnięcie co do istoty sprawy, a jednocześnie wykroczenie poza granice zmienianej decyzji – poprzez niezawarcie w wyroku rozstrzygnięcia co do decyzji dnia 30.03.2016r. i jednoczesne przyznanie prawa za okres objęty tą decyzją, - naruszenie prawa procesowego tj. art. 47714 k.p.c. oraz art. 47710 § 2 poprzez orzeczenie w kwestiach nie objętych uprzednią decyzją organu rentowego. Wskazując na te zarzuty organ rentowy wniósł o: - zmianę wyroku i oddalenie odwołania od decyzji z dnia 03.03.2016r. i 30.03.2016r. albo - uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I Instancji. W uzasadnieniu organ rentowy podniósł, że Sąd zmienił tylko decyzję z dnia 03.03.2015r., która obejmowała okres 01.11.2015r. -29.02.2016r, a jednocześnie przyznał prawo do zasiłku za cały okres 01.11.2015r. -19.03.2016r - tym samym Sąd jednocześnie nie orzekł co do istoty sprawy (tj. co do decyzji z dnia 30.03.2016r.) oraz wykroczył poza granicę zmienianej decyzji. Sąd nie mógł orzekać w zakresie decyzji z dnia 18.04.2016r. co do której toczy się odrębne postępowanie. Sąd orzekł w kwestii zastrzeżonej do właściwości sądu okręgowego, w istocie bowiem rozstrzygnął kwestię podlegania przez wnioskodawczynię ubezpieczeniom społecznym, co powoduje nieważność postępowania. Kwestia podlegania - ubezpieczeniom chorobowemu i wypadkowemu - oraz tytułu tego ubezpieczenia jest w niniejszej sprawie zagadnieniem wstępnym, dopiero po jego rozstrzygnięciu jest możliwe orzekanie o prawie do zasiłku chorobowego. Z uwagi na zgłoszenie Wnioskodawczyni jako zleceniobiorcy organ rentowy wydał decyzję o niepodleganiu z tytułu umowy zlecenia, bo to było zagadnienie sporne. Wnioskodawczyni ani płatnik nie wnosili o wydanie decyzji o podleganiu z tytułu umowy o pracę - co mogła wnioskodawczyni uczynić w związku z postępowaniem odwoławczym przed Sądem Okręgowym. Skoro ubezpieczona została wyłączona z ubezpieczenia z tytułu umowy zlecenia, nie została zgłoszona z żadnego innego tytułu i nie została wydana decyzja obejmująca ją ubezpieczeniem z innego tytułu - to Sąd w niniejszej sprawie powinien oddalić odwołanie z uwagi na niepodleganie ubezpieczeniu w spornym okresie z żadnego tytułu. Sąd mógł też pouczyć stronę o możliwości złożenia wniosku o wydanie decyzji o objęciu ubezpieczeniem pracowniczym, ewentualnie przekazać taki wniosek organowi rentowemu do rozpoznania, a następnie zawiesić postępowanie do czasu uprawomocnienia się tej decyzji. Sąd nie powinien natomiast samodzielnie orzekać w kwestii podlegania ubezpieczeniu. Sąd orzekł w kwestiach nie objętych uprzednią decyzją organu rentowego tj. co do podlegania ubezpieczeniu pracowniczemu z tytułu zatrudnienia w (...) oraz co do prawa do zasiłków z tego tytułu. Apelujący podniósł ponadto, że decyzje z dnia 03.03.2016r. i 30.03.2016r. uchylone decyzją z dnia 18.04.2016r., jak również decyzja z dnia 18.04.2016r., odnosiły się do zasiłku z tytułu umowy zlecenia - bo takie było roszczenie wnioskodawczyni: złożona karta wypadku odnosiła się do wypadku przy wykonywaniu umowy zlecenia, jak również druk Z-3a dotyczy osób nie będących pracownikami. Sąd natomiast rozpatrzył wniosek o zasiłek z tytułu ubezpieczenia pracowniczego - co nie było uprzednio przedmiotem decyzji organu rentowego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja okazała się zasadna w tym zaznaczeniu, że doprowadziła do uchylenia zaskarżonego wyroku. Przy czym wbrew twierdzeniom organu rentowego rozstrzygnięcie Sądu I instancji, mimo, że w komparycji orzeczenia brak jest wskazania decyzji z dnia 30 marca 2016 roku, dotyczy także tej decyzji. Wynika to w sposób niewątpliwy z treści uzasadnienia – z jego części historycznej, w której Sąd Rejonowy wskazuje na obie wydane decyzje oraz na wniesione odwołania od nich, w konsekwencji orzeka również o okresach zasiłkowych wynikających z treści obu decyzji. Zatem Sąd, na podstawie art. 350 § 3 kpc sprostował tę oczywistą niedokładność w wyroku Sądu I instancji przez wskazanie, iż odwołanie M. Ł. dotyczy także decyzji z dnia 30 marca 2016 roku znak (...) . Także wbrew twierdzeniom apelacji, Sąd I instancji nie rozpoznawał odwołania od decyzji z dnia 18 kwietnia 2016 roku. Sąd Rejonowy wskazał jedynie, że powyższa decyzja uchyliła zaskarżone decyzje, jednakże nadal wynikała z niej odmowa prawa do zasiłku chorobowego z tytułu umowy zlecenia, w związku z wydaną decyzją o niepodleganiu ubezpieczeniom społecznym z tego tytułu. Zatem nadal roszczenia ubezpieczonej nie zostały zaspokojone, należało zatem kontynuować dotychczasowe postępowanie. Zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 47714 k.p.c. w związku z art. 4778 k.p.c. w związku z art. 47710 § 2 kpc . Zgodnie z art. 477 8 kpc do właściwości sądów okręgowych należą sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych, z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość sądów rejonowych. Do właściwości sądów rejonowych należą sprawy: 1) o zasiłek chorobowy, wyrównawczy, opiekuńczy, macierzyński oraz pogrzebowy; 2) o świadczenie rehabilitacyjne; 3) o odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy rolniczej, wypadku w drodze do pracy lub z pracy, wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, wypadku lub choroby zawodowej pozostającej w związku z czynną służbą wojskową albo służbą w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Służbie Więziennej, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie C. -Skarbowej; 4) o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności; Zgodnie z art. 477 14 kpc Sąd oddala odwołanie, jeżeli nie ma podstaw do jego uwzględnienia. W przypadku uwzględnienia odwołania sąd zmienia w całości lub w części zaskarżoną decyzję organu rentowego lub zaskarżone orzeczenie wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności i orzeka co do istoty sprawy. Zgodnie z art. 477 10 § 2 kpc jeżeli ubezpieczony zgłosił nowe żądanie, dotychczas nierozpoznane przez organ rentowy, sąd przyjmuje to żądanie do protokołu i przekazuje go do rozpoznania organowi rentowemu. Należy przypomnieć, że odwołanie od decyzji organu rentowego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych pełni rolę pozwu i wszczyna postępowanie sądowe. Przeniesienie sprawy na drogę sądową przez wniesienie odwołania od decyzji organu rentowego ogranicza się do okoliczności uwzględnionych w decyzji a spornych między stronami; poza tymi okolicznościami spór sądowy nie może zaistnieć. Przed sądem ubezpieczony może jedynie żądać korekty stanowiska zajętego przez organ rentowy i wykazywać swą rację, odnosząc się do przedmiotu sporu objętego decyzją, nie może natomiast żądać czegoś, o czym organ rentowy nie decydował. Dlatego też odwołanie wniesione od decyzji organu rentowego nie ma charakteru samodzielnego żądania, a jeżeli takie zostanie zgłoszone, sąd nie może go rozpoznać, lecz zobowiązany jest - zgodnie z treścią art. 477 10 § 2 k.p.c. - przekazać go do rozpoznania organowi rentowemu. Tym samym kontrolna rola sądu musi korespondować z zakresem rozstrzygnięcia dokonanego w decyzji organu rentowego, gdyż - stosownie do treści art. 477 14 § 2 i art. 477 14a k.p.c. - w postępowaniu wywołanym wniesieniem odwołania do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych sąd rozstrzyga o prawidłowości zaskarżonej decyzji w granicach jej treści i przedmiotu./por. w tym zakresie wyrok SA w Łodzi z dnia 4.11.2016 r, III AUa 2161/15, LEX nr 2174865/ W rozpoznawanej sprawie decyzje z dnia 03.03.2016r. i 30.03.2016r. uchylone decyzją z dnia 18.04.2016r., jak również decyzja z dnia 18.04.2016r., odnosiły się do zasiłku z tytułu umowy zlecenia - bo tego dotyczył wniosek ubezpieczonej: złożona karta wypadku odnosiła się do wypadku przy wykonywaniu umowy zlecenia, jak również druk Z-3a dotyczy osób nie będących pracownikami. Jednocześnie ubezpieczona nie zakwestionowała decyzji dotyczącej ustalenia, że nie podlega ubezpieczeniom społecznym z tytułu umowy zlecenia, a we wniesionych odwołaniach podnosiła, że nie łączył ją z płatnikiem stosunek zlecenia, a stosunek pracy, a tym samym wystąpiła o przyznanie prawa do zasiłku chorobowego w związku z zatrudnieniem pracowniczym. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji w sposób nieuprawniony przesłankowo ustalił pracowniczy stosunek zatrudnienia wnioskodawczyni poprzez agencję pracy tymczasowej i stwierdził z tego tytułu jej prawo do świadczeń z ubezpieczenia chorobowego i wypadkowego , bowiem Sąd Rejonowy orzekł w kwestii zastrzeżonej do właściwości sądu okręgowego, w istocie bowiem rozstrzygnął kwestię podlegania przez wnioskodawczynię ubezpieczeniom społecznym. W tym przypadku kwestia podlegania ubezpieczeniom chorobowemu i wypadkowemu - oraz tytułu tego ubezpieczenia jest w niniejszej sprawie zagadnieniem wstępnym, dopiero po jego rozstrzygnięciu jest możliwe orzekanie o prawie do zasiłku chorobowego. Natomiast kwestia dotycząca podlegania ubezpieczeniom społecznym w związku z pracowniczym zatrudnieniem nie była dotychczas przedmiotem decyzji organu rentowego, podobnie jak i prawo do zasiłku chorobowego w związku ze stosunkiem pracy. Sąd orzekł zatem w kwestiach nie objętych uprzednią decyzją organu rentowego tj. co do podlegania ubezpieczeniu pracowniczemu z tytułu zatrudnienia w (...) oraz co do prawa do zasiłków z tego tytułu. W ocenie Sądu wobec treści odwołań ubezpieczonej, która co do zasady nie kwestionowała zaskarżonych decyzji, w związku z tym, że nie podlega ubezpieczeniom społecznym na skutek zawarcia umowy zlecenia (co było przedmiotem decyzji), a wnosiła o przyznanie zasiłku chorobowego, ale z innego tytułu (co nie było przedmiotem decyzji), wydanie wyroku w oparciu o takie żądanie, w ocenie Sądu Okręgowego było niedopuszczalne w świetle art. 47714 k.p.c. w związku z art. 4778 k.p.c. w związku z art. 47710 § 2 kpc , czego konsekwencją powinno być umorzenie postępowania na podstawie art. 355 § 1 kpc . Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie 386 § 3 kpc w związku z art. 355 § 1 kpc uchylił zaskarżony wyrok i umorzył postepowanie. Natomiast zawarty w odwołaniach ubezpieczonej z dnia 21 marca 2016 roku i 8 kwietnia 2016 roku wniosek o przyznanie prawa do zasiłku chorobowego zgłoszony przez M. Ł. z tytułu ubezpieczenia pracowniczego, Sąd Okręgowy, na podstawie art. 47710 § 2 kpc przekazał organowi rentowemu do rozpoznania. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy orzekł, jak w sentencji. Przewodniczący : Sędziowie: