Sad powszechny, I C 2351/16

(36)§1 kpc wydany nakaz zapłaty utracił swą moc w całości a sprawę należało przekazać do rozpoznania sądowi właściwości ogólnej pozwanego. W piśmie procesowym z dnia 29 listopada 2016r. (k. 143 i nast.) pełnomocnik powoda podtrzymał swoje żądanie a także argumentację zawartą w pozwie oraz wniósł jednocześnie o przedłużenie terminu na złożenie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, regulaminu promocji, regulaminu świadczenia usług telekomunikacyjnych oraz faktur. Odnosząc się do zarzutu niewykazania roszczenia co do zasady jak i co do kwoty wskazał, że pozwany obecnie nie może kwestionować w/w roszczenia z uwagi na zaniechanie zgłoszenia reklamacji co do wysokości rachunków na zasadzie art. 107 ustawy Prawo telekomunikacyjne . Powód podkreślił również, iż roszczenia z umów telekomunikacyjnych przedawniają się z upływem 3 lat, a powód wystąpił z pozwem o zapłatę przed upływem tego terminu. Powód wskazał także, iż zawiadomienie o cesji wierzytelności nie ma znaczenia dla skuteczności samej czynności cesji. Powód podtrzymał swoje stanowisko w kolejnym piśmie procesowym z dnia 17 lutego 2017r. (k. 176 i nast.). Sąd ustalił, co następuje: Powód (...) SA z siedzibą w Z. zawarł z (...) SA w dniu 27 września 2010r. w W. umowę sprzedaży wierzytelności, której przedmiotem były wymagalne wierzytelności pieniężne z tytułu świadczonych przez (...) SA usług telekomunikacyjnych. Dowód: umowa cesji wierzytelności z dnia 27 września 2010r. – k.150-151 (...) SA wysłał w dniu 18.10.2010r. pismo do Ł. M. na adres W. , ul. (...) , zawiadamiające o dokonanej na rzecz (...) SA cesji wierzytelności w kwocie 6.296,93 zł. (...) SA wysłał w dniu 27.10.2010r. do Ł. M. na adres W. , ul. (...) pismo zawierające wezwanie do zapłaty w/w należności z tytułu umowy cesji a także odsetek za zwłokę liczonych do dnia 5.11.2010r. w kwocie 1.578,05 zł. Żadne z w/w pism nie zostało skutecznie doręczone pozwanemu, albowiem w tym czasie przebywał on już w Wielkiej Brytanii. Dowód: zawiadomienie o cesji z dn.18.10.2010r. – k. 153, wezwanie do zapłaty z dnia 27.10.2010r. – k. 154 Sąd zważył, co następuje: Sąd dokonał ustaleń faktycznych co do samego zawarcia przez powoda z (...) SA w dniu 27 września 2010r. umowy cesji wierzytelności na podstawie przedłożonej przez powoda umowy sprzedaży wierzytelności, która nie była kwestionowana przez stronę pozwaną. Pozwany kwestionował jednakże samo istnienie jak i wysokość wierzytelności, która wg powoda miałaby przysługiwać pierwotnie (...) SA wobec pozwanego z tytułu świadczonych usług telekomunikacyjnych. Z uwagi na tak podniesiony zarzut, to na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia, że (...) SA dysponował wobec pozwanego w/w wymagalnymi wierzytelnościami w kwotach dochodzonych pozwem, którego to ciężarowi powód nie sprostał. Powód nie przedstawił żadnego dowodu, chociażby w postaci wystawionych pozwanemu przez (...) SA faktur VAT za świadczone usługi telekomunikacyjne lub umowy o świadczenie takich usług. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż powód już w treści pozwu powoływał dowody w postaci umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz faktur VAT wystawionych powodowi (vide: lista dowodów – k.7-8). Zgodnie z art. 505

(32)§1 kpc , w pozwie w elektronicznym postępowaniu upominawczym powód powinien jedynie wskazać dowody na poparcie swoich twierdzeń, natomiast dowodów nie dołącza się do pozwu. Nie zwalnia to jednak powoda, już po zaskarżeniu nakazu zapłaty sprzeciwem i przekazaniu sprawy do sądu właściwości ogólnej pozwanego ( art. 505

(37)kpc ) do złożenia w/w dowodów, do czego w niniejszej sprawie pełnomocnik powoda został wezwany pismem z dnia 18 listopada 2016r., skutecznie doręczonym w dniu 22 listopada 2016r. w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pominięcia tych dowodów (k. 140-141). Powód w kolejnych pismach procesowych z dnia 29 listopada 2016r. (k. 143 i nast.) oraz 17 lutego 2017r. (k. 176 i nast.) składał wniosek o przedłużenie w/w terminu na złożenie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, regulaminu promocji, regulaminu świadczenia usług telekomunikacyjnych oraz faktur. W tym miejscu zauważyć należy, iż powód zgodnie z par. 4 ust.2 umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 27 września 2010r. mógł skutecznie domagać się od zbywcy wierzytelności umowy lub kopii umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz nieuregulowanych faktur lub innych dokumentów potwierdzających istnienie wierzytelności, a mimo to, do chwili zamknięcia rozprawy tych dokumentów nie przedstawił. Konsekwencją niewykazania w/w istotnej okoliczności – tj. niewykazania istnienia wierzytelności pieniężnej wobec pozwanego tak co do zasady jak i co do wysokości, było wyłącznie ustalenie przez Sąd, że powód zawarł z (...) SA umowę sprzedaży wierzytelności w dniu 27 września 2010r. Z tejże okoliczności nie sposób jednakże skutecznie wnioskować, że przedmiotem tej umowy były również jakiekolwiek wierzytelności wobec pozwanego, albowiem ich istnienie jak i wysokość, wobec ich kwestionowania przez pozwanego, nie zostały wykazane przez powoda. Co prawda w załączniku do w/w umowy opisano wierzytelności pieniężne wobec powoda na łączną kwotę 6.296,93 zł, to jednakże z samego tego zapisu, wobec kwestionowania przez pozwanego w/w wierzytelności tak co do zasady jak i co do wysokości, nie można jeszcze wywodzić, że wierzytelności te faktycznie istniały. Analogicznie Sąd ocenił dokumenty w postaci zawiadomienia o dokonanej cesji z dnia 18.10.2010r. (k. 153) oraz wezwania do zapłaty z dnia 27.10.2010r. (k. 154), albowiem z samego faktu ich wystawienia nie może jeszcze wynikać istnienie w/w wierzytelności. Sąd ustalił natomiast okoliczność, iż w/w zawiadomienie o cesji i wezwanie do zapłaty nie zostało skutecznie doręczone pozwanemu w oparciu o twierdzenia pozwanego, iż w tym czasie przebywał on już na stałe w Anglii, co potwierdzają dodatkowo dołączone do sprzeciwu dokumenty, a nadto okoliczność ta nie została zakwestionowana przez powoda, co dodatkowo Sąd przyjął jako okoliczność przez powoda przyznaną na zasadzie art. 230 kpc . Okoliczność ta nie ma jednakże istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem, jak słusznie zauważa powód, kwestia zawiadomienia (lub jego braku) o cesji wierzytelności nie przesądza w żaden sposób o skuteczności dokonanej cesji, lecz co najwyżej wywołuje skutki z art. 512 kc. W treści złożonych przez powoda pism procesowych z dnia 29 listopada 2016r. oraz 17 lutego 2017r. podniesiono również argumentację, iż skoro pozwany nie kwestionował wcześniej w drodze postępowania reklamacyjnego wysokości faktur VAT jak i samego wykonania usług telekomunikacyjnych, to nie może obecnie ich kwestionować, a to z uwagi na obowiązkowe postępowanie reklamacyjne, poprzedzające postępowanie sądowe na podstawie art. 107 ustawy Prawo telekomunikacyjne . Powyższa argumentacja jest jednakże całkowicie chybiona, albowiem obowiązkowe postępowanie reklamacyjne, zgodnie z art. 107 ustawy Prawo telekomunikacyjne , dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy tzw. użytkownik końcowy chce dochodzić swych roszczeń opisanych w tejże ustawie wobec podmiotu świadczącego usługi telekomunikacyjne. Nie dotyczy to więc odwrotnej sytuacji, gdy w toku procesu z powództwa podmiotu świadczącego usługi telekomunikacyjne pozwany użytkownik końcowy podnosi zarzuty związane z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem w/w umowy. Co jednak najbardziej istotne, w niniejszej sprawie pozwany kwestionuje przedstawione wierzytelności tak co do zasady jak i co do wysokości – kwestionuje zatem podawaną przez powoda okoliczność samego zawarcia umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, wobec czego nie będąc użytkownikiem końcowym nie mógłby on kwestionować usług lub wysokości faktur VAT w żadnym postępowaniu reklamacyjnym. Powód, jako podstawę swego roszczenia wskazał niewykonanie przez pozwanego umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych poprzez brak zapłaty za w/w usługi. Zgodnie bowiem z art. 56 ustawy Prawo telekomunikacyjne , umowa ta polega na odpłatnym świadczeniu usług telekomunikacyjnych. Z uwagi na fakt, iż powód nie udowodnił istnienia wierzytelności wobec pozwanego tak co do wysokości jak i co do zasady, nie można dokonać rzetelnej analizy podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia. Gdyby jednak powód wykazał istnienie wierzytelności wymienionych w pozwie, w którym termin ich wymagalności wskazano na 17 września, 17 października, 17 listopada i 17 grudnia 2008r., to roszczenie to nie byłoby przedawnione, albowiem powód wystąpił o ich zapłatę pozwem wniesionym do Sądu w dniu 13 stycznia 2011r., a więc przed upływem 3-letniego terminu ich przedawnienia. Rozważania te mają jednakże wymiar wyłącznie teoretyczny, ponieważ powód nie udowodnił istnienia (tak co do zasady jak i co do wysokości) wierzytelności opisanych w pozwie. Z uwagi na powyższe, Sąd na zasadzie art. 56 ustawy Prawo telekomunikacyjne a contrario oddalił powództwo w całości. Sąd orzekł o kosztach procesu na zasadzie art. 98 kpc zasądzając od powoda, który przegrał proces w całości, koszty zastępstwa procesowego poniesione przez pozwanego w kwocie 1200 zł zgodnie z §6 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U. Nr 163, poz. 1349) wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł.