Sad powszechny, III Ca 260/17

Sygn. akt III Ca 260 /17 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 2 czerwca 2015 roku powód (...) S.A. z siedzibą we W. wniosła o zasądzenie od R. O. kwoty 758,96 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 2 czerwca 2015 roku do dnia zapłaty i kosztami procesu. W uzasadnieniu wskazano, że dochodzone roszczenie jest związane z niezapłaconą składką OC za okres udzielonej ochrony pozwanemu przez cedenta ochrony ubezpieczeniowej. Nakazem zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym powództwo zostało uwzględnione w całości. Pozwany wniósł sprzeciw pod powyższego nakazu zapłaty. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazał, że w dniu 13 czerwca 2012 roku tj. w ostatnim dniu obowiązywania poprzedniej polisy OC, dokonał zakupu samochodu osobowego marki D. o nr rej. (...) , jednakże pozwany miał nie zawrzeć umowy ubezpieczenia OC tegoż pojazdu z InterRisk. Pozwany miał ubezpieczyć pojazd od dnia 14.06.2012 r. w (...) . W odpowiedzi na sprzeciw powód wskazał, że pozwany w dniu 13 czerwca 2012 roku dokonał kupna pojazdu marki D. (...) nr rej (...) . Pozwany miał jednak nie dokonać wypowiedzenia ubezpieczenia o nr OC/NW- (...) -A-K1 po zakupie pojazdu w zakładzie ubezpieczeń . Wyrokiem z dnia 25 października 2016r. Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi oddalił powództwo. Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wniosła strona powodowa. Skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu : 1.naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 6 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw , która prowadziła do niewłaściwego zastosowania przepisów obowiązujących po nowelizacji ustawy tj. art. 28 ust.1b oraz ust.1 c , podczas gdy do stanu faktycznego sprawy, zastosowanie powinny znaleźć przepisy obowiązujące przed wejściem w życie ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. , 2.naruszenie art. 28 ust.1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych i przyjęcie , że nie doszło do zawarcia z pozwanym następnej umowy na kolejne 12 miesięcy. W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda : - kwoty 758,96 zł, na która składała się kwota 562 zł oraz skapitalizowane odsetki w wysokości 196,96 zł - odsetki ustawowe od dochodzonej kwoty , - koszty procesu , w tym koszty zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Apelacja nie jest zasadna. Wbrew zarzutom podniesionym w apelacji Sąd I instancji prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że między stronami doszło do zawarcia umowy ubezpieczenia , co miało skutkować zobowiązaniem pozwanego do uiszczenia składki na rzecz strony powodowej. Zgodzić należy się z Sądem I instancji , że z dniem 11 lutego 2012 r. ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 205, poz. 1210) weszły w życie przepisy nowelizujące ustawę o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych , które w istotny sposób zmodyfikowały regulacje związane z zawieraniem i rozwiązywaniem obowiązkowych umów ubezpieczenia, w tym również tzw. „klauzulą prolongacyjną” Klauzula ta stwarzała możliwość automatycznego zawarcia kolejnej umowy ubezpieczenia OC, a więc zawarcia umowy z mocy samego prawa, gdy posiadacz pojazdu nie później niż na jeden dzień przed upływem okresu 12 miesięcy, na który umowa ubezpieczenia OC została zawarta, nie powiadomi na piśmie zakładu ubezpieczeń o jej wypowiedzeniu. Zgodnie zaś z obowiązującymi przepisami ustawy umowa przejęta od zbywcy, nawet jeśli nie zostanie wypowiedziana, nie może być automatycznie odnowiona na mocy klauzuli prolongacyjnej, gdyż ulegnie rozwiązaniu z upływem okresu, na który została zawarta. W dacie, w której według twierdzeń powoda doszło do zawarcia kolejnej umowy ubezpieczenia OC z mocy samego prawa przepisy ustawy nie przewidywały możliwości zastosowania art. 28 ustawy wobec nabywcy pojazdu. Ponieważ z przedstawionych dokumentów wynika, że dzień nabycia pojazdu tj. 13 czerwca 2012 rok, był to ostatni dzień obowiązywania poprzedniej polisy zawartej ze zbywcą pojazdu, zgodnie o obowiązującym już wówczas uregulowaniem, umowa wygasła skutecznie i brak jest podstaw do przyjęcia, że mogło dojść do jej milczącego przedłużenia. Ponieważ przepisu art. 28 ustawy nie stosuje się, brak wypowiedzenia umowy zawartej z poprzednikiem prawnym pozwanego, tj. ze zbywcą pojazdu nie skutkował jej przedłużeniem na kolejne 12 miesięcy albowiem umowa uległa rozwiązaniu z upływem okresu na jaki została zawarta. W związku z tym do zawarcia umowy ubezpieczenia z pozwanym z mocy prawa nie doszło, brak jest zatem podstawy do żądania zapłaty składki. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy oddalił apelację jako bezzasadną na podstawie art. 385 k.p.c.