Sygnatura akt VI Ka 1280/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 stycznia 2017 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Grzegorz Kiepura Pro

§1

kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 12 października 2016 r. sygnatura akt VI K 378/16 na mocy art. 437§1 kpk i art.636§1 kpk 1.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; 2.zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych i wymierza jej opłatę za II instancję w kwocie 160 (sto sześćdziesiąt) złotych. VI Ka 1280/16 UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 12.10.2016 r. A. W. została uznana za winną tego, że w dniu 10.04.2016 r. w R. na ul. (...) prowadziła samochód osobowy marki V. (...) o nr rej. (...) , znajdując się w stanie nietrzeźwości 0,66 mg/dm 3 alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu, tj. przestępstwa z art.

§ 1kk i za to na mocy art.

178 a§1 kk skazana została na kwotę 80 stawek dziennych grzywny po 20 zł. Na mocy art. 42 § 2 kk orzeczono wobec oskarżonej zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. Na mocy art. 43a § 2 kk orzeczono od oskarżonej świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Na mocy art. 63 § 4 kk na poczet orzeczonego środka karnego zaliczono oskarżonej okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 10.04.2016 r. Na mocy art. 627 kpk i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądzono od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe obejmujące opłatę w kwocie 160 zł i wydatki w kwocie 70 zł. Apelację od tego wyroku wywiodła obrońca oskarżonej, która zaskarżyła orzeczenie w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych zarzucając mu: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę w zakresie skazania i ukarania oskarżonej zamiast zastosowania wobec niej środka probacyjnego w postaci warunkowego umorzenia postępowania polegający na:

1. a)przyjęciu, że stopień winy oskarżonej i społecznej szkodliwości jej czynu są zbyt wysokie, aby spełnione zostały przesłanki zastosowania wobec niej warunkowego umorzenia postępowania;
2. b)przyjęciu, iż oskarżona popełniając przestępstwo nie znajdowała się w sytuacji przymusowej ani nadzwyczajnej;
3. c)braku jednoznacznego ustalenia pozytywnej prognozy kryminologicznej względem oskarżonej; 2. niesłuszne niezastosowanie środka probacyjnego w postaci warunkowego umorzenia postępowania, stanowiące następstwo błędu w ustaleniach faktycznych, a będące konsekwencją:
4. a)nadania zbyt dużej wagi okoliczności poruszania się oskarżonej głównymi ulicami miast Z. i R. , przy jednoczesnym pomniejszeniu znaczenia faktu, iż przestępstwo popełnione zostało w porze nocnej, w której natężenie ruchu jest zdecydowanie mniejsze;
5. b)nadaniu zbyt małej uwagi ustalonym okolicznościom łagodzącym;
6. c)przyjęcia prymatu dyrektyw prewencji ogólnej przy ustalaniu prawno karnych konsekwencji czynu oskarżonej. W oparciu o podniesione zarzuty obrońca wniosła o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez orzeczenie wobec oskarżonej warunkowego umorzenia postępowania. Apelacja nie była zasadna. Podniesiony w niej zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku okazał się nietrafny. Sąd rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o wszystkie przeprowadzone dowody ocenione swobodnie, zgodnie z kryteriami określonymi w art. 7 kpk i z ustaleń tych wyprowadził właściwe wnioski w zakresie sprawstwa i winy oskarżonej, trafnie kwalifikując przypisany jej czyn jako występek z art.

§ 1kk .

Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu należy uwzględnić przesłanki wymienione w art. 115 § 2 kk , tj. rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Na stopień zawinienia wpływają okoliczności, które decydują o zakresie swobody sprawcy w wyborze i realizacji zachowania zgodnego z prawem – możliwość rozpoznania faktycznego i społecznego znaczenia czynu, możliwość podjęcia decyzji zgodnego z prawem zachowania oraz możliwość faktycznego sterowania swoim postępowaniem. Nie ma racji obrońca, wywodząc, iż w ustalonych okolicznościach sprawy możliwe było uznanie, że wina i społeczna szkodliwość czynu przypisanego oskarżonej „nie były znaczne” w rozumieniu art. 66 § 1 kk , co otwierałoby drogę do rozważenia celowości zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego. Sąd rejonowy prawidłowo ocenił, że wina i społeczna szkodliwość czynu oskarżonej przekroczyły poziom, o którym mowa w tym przepisie. Nie ujawniły się jakiekolwiek okoliczności umniejszające jej zawinienie – jako osoba dojrzała, sprawna intelektualnie i doświadczona życiowo miała możliwość wyboru i realizacji zachowania zgodnego z prawem. Nie działała w szczególnej sytuacji motywacyjnej, która mogłaby ją w jakikolwiek sposób, chociażby częściowo, usprawiedliwiać. Za okoliczność taką nie może przecież uchodzić odebranie telefonicznej informacji od dorosłego syna, który prosił aby po niego przyjechała do R. . Nie było bowiem przeszkód, żeby syn wrócił do miejsca zamieszkania środkami lokomocji publicznej, taksówką bądź w ostateczności pieszo. Poziom zawartości alkoholu w powietrzu wydychanym przez oskarżoną, wynoszący 0,66 mg/dm ( 3, ) przekroczył ponad dwukrotnie próg określony w art. 115 § 16 pkt. 2 kk , definiujący nietrzeźwość. Oskarżona prowadziła w takim stanie samochód na odcinku kilku kilometrów, poruszając się głównymi ulicami Z. i R. w godzinach nocnych, w których wprawdzie natężenie ruchu jest mniejsze, jednak w znacznym stopniu ograniczona jest widoczność z uwagi na brak światła dziennego, co w istotny sposób potęgowało zagrożenie nie tylko dla innych uczestników ruchu, ale i dla pasażera jej pojazdu. Oceny tej nie może zmienić deklarowane przez oskarżoną dobre samopoczucie. Z wiedzy powszechnej dostępnej dla każdego dorosłego człowieka wynika, iż nawet niewielka ilość spożytego alkoholu znacząco obniża zdolności psychomotoryczne kierowcy i stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu. Stan nietrzeźwości w jakim znajdowała się oskarżona był na tyle głęboki, że zagrożenie to było realne. O ile zatem właściwości i warunki osobiste oskarżonej oraz dotychczasowy sposób życia, pozytywnie charakteryzowały jej sylwetkę, o tyle znaczny stopień winy i społecznej szkodliwości przypisanego jej czynu, sprzeciwiał się zastosowaniu wobec niej środka probacyjnego w postaci warunkowego umorzenia postępowania. Wymierzona oskarżonej kara samoistnej grzywny w wysokości 80 stawek dziennych po 20 zł oraz środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat i świadczenia pieniężnego w kwocie 5.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz pomocy postpenitencjarnej – były adekwatne do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, dlatego też zasługiwały na akceptację. Podzielając zatem w pełni ustalenia faktyczno–prawne sądu pierwszej instancji i nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosków i zarzutów apelacji zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. Na podstawie art. 636 § 1 kpk zasądzono od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 zł i wymierzono jej opłatę za drugą instancję w wysokości 160 zł.