Sad powszechny, II Ka 162/17

Sygn. akt II Ka 162/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 czerwca 2017 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2017 r. sprawy M. C. obwinionego z art. 107 kw na skutek apelacji, wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt II W 1007/15 wyrok zmienia w ten sposób, że zasądzoną w pkt 2 od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego S. S. kwotę zwrotu kosztów zastępstwa procesowego obniża do kwoty 288,00 złotych; w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od obwinionego M. C. 30 złoty opłaty za II instancję oraz obciąża go wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 50 złotych; zasądza od M. C. na rzecz oskarżyciela posiłkowego S. S. 420 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez niego w postępowaniu odwoławczym kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt II Ka 162/17 UZASADNIENIE M. C. został obwiniony o to, że: w okresie od dnia 4 marca 2015 roku do dnia 15 lipca 2015 roku w G. woj. (...) na ul. (...) w celu złośliwego dokuczenia S. S. wielokrotnie parkował swoje samochody marki M. nr rej. (...) i nr rej. (...) we wspólnym przejściu, czym uniemożliwiał mu przejście przez furtkę na posesję, tj. o wykroczenie z art. 107 kw. Sąd Rejonowy w Garwolinie wyrokiem z dnia 04 listopada 2016r.: I. obwinionego M. C. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za ten czyn na podstawie art. 107 kw w zw. z art. 24 § 3 kw wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 300 złotych; II. zasądził od obwinionego na rzecz oskarżyciela posiłkowego S. S. kwotę 531,36 złotych tytułem kosztów reprezentowania go przez pełnomocnika; III. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 130 złotych tytułem kosztów postępowania. Apelację od powyższego wyroku wniósł obwiniony. Skarżący zaskarżając wyrok w całości, zarzucił mu: - błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności bezpodstawne oparcie ustaleń faktycznych w sprawie jedynie w oparciu o zeznania świadka S. S. przy jednoczesnym nie obdarzeniu wiarą wyjaśnień obwinionego w zakresie w jakim zaprzecza on, aby działał złośliwie i celowo; - nie przeprowadzenie żadnego postępowania dowodowego (zeznań świadków) na okoliczność, iż obwiniony M. C. działał złośliwie zgodnie z art. 107 kw w okresie od dnia 04 marca 2015r. do 15 lipca 2015r.; - ustalenie stanu faktycznego poprzez błędne przyjęcie, iż M. C. wielokrotnie parkował swoje samochody w ten sposób, iż uniemożliwiał S. S. przejście we wspólnym przejściu; - naruszenie art. 107 kw poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, a mianowicie nieuzasadnione przyjęcie w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, iż działanie obwinionego miało znamiona wykroczenia tam opisanego; - naruszenie art. 119 kpw w zw. z art. 627 kpk poprzez obciążenie obwinionego nieuzasadnionymi i w żaden sposób nie znajdującymi podstawy w w/w przepisach kwotą 531,60 złotych tytułem kosztów reprezentowania S. S. przez pełnomocnika. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od zarzucanego mu czynu, ewentualnie wniósł o skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obwinionego w zasadniczej części jest niezasadna, a na uwzględnienie zasługuje jedynie zarzut odnoszący się do wysokości wydatków zasądzonych na rzecz oskarżyciela posiłkowego. Po przeprowadzonej kontroli zaskarżonego orzeczenia Sąd Okręgowy w Siedlcach uznał, że Sąd I instancji trafnie ustalił stan faktyczny w sprawie, dokonał jego prawidłowej oceny pod względem prawnym, a zebrane dowody ocenił w sposób wnikliwy. Sąd Rejonowy w Garwolinie wykazał przy tym, czym kierował się dokonując takiej, a nie innej oceny wiarygodności dowodów, a przyjęte przez siebie stanowisko, uzasadnił w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Uzasadnienie wyroku nie zawiera żadnych luk, czy też nieprawidłowości. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego ( wyrok z dnia 9.11.1990r., WRN 149/90 – OSNKW 1991 z. 7-9, poz. 41 ) przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 kpk m. in. wtedy, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, nadto stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – uargumentowane w uzasadnieniu wyroku. Podzielając w pełni ocenę wiarygodności dowodów dokonaną przez Sąd I instancji, nie ma już potrzeby przeprowadzania ich ponownej szczegółowej analizy. Odnosząc się zaś do zarzutów skarżącego, które sprowadzają się do podważania poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych, wystarczy wskazać, że Sąd Rejonowy w Garwolinie dążąc do obiektywnego wyjaśnienia okoliczności przedmiotowej sprawy szczegółowo przeanalizował zarówno stanowisko obwinionego, który nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, jak i zeznania pokrzywdzonego S. S. . Z zeznań tego świadka, zilustrowanych dokumentacją fotograficzną i mapką geodezyjną, jednoznacznie wynika, iż obwiniony we wskazanym okresie parkował swoje samochody marki M. na posesji przy ul. (...) stanowiącej współwłasność stron w taki sposób, że uniemożliwiał S. S. i członkom jego rodziny przejście przez furtkę rozdzielającą ich posesje. Według pokrzywdzonego decyzja obwinionego o tym, iż nie będzie on korzystał z przedmiotowego przejścia i dlatego swoimi samochodami blokował owo przejście, było niezgodne z zasadami sąsiedzkiego współżycia i nie uwzględniało stanowiska pokrzywdzonego w tym zakresie, tym bardziej, że przez wiele lat obie strony niniejszego postępowania zgodnie korzystały z tego przejścia. Sam obwiniony nie przyznając się do popełnienia zarzucanego mu czynu, odmówił składania wyjaśnień, tym samym nie możliwa była dogłębna analiza jego stanowiska, co podnosi w swojej pisemnej apelacji obwiniony, a co czyni jego zarzut w tym zakresie za chybiony. W ten sam sposób ocenić należy zasadność zarzutu dotyczącego nie przeprowadzenia przez Sąd I instancji postępowania dowodowego na okoliczność złośliwego działania obwinionego wobec pokrzywdzonego. Z protokołu rozprawy z dnia 04 listopada 2016r. wynika bowiem, iż obwiniony, prawidłowo wezwany na ten termin, nie stawił się na nim, a tym samym nie zgłosił żadnych nowych wniosków dowodowych mających na celu wykazanie ewentualnych korzystnych dla niego okoliczności przedmiotowej sprawy. Sąd Rejonowy zasadnie uznał za wystarczający do ustalenia sprawstwa obwinionego w zakresie zarzucanego mu wnioskiem o ukaranie czynu, dotychczas zebrany w sprawie materiał dowodowy, a skoro uprawnione do tego strony niniejszego postępowania nie żądały uzupełnienia postępowania dowodowego, Sąd z urzędu nie widział potrzeby przeprowadzania w tej sprawie nowych dowodów. Nie ulega też wątpliwości, iż charakter utrudnień na jakie został narażony pokrzywdzony zachowaniem obwinionego, jednoznacznie przemawia za dokuczliwym charakterem zachowania obwinionego względem S. S. . Chęć dokuczenia, czy też inaczej określając – „nieżyczliwość” jest właśnie pobudką zachowania sprawcy przedmiotowego czynu stypizowanego w art. 107 kw, a czego skutkiem ma być „dotknięcie” ofiary, wyprowadzenie jej z równowagi, czy spowodowanie jej zdenerwowania, czego obwiniony bezspornie dokonał swoim zachowaniem wobec pokrzywdzonego. Wprawdzie nie bez znaczenia pozostaje na gruncie niniejszej sprawy fakt, iż strony pozostają w konflikcie i według relacji stron nawzajem czynią sobie w tym zakresie różnego rodzaju nieprzyjemności, w tym także skutkujące kolejnymi postępowaniami cywilnymi, jak i karnymi. Okoliczność ta nie może jednak usprawiedliwiać zachowania obwinionego i wpływać na prawnokarną ocenę jego zachowania. Reasumując, Sąd Okręgowy w Siedlcach uznał, że Sąd Rejonowy procedując w niniejszej sprawie nie dopuścił się zarzuconych mu uchybień, a postawione w apelacji zarzuty naruszenia przepisów postępowania (poza art. 119 kpw w zw. z art. 627 kpk , o czym mowa będzie w dalszej części uzasadnienie) oraz wynikającego z nich błędu w ustaleniach faktycznych, stanowią jedynie dowolną polemikę z ustaleniami Sądu I instancji. Na podzielenie zasługuje zaś ostatni z zarzutów apelacji obwinionego dotyczący naruszenia przepisu art. 119 kpw w zw. z art. 627 kpk , bowiem Sąd Rejonowy orzekając od obwinionego na rzecz pokrzywdzonego o zwrocie kosztów reprezentowania go przez pełnomocnika w niewłaściwy sposób dokonał obliczenia tych kosztów. W przedmiotowej sprawie o kosztach reprezentowania pokrzywdzonego przez pełnomocnika orzeczonych od obwinionego należało posłużyć się treścią przepisu § 14 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (DZ. U. 2002.163.1348 ), zgodnie z którym stawka minimalna za obronę przed sądem rejonowym w postępowaniu w sprawach o wykroczenia wynosi 180 zł, a nie jak przyjął Sąd Rejonowy – 360 zł. Kwota ta została powiększona o trzykrotność 20 % w/w kwoty 180 złotych z tytułu rozprawy trwającej dłużej niż jeden dzień (§ 16 w/w Rozporządzenia), co dało kwotę 108 zł. Przyjęcie w tym zakresie przepisów w/w Rozrządzenia, a nie zmieniających go kolejnych rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości dotyczących opłat za czynności adwokackie, tj. z 22 października 2015r (DZ. U. 2015.1801 ) i z 03 października 2016r. ( DZ. U. 2016.1714 ), wynikało z daty wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Dlatego Sąd Odwoławczy zaskarżony wyrok zmienił w ten tylko sposób, iż zasądzoną w pkt 2 od obwinionego na rzecz oskarżyciela posiłkowego S. S. kwotę zwrotu kosztów zastępstwa procesowego obniżył do kwoty 288 złotych. W pozostałej części wyrok Sądu Rejonowego Garwolinie z dnia 04 listopada 2016r. w sprawie II W 1007/15 utrzymano w mocy. Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze oparto na podstawie art. 119 kpw w zw. z art. 636 § 1 kpk . O zwrocie poniesionych przez oskarżyciela posiłkowego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym Sąd Odwoławczy orzekł na podstawie § 14 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (DZ. U. 2002.163.1348 ). Z uwagi na powyższe, Sąd Okręgowy w Siedlcach orzekł, jak w wyroku.