Sad powszechny, VI W 3510/16

(1)córce J. i A. z domu S. urodzonej (...) w Ł. obwinionej o to, że w dniu 28 czerwca 2016 roku około godziny 12:25 we W. kierując pojazdem marki V. (...) o nr.rej. (...) na ulicy (...) przy skrzyżowaniu z Zaułek W. podczas wykonywania manewru cofania nie zachowała szczególnej ostrożności oraz bezpiecznego odstępu w wyniku czego uderzyła w zaparkowany pojazd marki S. o nr.rej. (...) po czym kierująca V. oddaliła się z miejsca zdarzenia. tj. o czyn z art. 97 kw ****************** I. uniewinnia obwinioną M. K.

(1)od popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w części wstępnej wyroku; II. zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieścia) na rzecz obwinionej kwotę 432zł: III. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt VI W 3510/16 UZASADNIENIE W dniu 28 czerwca 2016 roku, około godziny 12:25 we W. , na ulicy (...) przy skrzyżowaniu z Zaułek W. , M. K.

(1), prowadząc pojazd marki V. (...) o nr rej. (...) , wykonała manewr parkowania równoległego, pomiędzy dwa zaparkowane samochody, z czego jednym z nich był pojazd marki S. o nr rej. (...) . Dowody: ⚫ wyjaśnienia obwinionej M. K.

(1), k. 19-20 akt oraz nagranie z rozprawy, z dnia 13 lutego 2017 roku; ⚫ zeznania świadka M. K.

(2), k. 6-7 akt oraz nagranie z rozprawy, z dnia 13 lutego 2017 roku. M. K.

(1)wykonała prawidłowo powyższy manewr, nie uszkadzając przy tym żadnego ze znajdujących się na ulicy (...) we W. pojazdów. Dowody: ⚫ wyjaśnienia obwinionej M. K.

(1), k. 19-20 akt oraz nagranie z rozprawy, z dnia 13 lutego 2017 roku; ⚫ opinia biegłego z zakresu mechaniki pojazdów i warunków drogowych, k. 77-84 akt. Tego samego dnia, około godziny 14:35, właściciel pojazdu marki S. o nr rej. (...) , T. K. , znalazł za przednią wycieraczka swojego samochodu kartkę z informacją o tym, że kierowany przez kobietę pojazd marki V. (...) o nr rej. (...) uderzył w jego auto, po czym kierująca V. oddaliła się z miejsca zdarzenia. T. K. zauważył jednocześnie na swoim samochodzie uszkodzenia tylnego prawego zderzaka, tylnego prawego błotnika na wysokości paliwa oraz tylnych prawych drzwi. Dowody: ⚫ zeznania świadka, T. K. , k. 3-4 akt oraz nagranie z rozprawy z dnia 13 lutego 2017 roku; ⚫ kartka z informacją o zdarzeniu, k. 5 akt; ⚫ zeznania świadka M. K.

(2), k. 6-7 akt oraz nagranie z rozprawy, z dnia 13 lutego 2017 roku. ⚫ druk zgłoszenia szkody (...) S.A. , k . 69-73 akt; ⚫ akta szkody (...) S.A. , załączone do akt sprawy. Wskazane wyżej uszkodzenia nie powstały w związku z manewrami wykonywanymi przez M. K.

(1)pojazdem marki V. (...) o nr rej. (...) . Dowody: ⚫ opinia biegłego z zakresu mechaniki pojazdów i warunków drogowych, k. 77-84 akt; ⚫ zdjęcia pojazdu marki V. (...) o nr rej. (...) , k. 10 akt; ⚫ wyjaśnienia obwinionej M. K.

(1), k. 19-20 akt oraz nagranie z rozprawy, z dnia 13 lutego 2017 roku; M. K.

(1)nie była karana. Pracuje jako specjalista w (...) Sp. z o.o. we W. , osiąga dochód w wysokości 2.000 złotych. Jest panną, nie ma nikogo na utrzymaniu. Nie leczona psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. Dowód: ⚫ dane o karalności z Krajowego Rejestru Karnego, k. 37 akt. W postępowaniu wyjaśniającym M. K.

(1)nie przyznała się do winy i złożyła wyjaśnienia. Zgodnie z nimi w momencie zdarzenia przebywała na ulicy (...) we W. , kierując pojazdem marki V. (...) o nr rej. (...) , jednakże nie uszkodziła wówczas żadnego samochodu. M. K.

(1)potwierdziła powyższe wyjaśnienia w postępowaniu jurysdykcyjnym. Jednocześnie dodała, że we wskazanym w zarzucie miejscu i czasie wykonywała manewr cofania, jednakże nie doszło wówczas do bezpośredniego kontaktu z samochodem marki S. . Wskazała przy tym, że na jej samochodzie nie ma żadnych śladów kontaktu i uszkodzeń, ostatnio naprawa pojazdu miała zaś miejsce w 2014 roku. Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się przede wszystkim na opinii biegłego z zakresu mechaniki pojazdów i warunków drogowych oraz wyjaśnieniach obwinionej złożonych w postępowaniu wyjaśniającym oraz jurysdykcyjnym. W oparciu o powyższe dowody Sąd ustalił przebieg zdarzenia z dnia 28 czerwca 2016 roku, ocenił przy tym ruch pojazdu prowadzonego przez M. K.

(1)pod względem jego zgodności z przepisami prawa. Sąd dał w całości wiarę opinii biegłego z zakresu mechaniki pojazdów i warunków drogowych, jest ona bowiem kompletna, w sposób czytelny i jednoznaczny przedstawia sposób wnioskowania biegłego i nie daje podstaw do kwestionowania zastosowanej metody oraz przebiegu tego wnioskowania. Udziela jednoznacznych odpowiedzi na pytania sformułowane w postanowieniu dotyczącym dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Ponadto analiza rzeczonej opinii pozawala na stwierdzenie, iż odniosła się ona do materiału postępowania w sposób całościowy. Zgodnie z powołaną wyżej opinią, w czasie manewru parkowania równoległego, wykonywanego przez M. K.

(1), nie doszło do kontaktu jej pojazdu z samochodem marki S. . Uszkodzenia, jakie stwierdzono na pojeździe marki S. , były umiejscowiony w tylnej części pojazdu, tymczasem rekonstrukcja przebiegu zdarzenia świadczy o tym, że spowodowanie takich uszkodzeń przez M. K.

(1)było niemożliwe. Obwiniona bowiem wykonywała manewr cofania, aby móc zaparkować pomiędzy dwa samochody, przy czym jednym z nich był pojazd marki S. zaparkowany przodem do wolnego miejsca parkingowego. W tym układzie pojazdów fizycznie możliwe było uderzenie samochodu obwinionej poruszającego się tyłem jedynie w przód samochodu marki S. . Śladów kontaktu w przedniej części pojazdu marki S. jednak nie stwierdzono, podobnie jak nie ujawniono żadnych śladów na pojeździe marki V. prowadzonym przez M. K.

(1). W świetle tych ustaleń należy stwierdzić, że uszkodzenia samochodu S. o nr rej. (...) nie mogły powstać w związku z ruchem pojazdy marki V. (...) o nr rej. (...) , prowadzonym przez obwinioną. Wniosek ten jest logiczny i jednoznacznie wynika z materiału dowodowego oraz sporządzonej opinii biegłego. Sąd dał również wiarę dowodowi w postaci wykonanych przez funkcjonariuszy Policji zdjęć pojazdu marki V. o nr rej. (...) , nie znajdując podstaw do podważenia ich wiarygodności. Podobnie, Sąd nie znalazł podstaw do odmówienia waloru wiarygodności dokumentacji dotyczącej szkody na pojeździe marki S. , nr rej. (...) , dostarczonej przez (...) S.A. Podmiot, od którego pochodzą wskazane dokumenty, należy uznać za obiektywny w stosunku do niniejszej sprawy, ponadto jest to podmiot profesjonalny, rzeczone dokumenty powstały zaś w ramach prowadzonej przez niego działalności. Wyjaśnieniom obwinionej, M. K.

(1)Sąd dał wiarę w całości, jako że są one konsekwentne. Obwiniona nie zmieniała bowiem swojej wersji wydarzeń, zarówno w postępowaniu wyjaśniającym, jak i jurysdykcyjnym wyjaśniła, że nie spowodowała wskazanych uszkodzeń oraz że wykonywany przez nią manewr cofania nie skutkował bezpośrednim kontaktem z innymi pojazdami. Wyjaśnienia te są adekwatne do powołanej wyżej opinii biegłego i korelują z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, wobec czego nie ma podstaw do podważenia ich wiarygodności. Sąd dał również wiarę zeznaniom świadka, M. K.

(2), jednakże jedynie w zakresie w jakim wynika z nich, że że pojazd marki V. wykonywał we wskazanym miejscu i czasie manewr parkowania równoległego. Nie ma wątpliwości, iż w istocie wskazany manewr parkowania pojazdu marki V. miał miejsce, jako, że sama M. K.

(1)to przyznaje. Sąd odmówił natomiast waloru wiarygodności zeznaniom świadka w pozostałym zakresie. Wersja wydarzeń M. K.

(2), zgodnie z którą V. cofając uderzył w pojazd marki S. jest sprzeczna z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Jak już wyżej wykazano, niemożliwe fizycznie było dokonanie przez samochód M. K.

(1)ujawnionych uszkodzeń pojazdu marki S. . Świadek twierdzi bowiem, że obwiniona cofając, tyłem swojego samochodu uderzyła w przód samochodu marki S. . Tymczasem stwierdzono uszkodzenia tylnej części tego pojazdu. Jednocześnie nie stwierdzono żadnych śladów na V. świadczącym o tym, że doszło do kontaktu tego pojazdu z innym samochodem. Zeznania świadka pozostają zatem w wyraźnej opozycji do materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym przede wszystkim do jednoznacznej i nie budzącej wątpliwości opinii biegłego, przeczą ponadto zasadom logicznego rozumowania. Powyższy wywód w całości odnosi się także do dołączonej do akt sprawy notatki sporządzonej przez świadka, M. K.

(2). Zeznania T. K. Sąd uznał za wiarygodne w zakresie wskazania okoliczności dotyczących kontaktu ze świadkiem, M. K.

(2)oraz w zakresie opisu szkód ujawnionych na pojeździe marki S. . W tym zakresie zeznania te bowiem pozostają w zgodzie z pozostałym materiałem dowodowym. W pozostałym zakresie zeznania te Sąd pominął, ponieważ nie są one przydatne dla sprawy, jako że T. K. nie był bezpośrednim świadkiem zdarzenia. Sąd dał w całości wiarę dowodowi w postaci informacji z Krajowego Rejestru Karnego, jako że jest to dokument urzędowy i nie ma podstaw do podważenia zawartych w nim danych, tym bardziej, że znajdują one potwierdzenie w oświadczeniach obwinionej. Wykroczenia z art. 97 k.w. dopuszcza się ten, kto uczestnicząc w ruchu lub znajdując się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także będąc właścicielem lub posiadaczem pojazdu, wykracza przeciwko innym przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym lub przepisom wydanym na jej podstawie. W niniejszej sprawie nie spełniono znamion zawartych w przytoczonym przepisie. Obwiniona co prawda była uczestnikiem ruchu, jednakże, jak jednoznacznie wykazano, nie naruszyła żadnego z wskazanych wyżej przepisów. W szczególności nie można uznać, że M. K.

(1)dokonując manewru cofania nie zachowała szczególnej ostrożności oraz bezpiecznego odstępu od innych pojazdów. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że ruch pojazdu obwinionej był prawidłowy i nie wywołał uszkodzeń żadnego innego pojazdu. W świetle powyższych rozważań należało zatem obwinioną M. K.

(1)uniewinnić, stwierdzając iż nie dopuściła się ona zarzucanego jej czynu. Z uwagi na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie, zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz M. K.

(1)zwrot kosztów udzielonej jej pomocy prawnej z wyboru. Jako że wniesiono o zasądzenie tych kosztów na podstawie norm prawem przepisanych, stosownie do art. 16 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku – Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1999 ze zm.), zastosowano przepisy Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (teks jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) i koszty te ustalono na kwotę 432 złotych. Na koszty te składają się koszty obrony przed sądem rejonowym w postępowaniu w sprawach o wykroczenia wynoszące, zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia, 360 złotych oraz, stosownie do § 17 pkt 1 Rozporządzenia nakazującego doliczać do kosztów obrony 25 % stawki minimalnej za każdy kolejny dzień rozpraw sądowych, 72 złotych (jako że w sumie miały miejsce 2 terminy rozpraw w sprawie). Jako że w niniejszej sprawie zapadł wyrok uniewinniający, kosztami procesu, stosownie do treści art. 632 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. obciążono Skarb Państwa.