Sad powszechny, II K 416/16

Sygn. akt II K 416/16 PR 2 Ds 417.2016 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 maja 2017 r. Sąd Rejonowy w Lwówku Śląskim II Wydział Karny w składzie: Przewodnicząca: SSR Anetta Krawczyk Protokolant: Sandra Mazur po rozpoznaniu w dniach 16.02.2017 r., 21.03.2017 r., 18.04.2017 r. oraz 25.05.2017 r. sprawy karnej P. K. s. J. i A. z d. B. ur. (...) we W. Oskarżonego o to, że: W dniu 15 czerwca 2016 r. w G. , w powiecie (...) , na drodze publicznej prowadził samochód osobowy O. (...) o nr rej. (...) , nie stosując się tym samym do decyzji nr (...) .UP.III. (...)- (...) z dnia 26 lipca 2005 r. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B, wydanej przez Prezydenta W. , tj. o czyn z art. 180a k.k.

1. Oskarżonego P. K. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku stanowiącego występek z art. 180a k.k. i za to na podstawie art. 180a k.k. wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności,
2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokat E. G. kwotę 1653,12 zł, w tym kwotę 309,12 zł stanowiącą stawkę podatku od towarów i usług,
3. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa, w tym nie wymierza mu opłaty. Sygn. akt IIK 416/16 UZASADNIENIE Oskarżony P. K. jest 45 – letnim mieszkańcem Ś. , z zawodu informatykiem, żyjącym w konkubinacie, posiadającym na utrzymaniu dwoje dzieci, utrzymującym się z prac dorywczych. Córka oskarżonego cierpi na dziecięce porażenie mózgowe. Decyzją z dnia 26 lipca 2005 r. nr (...) .UP.III. (...)- (...) Prezydent W. cofnął oskarżonemu P. K. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii (...) do czasu uzyskania pozytywnego egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. W dniu 15 czerwca 2016 r. w G. w powiecie (...) oskarżony prowadził po drodze publicznej samochód osobowy m-ki O. (...) o nr rej. (...) . Po zatrzymaniu przez funkcjonariuszy Policji z G. , wręczono oskarżonemu wezwanie do stawiennictwa w KP w G. . (dowód: wyjaśnienia oskarżonego P. K. – k.12, decyzja Prezydenta W. – k.3, zeznania świadków: Ł. P. – k. 75v, A. K. – k. 75v, A. Z. – k. 75v, dokumentacja medyczna – k. 88-96) W dniu 16 czerwca 2016 r. w L. na ulicy (...) około godziny 0:10 oskarżony P. K. został zatrzymany przez funkcjonariusza Policji z L. podczas kierowania pojazdem. Za wykroczenie z art. 94 § 1 k.w. nałożono na P. K. mandat karny w wysokości 500 zł. (dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonego – k.51v, k.65, informacja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. z dnia 27.04.2017 r. nr (...) - (...)
4. (...) .154.2017.2 – k.87, mandat karny nr (...) - k. 97) Oskarżony P. K. był wielokrotnie karany, w tym za czyny z art. 291 § 1 k.k. , z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, za czyn z art. 286 § 1 k.k. , z art. 289 § 1 k.k. oraz siedmiokrotnie za czyny z art. 180a k.k. (dowód: informacja z Krajowego Rejestru Karnego - k. 62-63) Oskarżony P. K. w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, wyjaśniając, że jest ojcem dwójki dzieci, zamieszkującym w miejscowości, która nie ma bezpośredniego połączenia komunikacyjnego, a jest zmuszony dojeżdżać do pracy i z powrotem. Przed sądem oskarżony wyjaśnił, że po zatrzymaniu, poinformował funkcjonariuszy Policji, że cofnięto mu prawo jazdy. Składając późniejsze wyjaśnienia, oskarżony podniósł, że za czyn objęty niniejszym postępowaniem został ukarany mandatem w wysokości 500 zł i nie powinien być z tego względu ponownie karany. Sąd zważył, co następuje: Wyjaśnienia oskarżonego P. K. , przyznającego się w postępowaniu przygotowawczym do popełnienia zarzucanego mu czynu, zasługują na wiarę. Znajdują one bowiem potwierdzenie w materiale dowodowym w postaci decyzji Prezydenta W. z dnia 26 lipca 2005 r. nr (...) .UP.III. (...)- (...) oraz zeznaniach świadków Ł. P. , A. K. oraz A. Z. . Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego złożonym przed Sądem, że za jazdę bez uprawnień w dniu zdarzenia został ukarany mandatem karnym. Ww. wyjaśnienia są bowiem niekonsekwentne, a nadto sprzeczne z materiałem dowodowym w postaci mandatu karnego nr (...) z dnia 16.06.2016 r. wystawionego przez funkcjonariusza KPP w L. oraz informacji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. z dnia 27.04.2017 r. nr (...) - (...)
5. (...) .154.2017.2, z której wynika, że P. K. został ukarany 16 czerwca 2016 r. mandatem karnym nr (...) przez Komendę Powiatową Policji w L. . Oskarżony został zatrzymany podczas jazdy samochodem zarówno w dniu 15 czerwca 2016 r. w G. , jak i dzień po zdarzeniu - w L. . Nadto z zeznań świadka Ł. P. wynika, że oskarżonemu doręczono wezwanie, nie wystawiając mandatu. Wyjaśnienia oskarżonego, że w dniu zdarzenia został ukarany mandatem karnym stanowią, zdaniem Sądu, przyjętą przez niego linię obrony, mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków Ł. P. , A. K. oraz A. Z. . Są one bowiem logiczne i wzajemnie się uzupełniające. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że świadek A. Z. zeznał, że nie było go podczas rozmowy z funkcjonariuszami Policji, którzy zamierzali wystawić mandat. Nie pamięta również, czy oskarżony poinformował go, że został mu wypisany mandat karny. Dowodów z dokumentów zgromadzonych w sprawie w postaci decyzji Prezydenta W. z dnia 26 lipca 2005 r. nr (...) .UP.III. (...)- (...) , informacji z Krajowego Rejestru Karnego, informacji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. z dnia 27.04.2017 r. nr (...) - (...)
6. (...) .154.2017.2 oraz mandatu karnego nr (...) nie sposób kwestionować. Analiza materiału dowodowego pozwoliła na przyjęcie, że oskarżony P. K. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu. Oskarżony P. K. bowiem w dniu 15 czerwca 2016 r. w G. , w powiecie (...) , na drodze publicznej prowadził samochód osobowy O. (...) o nr rej. (...) , nie stosując się tym samym do decyzji nr (...) .UP.III. (...)- (...) z dnia 26 lipca 2005 r. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B, wydanej przez Prezydenta W. . Czyn oskarżonego wypełnił znamiona występku z art. 180a k.k. W stosunku do zarzucanego oskarżonemu P. K. czynu jako okoliczność obciążającą Sąd uznał znaczny stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu, polegający na naruszeniu dobra, jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji oraz wcześniejszą wielokrotną karalność, w tym za czyny z art. 180a k.k. Zdaniem Sądu oskarżony jest sprawcą niepoprawnym, który naruszając kolejny raz przepisy dotyczące bezpieczeństwa w komunikacji okazał wyjątkowe lekceważenie dla porządku prawnego. Jako okoliczność łagodzącą Sąd uznał brak ujemnych następstw zarzucanego oskarżonemu przestępstwa. Oskarżony był przez dniem 15 czerwca 2016 r. pięciokrotnie skazany za czyny z art. 180a k.k. (w tym w trzech sprawach prawomocnie) na kary o charakterze wolnościowym, tj. grzywny, karę ograniczenia wolności oraz na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby, które nie spełniły wobec niego celów prewencyjnych. Sąd uznał zatem, że karą najbardziej adekwatną do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu, będzie kara 4 miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczona kara, w przekonaniu Sądu, spełni wobec niego cele prewencyjne i represyjne, przekonując, iż złamanie prawa nie jest bezkarne. Uświadomi mu naganność jego postępowania, nieuchronność i surowość sankcji karnych w przypadku popełnienia przestępstwa, a także nieopłacalność tego typu zachowania w przyszłości. Zdaniem Sądu wymierzona kara wywoła odpowiedni oddźwięk społeczny i przekona wszystkich uczestników ruchu o konieczności bezwzględnego podporządkowania się przepisom. W myśl art. 69 § 1 k.k. sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności i jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. W niniejszej sprawie nie zachodzą wobec oskarżonego okoliczności, które pozwalają na zastosowanie środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Możliwe było wymierzenie oskarżonemu P. K. tylko kary o charakterze bezwzględnym, tj. bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Podkreślić jednocześnie należy, że oskarżony, będąc wielokrotnie karany, musiał liczyć się z faktem, że konsekwencje jego zachowania poniesie również rodzina, borykająca się z codziennymi problemami związanymi z opieką nad niepełnosprawnym dzieckiem. W niniejszej sprawie Sąd wyznaczył oskarżonemu obrońcę z urzędu w osobie adwokat E. G. . Biorąc pod uwagę, że obrona z urzędu nie została opłacona, na wniosek obrońcy, zasądzono od Skarbu Państwa kwotę 1653,12 zł, w tym kwotę 309,12 zł tytułem podatku od towarów i usług. Mając na względzie fakt, że oskarżony P. K. utrzymuje się z prac dorywczych oraz obecnie przebywa w zakładzie karnym, Sąd zwolnił go od ponoszenia kosztów postępowania w niniejszej sprawie, obciążając nimi Skarb Państwa.