Sad powszechny, VIII U 1906/16

Sygn. akt VIII U 1906/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 czerwca 2017 roku Sąd Okręgowy w Lublinie VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodnicząca – Sędzia S.O. Danuta Dadej-Więsyk Protokolant – st. sekr. sąd. Katarzyna Tokarska-Józwik po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2017 roku w Lublinie sprawy A. D. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o prawo do renty socjalnej na skutek odwołania A. D. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 3 czerwca 2015 roku znak (...) oddala odwołanie. Sygn. akt VIII U 1906/16 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 3 czerwca 2015 r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. po rozpatrzeniu wniosku z dnia 7 kwietnia 2015 r. odmówił A. D. przyznania prawa do renty socjalnej na podstawie ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz.U. z 2003 r., Nr 135, poz. 1268 ze zm.), ponieważ Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 26 maja 2015 r. nie stwierdziła u niej całkowitej niezdolności do pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji A. D. domagała się uznania, że jest całkowicie niezdolna do pracy i przyznania na tej podstawie prawa do renty socjalnej. Argumentowała, że od dzieciństwa jest osobą niepełnosprawną, a naruszenie sprawności organizmu w znacznym stopniu nastąpiło w okresie nauki w Liceum (odwołanie k. 2 – 3). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wnosił o jego oddalenie, powtarzając argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (k. 4). Na rozprawie strony podtrzymały swoje stanowiska procesowe . Sąd Okręgowy ustalił, co następuje: Wnioskodawczyni A. D. urodziła się w dniu (...) Była uczennicą (...) Ogólnokształcącego w L. w latach 1977 – 1981 r. Następnie była uczennicą Policealnego Studium Zawodowego o specjalności żywienie zbiorowe w okresie od 1 września 1982 r. do 29 czerwca 1984 r. Uzyskała tytuł technika technologii żywienia. Skarżąca pracowała jako pomoc kuchenna, sekretarka. W dniu 7 kwietnia 2015 r. skarżąca złożyła przedmiotowy wniosek o rentę socjalną. Lekarz Orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 7 maja 2015 r. nie uznał wnioskodawczyni za całkowicie niezdolną do pracy (orzeczenie k. 6 a.r.). W wyniku złożonego przez wnioskodawczynię sprzeciwu od w/w orzeczenia Komisja Lekarska w dniu 26 maja 2015 r. orzeczeniem z w/wym. dnia także nie uznała A. D. za całkowicie niezdolną do pracy. W oparciu o to orzeczenie organ rentowy wydał w dniu 3 czerwca 2015 r. decyzję odmowną (k.12a.r.). Celem zbadania zasadności odwołania i prawidłowości wydanej decyzji Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy sądowych o specjalnościach: endokrynologa, neurolora, okulisty, którym zlecił zapoznanie się z aktami sprawy wraz ze złożoną dokumentacją medyczną, przebadanie skarżącej i wydanie opinii, w której wypowiedzieć się mieli co do stopnia niezdolności do pracy, a w szczególności czy wnioskodawczyni jest całkowicie niezdolna do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, powstałym w okresie nauki przed 25 rokiem życia, kiedy ta niezdolność powstała oraz jaki będzie przewidywany okres jej trwania, (postanowienie k. 6, 26 a.s.). Biegła endokrynolog w opinii z 12 listopada 2015 r. rozpoznała u A. D. : (...) w trakcie badań i leczenia i stwierdziła brak całkowitej niezdolności do pracy. Biegła wskazała, iż badana pozostaje pod kontrolą endokrynologa z powodu (...) (...) oraz (...) Przedstawiono propozycje zabiegu operacyjnego po normalizacji poziomu (...) . Badana jest w dobrym stanie ogólnym, (...) , przyjmuje niewielkie dawki M. . Biegła podnosiła, iż badana wymaga kontynuacji diagnostyki oraz dalszej terapii. Być może leczenia operacyjnego. Nie jest to podstawa do uznania wnioskodawczyni za całkowicie niezdolną do pracy (k. 11 – 12 a.s.). Również biegli specjaliści chorób oraz neurolog stwierdzili brak u A. D. niezdolności do pracy rozpoznając (...) Biegli wskazali, iż opiniowana ma lat 53 i jest z wykształcenia technologiem żywienia. Obecnie nie pracuje. Ostatnio zatrudniona była jako pomoc kuchenna, wcześniej pracowała jako sekretarka, statystyk medyczny. Dotychczas odbyła dwie porady w poradni neurologicznej. Do neurologa zgłasza się z powodu (...) które ujawniły się w październiku 2015 r., wcześniej nie była leczona neurologicznie. U wnioskodawczyni rozpoznano również (...) poddają się terapii i nie czynią długotrwałej niezdolności do pracy. W ocenie neurologicznej, wnioskodawczyni jest zdolna do podjęcia zatrudnienia zgodnego z posiadanymi kwalifikacjami zawodowymi. W ocenie okulistycznej brak jest przesłanek do uznania opiniowanej za osobę niezdolną do pracy. Po odpowiednim zaopatrzeniu (...) opiniowanej jest na bardzo dobrym poziomie. W zespołowej ocenie stanu zdrowia wnioskodawczyni biegli nie znaleźli (...) , które czyniło by opiniowaną długotrwale niezdolną do pracy, zarówno obecnie, jak i w przeszłości (k. 30 – 31). W piśmie z dnia 7 listopada 2016 r. wnioskodawczyni złożyła zastrzeżenia do opinii. Podniosła, iż w trakcie nauki w Liceum Ogólnokształcącym powstała u niej (...) dołączyła dokumentację medyczną z lat 2001 – 2016 między innymi wyniki badań EKG, tarczycy z lat 2001, 2009, 2012, wyniki badań (...) i (...) z 2016 r., zdjęcie rtg z 2005, 2012, 2016 r. Biorąc pod uwagę podniesione okoliczności Sąd z urzędu dopuścił dowód z opinii biegłego ortopedy celem wyjaśnienia spornych okoliczności (k. 52 a.s.). Biegły ortopeda rozpoznał u A. D. : (...) Opierając się na przeprowadzonym w dniu dzisiejszym badaniu przedmiotowym i podmiotowym oraz analizując szczegółowo dokumentację lekarską zawartą w aktach sprawy oraz przebieg pracy zawodowej biegły uważa, że w obecnym stanie zdrowia wnioskodawczyni nie jest niezdolna do pracy z żadnej przyczyny związanej ze stanem narządu ruchu bez względu na czasokres jej powstania (k. 57 – 59). Na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. skarżąca zakwestionowała wnioski opinii biegłych. Powtórzyła, że stan jej zdrowia nie pozwala na wykonywanie pracy, ale nie zgłosiła żadnych wniosków dowodowych. Złożone wyniki badań diagnostycznych w tym dotyczące (...) badań laboratoryjnych znajdują się w dokumentacji medycznej (k. 20 – 26, 27, 28, 4 – 15) i były przedmiotem analizy biegłych. Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o przytoczone dowody z dokumentów zawarte w aktach sprawy i aktach organu rentowego, które obdarzono wiarą w całości. Zostały one sporządzone w przepisanej formie, w oparciu o obowiązujące w dacie ich wydania przepisy prawne, przez kompetentne osoby w ramach przysługujących im uprawnień. Rozstrzygając w sprawie Sąd oparł się na wnioskach opinii biegłych sądowych lekarzy z zakresu: endokrynologii, neurologii, okulistyki i ortopedii, którzy przebadali wnioskodawczynię, wnikliwie przeanalizowali jej dokumentację medyczną i szczegółowo omówili wpływ zdiagnozowanych u niej schorzeń na zdolność do pracy. Wzięli pod uwagę fakt, że skarżąca od dzieciństwa na (...) w trakcie badań i leczenia, jednakże stanowczo wykluczyli aby okoliczności te dawały podstawę do ustalenia u niej całkowitej niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji. W ten sposób odnieśli się do wszystkich zagadnień wymagających wiedzy specjalistycznej. Wnioski zawarte w treści opinii zostały wystarczająco i w sposób przekonujący uzasadnione. Z tych względów Sąd uznał, że opinie te przedstawiają wystarczające wiadomości specjalne niezbędne do merytorycznego rozstrzygnięcia zarzutów zawartych w odwołaniu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1999 r., II UKN 96/99). Wnioskodawczyni wprawdzie zakwestionowała ustalenia opinii, ale nie postawiła pod ich adresem żadnych zarzutów merytorycznych i nie złożyła żadnych nowych wniosków dowodowych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Odwołanie A. D. nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie . Stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy z 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz. U. z 2003 r., Nr 135, poz. 1268 ze zm.), renta socjalna przysługuje osobie pełnoletniej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało: 1) przed ukończeniem 18 roku życia; 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej - przed ukończeniem 25 roku życia; 3) w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej. Rentę przyznaje się na stałe – jeżeli całkowita niezdolność do pracy jest trwała (art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy), bądź na wskazany okres – jeżeli całkowita niezdolność do pracy jest okresowa (art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy). Całkowita niezdolność do pracy może powstać po upływie okresów wskazanych w powyższym przepisie (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2006 r., II UZP 4/06, OSNP 2006, nr 21-22, poz. 334, czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 2009 r., I UK 346/08, LEX nr 515411) ale dla nabycia prawa do renty socjalnej istotne jest, by przyczyna naruszenia sprawności organizmu osoby ubezpieczonej (powodująca całkowitą niezdolność do pracy) powstała nie później niż w okresach wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 1-3 ustawy. Pojęcia „całkowita niezdolność do pracy” i „naruszenie sprawności organizmu” nie są tożsame. Można więc stwierdzić, że całkowita niezdolność do pracy i naruszenie sprawności organizmu mogą powstać w różnych momentach. Możliwe jest więc, że całkowita niezdolność do pracy powstanie później niż naruszenie sprawności organizmu. Może się zdarzyć, że zmiany chorobowe u osoby, u której doszło do naruszenia sprawności organizmu, nasilą się do tego stopnia, że uniemożliwią jej wykonywanie jakiejkolwiek pracy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2007 r., II UK 259/06, niepublikowany).Tak więc zasadnicze znaczenie ma to, że naruszenie sprawności organizmu z powodu którego doszło do całkowitej niezdolności do pracy musi powstać w okresach wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 1-3 ustawy. Całkowita niezdolność do pracy musi pozostawać w związku przyczynowym z naruszeniem sprawności organizmu powstałym w okresach wynikających z przepisu art. 4 ust. 1 pkt 1-3 ustawy. Z opinii biegłych lekarzy wynika, że u A. D. brak jest całkowitej niezdolności do pracy, zarówno obecnie, jak i w przeszłości, a zatem brak jest podstaw do ustalenia jej prawa do renty socjalnej. Stan jej zdrowia został oceniony zarówno pod kątem zdiagnozowanych u niej schorzeń rozpatrywanych odrębnie, jak i całościowo. Biegli stwierdzili u wnioskodawczyni od dzieciństwa (...) w trakcie badań i ocenie i uznali, że całość obrazu klinicznego nie sprowadza całkowitej niezdolności do pracy. Nie można oczywiście pominąć występujących naruszeń sprawności organizmu, które niewątpliwie utrudniają wykonywanie wszystkich czynności życia, ale jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26.01.2011r ( I UK 240/10, M.P.Pr. 2011/6/321-322) pojęcia „całkowita niezdolność do pracy” i „naruszenie sprawności organizmu” nie są tożsame. Istniejące naruszenia sprawności organizmu nie zawsze powoduje całkowitą niezdolności do pracy. Wnioskodawczyni nie zgodziła się z powyższymi ustaleniami, jednakże w przekonaniach swoich pozostaje odosobniona. W tym stanie rzeczy decyzję organu rentowego odmawiającą A. D. przyznania prawa do dochodzonego świadczenia należy uznać za prawidłową, zaś odwołanie od niej oddalić. Z tych względów Sąd Okręgowy na podstawie powołanych przepisów oraz art. 477 14 § 1 kpc orzekł jak w sentencji.