Sad powszechny, X P 970/15

Sygn. akt XP 970/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 czerwca 2017 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu Wydział X Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSR Agnieszka Chlipała-Kozioł Protokolant: Ewa Trawińska po rozpoznaniu w dniu 23.06.2017 r. we Wrocławiu sprawy z powództwa: P. R. przeciwko: (...) Sp. Z o.o. w Ż. o świadczenia związane z podróżą służbową – ryczałty za noclegi I. oddala powództwo; II. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej 180 zł tytułem zwrotu części kosztów zastępstwa procesowego; III. nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Powód P. R. pozwem z 14 września 2015 r. (data stempla pocztowego) skierowanym przeciwko (...) sp. z o.o. z siedzibą w Ż. , wniósł o zasądzenie od strony pozwanej 9.367,68 euro wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 30 kwietnia 2015 r. do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa procesowego. Uzasadniając swoje żądania powód podniósł, że w okresie od 23 października 2007 r. do 13 lutego 2015 r. był zatrudniony u strony pozwanej na stanowisku kierowcy. W okresie od 14 września 2012 r. do 13 lutego 2015 r. w związku z pracą – transportem międzynarodowym, przebywał poza granicami Polski. Miejscem jego odpoczynku była kabina prowadzonego samochodu ciężarowego. W związku z tymi wyjazdami nie otrzymał jednak żadnej należności za noclegi, a jedynie diety. Powód wskazał, że zgodnie z art. 21a ustawy o czasie pracy kierowców, kierowcy w podróży służbowej przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem tego zadania, ustalane na zasadach określonych w kodeksie pracy . Powód podniósł, że nie sposób przyjąć, że umożliwienie przenocowania na przenośnym rozkładanym leżaku o wymiarach 190x60cm, bez wyposażenia w klimatyzację postojową, bieżącą wodę, miejsca do przygotowania posiłku, toalety stanowiło zapewnienie bezpłatnego noclegu (k. 3-10). Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z 22 września 2015 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, nakazał stronie pozwanej aby w ciągu dwóch tygodni od doręczenia nakazu zapłaciła na rzecz powoda kwotę 39.623,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 15 września 2015 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 1.800,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego i 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Ponadto, nakazał pobrać od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Śródmieścia kwotę 496,00 zł tytułem opłaty od pozwu od której powód był zwolniony z mocy ustawy albo wnieść w tymże terminie sprzeciw (k. 20). W sprzeciwie od nakazu zapłaty strona pozwana (...) sp. z o.o. z siedzibą w Ż. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko, strona pozwana zarzuciła, że przez cały okres zatrudnienia powód ani razu nie zgłaszał roszczeń dotyczących wypłaty ryczałtu za noclegi. W okresie zatrudnienia powoda obowiązywał regulamin wynagradzania, który regulował problematykę należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej. Powód miał zapewniony przez cały okres świadczenia pracy bezpłatny i prawidłowy nocleg oraz warunki wystarczające do odpoczynku, jeździł bowiem pojazdami fabrycznie wyposażonymi w miejsca do spania. Podkreśliła, że zgodnie z ustawą o czasie pracy kierowców, dobowy odpoczynek kierowców, mógł być wykorzystany w pojeździe, jeżeli pojazd znajduje się na postoju i jest wyposażony w miejsce do spania. Pozwana dodała, że istotą ryczałtu za noclegi jest przeznaczenie go na koszty noclegów w przypadku, gdy nie są one potwierdzone rachunkiem. Jeżeli zatem pojazd posiada odpowiednie miejsce do spania i znajduje się na postoju, a kierowca wybiera nocleg w pojeździe oraz gdy nie ponosi kosztów noclegu – można przyjąć, że pracodawca zapewnił bezpłatny nocleg i z tego tytułu nie przysługuje żaden ryczałt. Strona pozwana podkreśliła, że oprócz darmowych noclegów, powód otrzymywał jeszcze dodatek za niedogodności związane ze spaniem w kabinie w łącznej wysokości 27.520,86 zł, a także ekwiwalent za pranie i innego rodzaju premie. Oczywistym jest zatem, że odbierając odpoczynek w kabinie pojazdu nie poniósł żadnych kosztów noclegu, które należałoby mu zwrócić. Dodała, że powód w sposób niejasny i nieprecyzyjny określił, w jaki sposób obliczył kwotę ryczałtu. Niezależnie od powyższego strona pozwana zarzuciła również, że powód zrzekł się roszczeń z tytułu nierozliczonych delegacji. Podkreśliła, że świadczenia z tytułu podróży służbowych nie stanowią wynagrodzenia za pracę, lecz inne świadczenia związane z pracą i nie ma do nich zastosowania przepis art. 84 k.p. Pozwana dodała, że działanie powoda staje także w sprzeczności ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa, gdyż jest ono nieproporcjonalnie wysokie do jego wkładu pracy i poniesionych kosztów. Wskazała również, że żądanie w zakresie ryczałtu za nocleg od początku września 2012 r. do 21 września 2012 r. uległo przedawnieniu (k. 25-55). Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny. Powód P. R. był zatrudniony u strony pozwanej (...) sp. z o.o. z siedzibą w Ż. , w okresie od 23 października 2007 r. do 13 lutego 2015 r., na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku kierowcy. W okresie zatrudnienia powód kierował ciągnikami siodłowymi wyposażonymi w miejsce do spania. Jeździł nimi zarówno na terenie kraju, jak i poza granicami Polski. W okresie od 14 września 2012 r. do 13 lutego 2015 r. odbył kilkadziesiąt podróży służbowych poza granice kraju, m.in. do F. , N. , W. , H. , R. Każdy wyjazd był udokumentowany poleceniem wyjazdu służbowego. Będąc w podróży poza granicami kraju, powód każdorazowo spędzał nocleg w kabinie pojazdu. Nie ponosił żadnych kosztów związanych z noclegami. Z tytułu podróży służbowych strona pozwana wypłacała powodowi diety zgodnie z obowiązującym regulaminem. Nie były natomiast wypłacane ryczałty za noclegi. W okresie zatrudnienia powód nie domagał się wypłaty ryczałtów za noclegi. Dowody: Okoliczności bezsporne. Po każdym zjeździe z trasy powód musiał iść do działu transportu i rozliczyć się z delegacji, w tym wyjaśnić, z jakiego powodu zatrzymał się w danym miejscu, o której godzinie przekroczył granicę. Powód starał się na bieżąco składać wszystkie dokumenty dotyczące delegacji do działu transportu. Pracodawca rozliczał wszystkie delegacje, a powód nie kwestionował tych rozliczeń. Na koniec zatrudnienia powód nie miał nierozliczonych żadnych delegacji. Pieniądze z delegacji były wypłacane w kasie. Powód otrzymywał dodatek za niedogodności w kabinie. W dniu 12 lutego 2015 r. powód złożył wniosek o rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron z dniem 13 lutego 2015 r. Powód złożył wniosek o rozwiązanie umowy o pracę, gdyż znalazł lepsza pracę. Strona pozwana zaakceptowała wniosek powoda i łącząca strony umowa o pracę uległa rozwiązaniu 13 lutego 2015 r. W związku z zakończeniem współpracy, powód podpisywał różne dokumenty. W dniu 12 lutego 2015 r. powód podpisał oświadczenie o treści: „W pełni świadomy swej decyzji oraz konsekwencji z niej wynikających z własnej i nieprzymuszonej woli poprzez ten dokument zrzekam się jakichkolwiek roszczeń finansowych z tytułu nierozliczonych przeze mnie delegacji w całym okresie zatrudnienia” . Dowody: Wyjaśnienia powoda P. R. złożone na rozprawie 23.06.2017 r., Kartoteki płacowe – karta 262-269, Zestawienia operacji bankowych – karta 270-275 Wniosek powoda z 12.02.2015 r. – karta 60, Oświadczenie powoda z 12.02.2015 r. – karta 276. Aktualnie powód wraz z małżonką pracują i z tego tytułu uzyskują dochody rzędu 11.00,00-12.000,00 zł. Na utrzymaniu mają 2 dzieci w wieku 4 i 6 lat. Posiadają zobowiązania kredytowe, których miesięczne raty wynoszą 1.600,00-1.700,00 zł. Dowody: Wyjaśnienia powoda P. R. złożone na rozprawie 23.06.2017 r. Sąd Rejonowy zważył co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. W niniejszej sprawie bezsporne było, że w dniu 12 lutego 2015 r. powód złożył pracodawcy pisemne oświadczenie o zrzeczeniu się jakichkolwiek roszczeń finansowych z tytułu nierozliczonych przez niego delegacji w całym okresie zatrudnienia. Z treści dokumentu wynika w ocenie Sądu Rejonowego jednoznacznie, że jeżeli nawet w dniu 12 lutego 2015 r. istniały jakiekolwiek nierozliczone kwoty przysługujące powodowi z tytułu delegacji, to w momencie rozwiazywania umowy powód zrzekł się tych należności, czyli dobrowolnie pozbawił się uprawnienia do dochodzenia zapłaty ewentualnych należności z tytułu delegacji w przyszłości. W ocenie Sądu Rejonowego, w świetle obowiązujących przepisów prawa powód mógł skutecznie zrzec się swoich roszczeń wynikających z podróży służbowych. Do należności z tytułu podróży służbowych, tj. diet i ryczałtów za noclegi, nie ma bowiem zastosowania art. 84 k.p. , zgodnie z którym pracownik nie może zrzec się prawa do wynagrodzenia ani przenieść tego prawa na inną osobę. Zakaz ten obejmuje zatem wyłącznie prawo do wynagrodzenia, pod którym to pojęciem oprócz wynagrodzenia w ścisłym znaczeniu tego pojęcia, mieszczą się także dodatki do wynagrodzenia, premie, nagroda jubileuszowa, czy ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. W wyroku z 20 czerwca 2006r. (II PK 317/05 – publ. portal orzeczeń SN) Sąd Najwyższy stwierdził, że „ ochronie przewidzianej w Rozdziale II Działu Trzeciego Kodeksu pracy , oprócz wynagrodzenia za pracę w ścisłym znaczeniu, podlegają należności przysługujące pracownikowi na podstawie przepisów prawa pracy w rozumieniu art. 9 § 1 k.p. i spełniające podobne funkcje, jak wynagrodzenie za pracę. Jednocześnie należność zagwarantowana w umowie o pracę, niemająca swojego odpowiednika w przepisach prawa pracy i niebędąca wynagrodzeniem za pracę ani niespełniająca podobnej funkcji, nie mieści się w tak rozumianym przedmiocie ochrony” . Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, diety i inne należności wypłacane kierowcom zatrudnionym w transporcie międzynarodowym przyznane na pokrycie zwiększonych wydatków na wyżywienie czy noclegi nie mają charakteru wynagrodzenia za pracę (por. np. wyrok SN z 24 listopada 2011r., I UK 180/11 – publ. portal orzeczeń SN) . Wnioskować z tego należy, że należności te nie podlegają ochronie z art. 84 k.p. , a zatem pracownik może skutecznie zrzec się roszczeń z tytułu podróży służbowych. Należy podkreślić, że w toku postępowania powód nie kwestionował tego, że złożył oświadczenie woli z 12 lutego 2015 r., i że znajduje się na nim jego podpis. Nie zarzucał też, aby owo oświadczenie było dotknięte jakimikolwiek wadami oświadczenia woli i nie próbował się w żaden sposób uchylić od skutków złożonego oświadczenia. Nie złożył również w tym zakresie oświadczenia na piśmie w zakresie, o jakim mowa w art. 88 § 1 k.c. W treści pisma powód złożył oświadczenie woli o treści: „W pełni świadomy swej decyzji oraz konsekwencji z niej wynikających z własnej i nieprzymuszonej woli poprzez ten dokument zrzekam się jakichkolwiek roszczeń finansowych z tytułu nierozliczonych przeze mnie delegacji w całym okresie zatrudnienia” . Na świadczenia z tytułu delegacji składają się bezspornie zarówno diety, jak i ryczałty za noclegi. Zdaniem Sądu podpisane przez powoda zrzeczenie się roszczeń jednoznacznie dotyczy wszystkich nierozliczonych kwot, jakie ewentualnie mogłyby być należne z tytułu odbytych przez powoda delegacji. W trakcie przesłuchania powód nie potrafił przekonująco wyjaśnić, z jakiej przyczyny zrzeczenie miałoby nie dotyczyć kwot objętych pozwem w niniejszej sprawie. Podniósł, że oświadczenie dotyczy wyłącznie delegacji „nierozliczonych”, nie zaś „rozliczonych”, jednocześnie jednak przyznał, że żadnych nierozliczonych delegacji w jego stosunkach z pracodawcą nie było, wszystko bowiem rozliczał na bieżąco. Stanowisko powoda i prezentowana przez niego wykładnia złożonego oświadczenia są zdaniem Sądu Rejonowego nieuprawnione, sprzeczne z literalną treścią oświadczenia złożonego przez powoda i jego celem, którym było zdaniem Sądu zamknięcie między stronami kwestii zwrotu przez pracodawcę kosztów związanych z podróżami służbowymi i ustalenie, że powód nie ma do pozwanego roszczeń z tego tytułu. Konkludując wskazać należy, że jeśli powód P. R. nie zażądał zwrotu części kosztów podróży służbowych od pracodawcy – wszystko jedno, czy z tytułu diet, czy ryczałtów – to nie rozliczył delegacji w tym zakresie, i zgodnie ze złożonym oświadczeniem, skutecznie zrzekł się prawa do dochodzenia tych roszczeń w przyszłości. W tych okolicznościach rozważenie pozostałych argumentów podnoszonych w pozwie przez powoda, a tym samym prowadzenie w tym zakresie postępowania dowodowego, było zbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Jedynie na marginesie wskazać należy, że dodatkową przesłanką uzasadniającą oddalenie powództwa, która w świetle poczynionych wyżej rozważań nie miała decydującego znaczenia, była okoliczność, że w spornym okresie powód nie poniósł żadnych kosztów noclegu, spał bowiem zawsze w kabinie pojazdu, korzystając z zapewnionego przez pracodawcę wyposażenia i nie wysuwając z tego tytułu wobec pracodawcy żadnych roszczeń. Ponadto, pomimo że strona pozwana nie wypłacała powodowi ryczałtów za noclegi, wypłacała na jego rzecz dodatek za spanie w kabinie. Tym samym zrekompensowała powodowi niedogodności związane ze spędzaniem noclegów w kabinie samochodu. Z uwagi na powyższe, w pkt I sentencji wyroku Sąd oddalił powództwo z uwagi na skuteczne zrzeczenie się przez powoda prawa do należności z tytułu podróży służbowych. Stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy ustalił głównie w oparciu o dowody z dokumentów niekwestionowanych przez strony i niebudzących żadnych wątpliwości, które zostały sporządzone w przewidzianej formie, a ich autentyczność, nie została skutecznie zakwestionowana przez strony w toku postępowania. Ponadto, na okoliczność złożonego oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do roszczeń, Sąd dopuścił i przeprowadził dowód z przesłuchania powoda. Wyjaśnienia powoda w zakresie okoliczności podpisania przez niego oświadczenia Sąd uznał za wiarygodne, były one bowiem spontaniczne i konsekwentne. W trakcie zeznań powód nie kwestionował faktu złożenia oświadczenia. Podnoszone przez powoda okoliczności, że dokument ten został przez niego podpisany bez przeczytania, bez zrozumienia, czy też bez zapytania o jego znaczenie, obciążają samego powoda. Przedstawione przez powoda na pytanie Sądu rozumienie treści oświadczenia, zgodnie z którym oświadczenie miałoby dotyczyć tylko części delegacji – delegacji nierozliczonych, jakich, jak sam powód zeznał, między stronami nie było - jako sprzeczne z literalnym brzmieniem oświadczenia i nielogiczne, Sąd uznał za próbę obrony stanowiska przedstawioną wyłącznie na potrzeby niniejszego procesu, nie dając wiary, że powód rzeczywiście w ten sposób rozumiał oświadczenie. Zdaniem Sądu powód przed złożeniem powództwa najprawdopodobniej zapomniał, że oświadczenie o takiej treści złożył. W tych okolicznościach, Sąd oddalił pozostałe wnioski dowodowe stron, w tym o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego i przesłuchanie licznych świadków. Okoliczności na które były powoływane powyższe dowody nie miały bowiem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a ich przeprowadzenie spowodowałoby tylko niepotrzebną zwłokę w postępowaniu. Na koszty strony pozwanej składało się wynagrodzenie jej pełnomocnika, które zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804) mówiącym, iż do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, wynosiło 1.800,00 zł. O kosztach postępowania w punkcie II sentencji wyroku, Sąd orzekł w oparciu o art. 102 k.p.c. , odstępując od ogólnej zasady wynikającej z art. 98 k.p.c. Zgodnie z art. 102 k.p.c. , w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Ustawodawca nie precyzuje, co rozumieć należy przez „szczególnie uzasadniony” wypadek, pozostawiając to ocenie Sądu, który winien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tak związane z jej przebiegiem, jak i treścią i charakterem żądania oraz sytuacją osobistą i majątkową stron. W orzecznictwie przyjmuje się, że „szczególnie uzasadniony wypadek” w rozumieniu art. 102 k.p.c. może zajść w szczególności, gdy z uzasadnionych względów powód mógł być subiektywnie przekonany o zasadności swego roszczenia (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 20.12.1979 r., III PR 78/79, OSP 1980/11/196, wyroku z 25.02.1975 r., II PR 302/74, Lex nr 7664 lub postanowienia z 7.01.1982 r., II CZ 191/81, Lex nr 8389) . Przede wszystkim, w ocenie Sądu, powód składając pozew w połowie 2015 r. mógł żywić subiektywnie uzasadnione przekonanie, co do zasadności swoich roszczeń, które było uzasadnione stanowiskiem judykatury. Zgodnie bowiem z uchwałą Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów z 12 czerwca 2014 r. (II PZP 1/14 Biuletyn SN 2014 nr 6) zapewnienie pracownikowi - kierowcy samochodu ciężarowego odpoczynku nocnego w kabinie samochodu ciężarowego, podczas wykonywania przewozów w transporcie międzynarodowym, nie stanowi zapewnienia przez pracodawcę bezpłatnego noclegu w rozumieniu § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, póz.191 ze zm.) co powoduje, że pracownikowi przysługuje zwrot kosztów noclegu na warunkach i w wysokości określonych w § 9 ust. 1-3 tego rozporządzenia albo na korzystniejszych warunkach i wysokości, określonych w umowie o pracę, układzie zbiorowym pracy lub innych przepisach prawa pracy. Powyższy pogląd został wyrażony także w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2014 r. (I PZP 3/14 OSNP 2015/4/47, LEK nr 1511152, www.sn.pi, Biul.SN 2014/10/21, M.P.Pr. (...), (...)-69, M.P.Pr. (...)-144). Zaakcentowano w niej, że obowiązkiem pracodawców zatrudniających kierowców w transporcie międzynarodowym, jest zapewnienie kierowcy bezpłatnego noclegu umożliwiającego odpowiednią regenerację sił, przy czym warunku tego nie spełnia miejsce do spania w kabinie pojazdu (nawet, gdy ma ono wysoki „godziwy" standard), i choć przepisy o czasie pracy kierowców dopuszczają realizację dobowego (ewentualnie także tygodniowego) odpoczynku kierowcy, w odpowiednio do tego przystosowanej kabinie pojazdu, nie wynika z nich jednak w żaden sposób, że w takich sytuacjach pracownikowi nie należy się rekompensata za nocleg w warunkach odbiegających od warunków hotelowych. Sytuacja ta uległa jednak zmianie wraz z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 24 listopada 2016 r. (sygn. akt K 11/15), który stwierdził niekonstytucyjność przepisów, na których opierał swoje roszczenie powód. Okoliczność złożenia oświadczenia woli o zrzeczeniu się roszczeń zdaniem Sądu najprawdopodobniej umknęła powodowi, przez co zdecydował się on na złożenie pozwu w niniejszej sprawie. Sąd Rejonowy miał na uwadze, że strona pozwana podjęła obronę w procesie, jej pełnomocnik sporządził pismo procesowe i uczestniczył na jednej rozprawie, na której doszło do zakończenia sprawy w I instancji. Przez większość czasu postępowanie w sprawie było zawieszone i w tym czasie nie generowało kosztów związanych z obsługą prawną obu stron. Wobec nieprzeprowadzania w sprawie długotrwałego postępowania dowodowego, a także w świetle okoliczności, że – jak wynika ze stanowisk obu stron – strona pozwana uczestniczy w innych, podobnych procesach wytoczonych przez jej pracowników, należało uznać, że nakład pracy pełnomocnika strony pozwanej w niniejszej sprawie nie był znaczny. W tych okolicznościach Sąd uznał za zasadne obciążenie powoda kwotą 180,00 zł, stanowiącą 10% stawki minimalnej. Zasądzoną kwotę powód jest w stanie wydatkować bez uszczerbku utrzymania jego i jego rodziny, jego sytuacja finansowa nie jest bowiem, zgodnie z zeznaniami powoda w tym zakresie, niekorzystna. W punkcie III sentencji wyroku nieuiszczonymi kosztami sądowymi w postaci opłaty od pozwu, Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 w zw. z art. 100 ust. 1, art. 96 ust. 1 pkt 4, art. 35 pkt 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) obciążył Skarb Państwa, mając na uwadze, że zgodnie z dyspozycją art. 98 k.p.c. nie było podstaw do obciążenia tymi kosztami strony wygrywającej sprawę – w niniejszej sprawie strony pozwanej – natomiast powód, który sprawę przegrał, był zwolniony od kosztów sądowych z mocy ustawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.