Sad powszechny, I C 371/15

(1)przeciwko M. K.

(1)o zapłatę I. zasądza od M. K.

(1)na rzecz U. W. i W. W.

(1)solidarnie kwotę 85 000 ( osiemdziesiąt pięć tysięcy ) złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 19 stycznia 2015 roku do dnia zapłaty; II. zasądza od M. K.

(1)na rzecz U. W. i W. W.

(1)solidarnie kwotę 4 680 (cztery tysiące sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu; III. nakazuje pobrać od M. K.

(1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 3 187 (trzy tysiące osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem brakującej części opłaty od pozwu. Na oryginale właściwy podpis Sygn. akt I C 371/15 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 6 lutego 2015 roku powodowie U. W. i W. W.

(1)wnieśli o zasądzenie od pozwanego M. K.

(1)na ich rzecz kwoty 85 000 wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 19 stycznia 2015 roku do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu powodowie wskazali, że udzielili pozwanemu pożyczki w łącznej kwocie 85 000 zł. Podkreślili, że w dniu 23 stycznia 2011 roku dokonali na rzecz swojego ówczesnego zięcia M. K.

(1)przelewu środków pieniężnych w kwocie 60 000 zł, zaś w dniu 29 grudnia 2010 roku w tym samym trybie przekazali mu kwotę 20 000 zł. Pozostała część pożyczki – 5 000 zł została przekazana bezpośrednio pozwanemu. M. K.

(1)w dniu 27 marca 2014 roku podpisał pismo potwierdzające zawarcie umowy pożyczki w kwocie 85 000 zł i zawierające oświadczenie o zobowiązaniu się do jej zwrotu. M. K.

(1)nie uiścił na rzecz U. i W. małżonków W. żadnej z rat. Powodowie w dniu 12 stycznia 2015 roku wezwali go do zapłaty kwoty 85 000 zł w okresie 5 dni od otrzymania wezwania. Pozwany w wyznaczonym terminie nie spłacił pożyczki (k. 3-7). W piśmie z dnia 6 lipca 2015 roku pozwany M. K.

(1)wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powodów kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwany podkreślił, że nie otrzymał od powodów pożyczki, a jedynie powodowie przekazali jemu i jego ówczesnej żonie, a ich córce M. W. pieniądze na remont domu. Zaprzeczył jakoby podpisał oświadczenie z dnia 27 marca 2014 roku. Podkreślił, że albo dokument został mu podsunięty w momencie, gdy on i jego żona podpisywali szereg dokumentów związanych z podziałem majątku i rozwodem, albo powodowie wykorzystali jego podpis in blanco, którym dysponowała córka powodów w okresie małżeństwa. Pozwany wniósł o przypozwanie M. W. – jego byłej żony, podnosząc, że w razie uznania przez sąd istnienia długu wobec powodów, nie będzie wątpliwości, że jest to zobowiązanie z okresu jego małżeństwa (k.43-45). Strony podtrzymały swoje stanowisko przez cały czas trwania postępowania (k. 99 od 00:53:09 do 01:01:52). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: U. i W. małżonkowie W. są rodzicami M. W. , która 25 sierpnia 2007 roku zawarła związek małżeński z M. K.

(1). Pozwany od 2006 roku prowadził działalności gospodarczą, najpierw projektową, następnie w 2009 roku założył spagehetterię (...) znajdującą się na ul. (...) w R. . Na rozwinięcie tej działalności i modernizację lokalu zaciągnął u swoich teściów U. i W. małżonków W. pożyczkę w kwocie 85 000 zł. W tym czasie pozwany i jego żona zaciągnęli kredyt bankowy na zakup i remont wspólnego domu w M. . Powodowie pomagali im czasem finansowo (dowód: zeznania powodów – k. 61 od 00:11:17 do 00:34:52, k. 99 od 00:36:13 do 00:45:03 zeznania świadka M. W. – k. 98 od 00:05:33 do 00:45:03, częściowo zeznania pozwanego – k. 61v od 00:34:52 do 01:01:25 i k. 98 od 00:45:03 do 00:52:54). M. K.

(1)w dniu 29 grudnia 2010 roku otrzymał od swoich teściów- U. i W. małżonków W. tytułem pożyczki kwotę 20 000 złotych, która została przekazana przez nich na konto jego żony M. W. . Przelew bankowy zawierał opis, z którego wynikało, że kwota 20 000 zł jest przeznaczona dla pozwanego. W dniu 23 stycznia 2011 roku uzyskał od nich na swoje konto przelew na kwotę 60 000 zł, opatrzony tytułem wpłaty: „kredyt M. ”. Pozostałą kwotę 5 000 zł otrzymał do ręki w formie gotówkowej (dowód: zeznania powodów – k. 61 od 00:11:17 do 00:34:52, k. 99 od 00:36:13 do 00:45:03 zeznania świadka M. W. – k. 98 od 00:05:33 do 00:45:03, potwierdzenia operacji przelewu k. 15-16). Małżonkowie M. W. i M. K.

(1)prowadzili wspólne gospodarstwo domowe i remontowali zakupiony dom w M. . Pozwany prowadził działalność gospodarczą, a jego żona M. W. pracowała w biurze projektowym. Pomiędzy małżonkami doszło do rozkładu pożycia. M. K.

(1)wyprowadził się ze wspólnego mieszkania. W dniu 6 czerwca 2013 roku przed notariuszem A. D. M. K.

(1)i M. W. zawarli umowę majątkową małżeńską ustanawiającą ustrój rozdzielności majątkowej. W dniu 20 czerwca 2013 roku przed notariuszem A. D. pozwany, w ramach częściowego podziału majątku dorobkowego, darował M. W. swój udział do ½ części nieruchomości położonej w miejscowości M. gmina G. . Pozwany kontaktował się z żoną w sprawie długu zaciągniętego od jej rodziców i prosił powodów o wyrozumiałość (dowód: zeznania powodów – k. 61 od 00:11:17 do 00:34:52, k. 99 od 00:36:13 do 00:45:03 zeznania świadka M. W. – k. 98 od 00:05:33 do 00:45:03, częściowo zeznania pozwanego – k. 61v od 00:34:52 do 01:01:25 i k. 98 od 00:45:03 do 00:52:54, akt notarialny Rep A Nr (...) – k. 66-67, kopia aktu notarialnego rep. A nr (...) - k. 46-47, pismo pozwanego – k. 71). W dniu 27 marca 2014 roku w Kancelarii Adwokackiej pełnomocnika powodów K. S. zostało sporządzone oświadczenie pozwanego o uznaniu przez niego długu wobec powodów oraz ustaleniu harmonogramu spłat tego długu w ratach. Oświadczenie to zostało wtedy podpisane przez pozwanego. W dniu 9 lipca 2014 roku Sąd Okręgowy w Radomiu rozwiązał przez rozwód małżeństwo M. W. i M. K.

(1). W dniu 1 października 2014 roku dokonali oni ostatecznego podziału majątku dorobkowego (dowód: zeznania powodów – k. 61 od 00:11:17 do 00:34:52, k. 99 od 00:36:13 do 00:45:03, zeznania świadka M. W. – k. 98 od 00:05:33 do 00:45:03, częściowo zeznania pozwanego – k. 61v od 00:34:52 do 01:01:25 i k. 98 od 00:45:03 do 00:52:54, kopia aktu notarialnego rep. A nr (...) - k. 48-49, oświadczenie M. K.

(1)o uznaniu długu k. 9-10). Pozwany nie spłacał określonych w jego oświadczeniu rat pożyczki udzielonej przez powodów i dlatego w dniu 12 stycznia 2015 roku zostało do niego skierowane przez nich wezwanie do zapłaty kwoty 85 000 zł w terminie 5 dni od otrzymania wezwania (dowód: pismo powodów z dnia 12 stycznia 2015 roku k. 11-12). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zeznań powodów U. i W. małżonków W. , świadka M. W. oraz załączonych do akt dokumentów, które nie były kwestionowane przez strony. Sąd oparł się również częściowo na zeznaniach pozwanego M. K.

(1)w części dotyczącej jego sytuacji rodzinnej i majątkowej. Nie dał natomiast wiary jego zeznaniom co do tego, że nie otrzymał od powodów pożyczki oraz nie podpisywał oświadczenia o uznaniu długu. Zeznania te są sprzecznie z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w postaci zeznań powodów i świadka M. W. oraz dokumentów. Podkreślić należy, że pozwany nie kwestionował prawdziwości swojego podpisu na oświadczeniu z dnia 27 marca 2014 roku, a jedynie stwierdził, że dokument został mu podstępnie podsunięty, albo powodowie wykorzystali jeden z jego podpisów in blanco, które były w posiadaniu jego żony a córki powodów M. W. . Jego zeznania w tym zakresie także nie znajdują żadnego potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Sąd zważył co następuje: Powództwo powodów jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 720 § 1 kc przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Z omówionego powyżej materiału dowodowego wynika, że strony zawarły umowę pożyczki na kwotę 85 000 zł i pozwany ma obowiązek spłacić istniejący dług. Wprawdzie umowa nie została zawarta na piśmie, jednak fakt otrzymania pieniędzy przez pozwanego potwierdzają zarówno przelewy bankowe znajdujące się w aktach sprawy jak i zeznania powodów oraz świadka M. W. . Za uznaniem, że strony zawarły umowę pożyczki, a pieniądze jakie z tego tytułu otrzymał pozwany miały być przekazane na prowadzenie działalności gospodarczej przez M. K.

(1)przemawia również zachowanie samego pozwanego. W elektronicznej wiadomości tekstowej z dnia 8 października 2013 roku, którą pozwany wysłał do M. W. , nie negował on, że otrzymał pomoc finansową od jej rodziców i stwierdził, że czuje się zobligowany do oddania im pożyczonych pieniędzy. Ponadto w dniu 27 marca 2014 roku podpisał on oświadczenie, w którym uznał dług i zobowiązał się do jego spłaty w ratach zgodnie z przedstawionym w nim harmonogramem. Nie można przyjąć, że M. K.

(1), prowadzący od kilku lat działalność gospodarczą, podpisywałby dokumenty finansowe bez uprzedniego ich przeczytania. Ponadto w tym czasie pomiędzy małżonkami doszło już do rozpadu pożycia i trudno uznać, że pozwany tak wtedy ufał żonie, że podpisał przedstawiony przez nią dokument finansowy bez uprzedniego zapoznania się z jego treścią. Podkreślić należy, że do podpisania oświadczenia doszło w kancelarii adwokackiej (...) i w tym dniu, kiedy pozwany spotkał się tam z M. W. , nie były podpisywane żadne inne dokumenty dotyczące ich spraw majątkowych czy rodzinnych. Wszelkie umowy dotyczące majątku wspólnego sporządzane były przed notariuszem albo wcześniej – w czerwcu 2013 roku (umowa rozdzielności majątkowej i darowizny części majątku dorobkowego) albo później po rozwiązaniu jego małżeństwa przez rozwód w październiku 2014 roku (umowa o ostateczny podział majątku dorobkowego). Podkreślić należy, że oświadczenie o uznaniu długu nie nosi śladów jakiegoś przerobienia lub manipulacji, które wskazywałyby, że zostało sporządzone później, niż złożony podpis pozwanego. Jest napisane spójnie i tworzy integralną całość. Treść tego oświadczenia jest jasna i prosta, nie zostały użyte żadne skomplikowane określenia prawnicze i finansowe. Nie ma więc podstaw do uznania, że pozwany nie wiedział co podpisuje, tym bardziej, że jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego to sam pozwany wystąpił z inicjatywą rozłożenia spłat kwoty pożyczki na raty. Stwierdzić należy, iż pozwany - poza własnymi zeznaniami - nie przedstawił żadnych dowodów przemawiających za uznaniem, że kwota 85 000 zł otrzymana przez niego pod U. i W. małżonków W. nie stanowiła pożyczki, którą przeznaczył na prowadzenie swojej działalności gospodarczej. Tym bardziej, że właśnie w 2009 roku rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej także w zakresie gastronomii i potrzebne mu były środki finansowe na modernizację lokalu i zakup potrzebnych sprzętów. Zakładając, że pożyczka została udzielona małżonkom i przeznaczona była do ich majątku wspólnego to podnieść należy, że zgodnie z art. 366 § 1 kc wierzyciel może obecnie żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich albo od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych. To powodowie w takiej sytuacji mieliby obecnie prawo wyboru od kogo będą dochodzili spełnienia roszczenia. Pozwanemu przysługiwałby w takim wypadku jedynie roszczenie regresowe wobec M. W. . Podkreślić należy, że nie ma jednak podstaw do uznania, iż pożyczka powodów przeznaczona była dla pozwanego i jego żony M. W. do majątku wspólnego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznaczne , że była ona przeznaczona dla M. K.

(1)na prowadzenie działalności jego gospodarczej i to jemu została przez powodów udzielona pożyczka. Pozwany prowadził swoją działalność gospodarczą jeszcze przed zawarciem związku małżeńskiego. W tej sytuacji z uwagi na treść art. 31i 33 kro nie można więc uznać, iż pożyczka dotyczyła majątku wspólnego, lecz majątku odrębnego pozwanego. Nie było więc podstaw by wezwać M. W. do udziału w sprawie w charakterze pozwanej. W związku z powyższym Sąd uznał roszczenie powodów za uzasadnione i dlatego w punkcie pierwszym wyroku zasądził od M. K.

(1)na rzecz małżeństwa U. W. i W. W.

(1)kwotę 85 000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 19 stycznia 2015 roku. O odsetkach ustawowych Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 kc , zasądzając je od żądanej kwoty od dnia 19 stycznia 2015 roku tj. od dnia następnego po upływie 5- dniowego terminu do zapłaty wskazanego w piśmie powodów z dnia 12 stycznia 2015 roku, otrzymanego przez pozwanego w dniu 13 stycznia 2015 roku (k. 14). O kosztach procesu w przedmiotowej sprawie Sąd orzekł w punkcie drugim na podstawie art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu Sąd zasądził od M. K.

(1)na rzecz U. i W. małżonków W. solidarnie kwotę 3600 zł tytułem zwrotu kosztówy zastępstwa procesowego, o których mowa w § 6 pkt. 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dziennik Ustaw z 2002 roku Nr 163, poz.1348 z późn. zm.), opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz uiszczoną przez powodów opłatę od pozwu w kwocie 1063 zł. Wobec powyższego Sąd w punkcie trzecim wyroku nakazał pobrać od pozwanego M. K.

(1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 3187 zł tytułem brakującej części opłaty. Wysokość należnej opłaty Sąd ustalił na podstawie art. 13 ust. 1 Ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( tj. Dz. U. z 2010 roku Nr 90 poz. 594 ze zm).