Sad powszechny, IV RNs 134/17

Sygn. akt IV RNs 134/17 POSTANOWIENIE Dnia 9 czerwca 2017r Sąd Rejonowy w Wieliczce IV Wydział Rodzinny i Nieletnich w składzie: Przewodniczący: SSR Paweł Styrna Protokolant: sekr. sądowy Rita Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 9.06.2017r. na rozprawie sprawy z wniosku Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w W. przy uczestnictwie Z. T. o zastosowanie obowiązku poddania się leczeniu w zakładzie lecznictwa odwykowego postanawia: I. zobowiązać uczestnika Z. T. PESEL (...) do poddania się leczeniu odwykowemu przeciwalkoholowemu w stacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego, II. zasądzić od Z. T. na rzecz Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w W. kwotę 40 zł (czterdziestu złotych) tytułem zwrotu opłaty sądowej, III. nakazać ściągnąć od Z. T. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Wieliczce kwotę 381,18 zł (trzysta osiemdziesiąt jeden złotych 18/100) tytułem wydatków tymczasowo wyłożonych przez Skarb Państwa na wynagrodzenie biegłych. Sygnatura akt IV RNs 134/17 UZASADNIENIE postanowienia z 9 czerwca 2017r. Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w W. wniosła o orzeczenie wobec Z. T. obowiązku leczenia w zakładzie lecznictwa odwykowego, wskazując, że (...) została pisemnie zawiadomiona przez Prokuraturę w W. o konieczności rozważenia podjęcia czynności zmierzających do ustalenia czy zachodzą względem uczestnika podstawy do zastosowania ustawy z 26.10.1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałanie alkoholizmowi . Uczestnik wezwany do biegłych nie stawił się, a komisja po przeanalizowaniu akt sprawy podjęła decyzje o skierowaniu sprawy do sądu. Uczestnik Z. T. wniósł o oddalenie wniosku, zaprzeczając jego twierdzeniom. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pismem z dnia 17 listopada 2016r. Prokuratora Rejonowa w Wieliczce powiadomiła (...) w W. o konieczności podjęcia czynności zmierzających do ustalenia czy wobec Z. T. zachodzą podstawy do zastosowania obowiązku leczenia odwykowego zgodnie z przepisami ustawy z 26.10.1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałanie alkoholizmowi . Wnioskodawca podjął czynności zmierzające do przebadania uczestnika przez biegłego z zakresu uzależnienia alkoholowego, na które jednak nie stawił się Z. T. . Uczestnik mieszka sam, nie jest żonaty i nie ma dzieci. Pozostaje jednak w konflikcie z siostrą, z która toczy spór o podział majątku (dział spadku). Na kanwie tego sporu dochodzi do konfliktów, w trakcie, których interweniuje policja. W opinii psychologicznej biegły sądowy M. P. wskazał, że Z. T. jest osoba uzależnioną od alkoholu i wymaga leczenia odwykowego. Pomimo stwierdzonych u uczestnika zaburzeń osobowości leczenie odwykowe może przynieść poprawę jego stanu zdrowia. W tej sytuacji, w ocenie biegłego psychologa, konieczne jest podjęcie leczenia w warunkach oddziału zamkniętego leczenia odwykowego. Takie same konkluzje przedstawił w swojej opinii biegły psychiatra J. K. , wskazując, że leczenie odwykowe Z. T. może przynieść poprawę jego stanu zdrowia i winno się odbywać w warunkach zamkniętego oddziału leczenia odwykowego. Obaj biegli wskazali, że leczenie winno być kontynuowane w poradni odwykowej i w grupach (...) . Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów tj. wystąpienie Prokuratury z dnia 17.11.2016r. oraz notatki urzędowe z 16.02.2017r. i 12.01.2017r., które są czytelne, podpisane, nikt też nie kwestionował ich wiarygodności ani treści. Podstawa ustaleń faktycznych były też opinie biegłych psychiatry J. K. oraz psychologa M. P. , które zostały sporządzone przez specjalistów, odpowiadają na postawione biegłym do zaopiniowania pytania i zagadnienie, w końcu też zostały wydane po osobistym badaniu uczestnika i nie były przez niego kwestionowane. Sąd odmówił wiary zeznaniom Z. T. , w części, w której kwestionował on swoje uzależnienie od alkoholu, gdyż zeznania te pozostają w sprzeczności z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym, w szczególności z opiniami biegłych sądowych, w których jednoznacznie potwierdzono uzależnienie alkoholowe uczestnika. W pozostałej części zeznania Z. T. były dla Sądu wiarygodne i stanowiły podstawę ustaleń faktycznych. Sąd zważył, co następuje: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 35, poz. 230, tekst jednolity: Dz. U. 2007 r. Nr 70, poz. 473) ustanawia w przepisie art. 21 ust. 2 zasadę dobrowolności poddania się leczeniu przez osoby uzależnione od alkoholu, a jednocześnie dopuściła określone w niej wyjątki od powyższej zasady. Wyjątki te zostały podyktowane ważnymi względami społecznymi i dotyczą one osób, które w związku z nadużywaniem alkoholu powodują rozkład życia rodzinnego, demoralizację małoletnich, uchylają się od pracy albo systematycznie zakłócają spokój lub porządek publiczny i które nie poddają się dobrowolnemu leczeniu. Stosownie do treści przepisu art. 26 ustawy takie osoby, jeżeli są uzależnione od alkoholu, można zobowiązać do poddania się leczeniu w stacjonarnym lub niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego, a o obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu orzeka sąd (art. 25 ust. 2, art. 29). Nałożenie przez sąd obowiązku poddania się leczeniu stanowi wyjątek od zasady dobrowolności leczenia przewidzianej w art. 21 ust. 2 zdanie drugie ustawy. Postępowanie ma na celu ustalenie, czy w stosunku do osoby, której dotyczy, istnieją ustawowe przesłanki do poddania jej obowiązkowi leczenia, a w wypadku istnienia takich podstaw, czy leczenie to powinno mieć miejsce w stacjonarnym czy niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego. Podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są wiec art. 24 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi , zgodnie, z którymi do poddania się leczeniu odwykowemu w warunkach stacjonarnych lub niestacjonarnych, zobowiązać można te osoby, które w związku z nadużywaniem alkoholu (…) zakłócają spokój porządek publiczny, po zasięgnięciu opinii w przedmiocie uzależnienia od alkoholu i wskazania rodzaju zakładu leczniczego. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy zauważyć należy, że po za wszelką wątpliwością zrealizowana została medyczna przesłanka, zastosowania obowiązku leczenia odwykowego Z. T. . Z opinii zgromadzonych w niniejszej sprawie, psychologicznej i psychiatrycznej, wynika, bowiem jednoznacznie, że uczestnik jest uzależniony od alkoholu, nie ma woli podjęcia leczenia odwykowego, które uważa za niezasadne, a wiec w takiej sytuacji konieczne jest podjęcie leczenia w warunkach oddziału zamkniętego. Co więcej, biegli wskazali, że ze względu na postawę uczestnika, konieczne będzie także kontynuowanie takiego leczenia, po opuszczeniu oddziału zamkniętego, w warunkach poradni odwykowej i uczestnictwo w grupach (...) . W ocenie Sądu spełniona została także tzw. społeczna przesłanka, obowiązkowego leczenia odwykowego, a potwierdza ją w szczególności relacja samego uczestnika, przedstawiona na rozprawie w dniu 2 czerwca 2017r. W trakcie zeznań Z. T. przyznał, bowiem, że jest w wieloletnim konflikcie z siostrą, dochodzi do awantur, podczas których interweniowała policja. Co prawda uczestnik, wyklucza, aby konflikt ten pozostawał w związku z nadużywaniem alkoholu, starając się powiązać go z tocząca się sprawą o dział spadku, jednakże argumentacja ta nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na treść powołanych wyżej opinii psychologicznej i psychiatrycznej, w których jednoznacznie potwierdzono chorobę alkoholową uczestnika i wskazano na obowiązek leczenia odwykowego w tzw. systemie zamkniętym. Wyjaśnić przy tym należy, że leczenie odwykowe nie wpłynie na ograniczenie praw uczestnika w sprawie o dział spadku i nie powinno mieć znaczenia dla końcowego rozstrzygnięcia w tej sprawie, wręcz przeciwnie, odbycie takiego leczenia pozwoli Z. T. na świadome podejmowanie decyzji w sprawach majątkowych oraz ewentualnie na wyciszenie konfliktu z siostrą. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia. O kosztach postepowania orzeczono na podstawie art. 520 § 1 kpc , mając na uwadze, że interesy stron były sprzeczne. Nakazując ściągnąć od uczestnika kwotę 381,18 zł, stanowiącą równowartość wydatków na wynagrodzenie biegłych, tymczasowo pokrytych przez Skarb Państwa, stosowano art. 83 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 113 ustawy z 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych .