Sad powszechny, II Ka 542/13

Sygn. akt II Ka 542/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Sędziowie: SO Mariola Krajewska - Sińczuk (spr.) SO Hanna Prządka Protokolant: sekr. sądowy Agnieszka Wierzbicka przy udziale prokuratora Anny Świderskiej po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2013 r. sprawy P. K. oskarżonego o przestępstwo z art. 224 §2 kk i in. na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt II K 465/11 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 240 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Sygn. akt II Ka 542/13 UZASADNIENIE P. K. został oskarżony o to, że w dniu 28 marca 2008r. w P. , gm. K. , pow. (...) , woj. (...) stosował przemoc wobec funkcjonariusza Policji asp. sztab. K. W. , ruszając samochodem marki V. nr rej. (...) w sytuacji, gdy funkcjonariusz ten w tym czasie miał przypięte kajdanki do swojej ręki oraz ręki siedzącego w samochodzie jako pasażera A. K. , powodując że asp. sztab. K. W. był zmuszony biec obok samochodu przez około 20 metrów, zmuszając go w ten sposób do zaniechania prawnej czynności zatrzymania poszukiwanego A. K. oraz narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, tj. o czyn z art. 224 § 2 kk w zb. z art. 160 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2013 roku Sąd Rejonowy w Węgrowie: I. oskarżonego P. K. w granicach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w dniu 28 marca 2008r. w P. , gm. K. , pow. (...) , woj. (...) stosował przemoc wobec funkcjonariusza Policji asp. sztab. K. W. , ruszając samochodem marki V. nr rej. (...) w sytuacji, gdy funkcjonariusz ten w tym czasie trzymał kajdanki w ręku, które jednocześnie były przypięte do ręki siedzącego w samochodzie pasażera A. K. , zmuszając go w ten sposób do zaniechania prawnej czynności zatrzymania poszukiwanego A. K. tj. dokonania zarzucanego mu czynu, wyczerpującego dyspozycję art. 224 § 2 kk i za czyn ten na podstawie art. 224 § 2 kk skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i z art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 3 lat; III. na podstawie art. 71 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych; IV. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 220 złotych tytułem opłaty oraz obciążył go poniesionymi w sprawie wydatkami postępowania w kwocie 180,07 złotych. Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżony. Zaskarżył wyrok w całości. Kwestionując swoją winę w zakresie przypisanego mu występku podniósł, iż ustalenia Sądu, jakoby stosował on przymus w stosunku do policjanta są błędne, gdyż on żadnej przemocy nie stosował, a „policjant puszczając kajdanki stawał się człowiekiem wolnym od przymusu”. Uznając zaskarżony wyrok za bezprawny skarżący wniósł o uniewinnienie go od popełnienia przypisanego czynu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja wniesiona przez oskarżonego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym i z tego względu Sąd odwoławczy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Kontrola zaskarżonego orzeczenia i jego pisemnych motywów pozwala na uznanie, że Sąd Rejonowy w Węgrowie, wbrew wywodom zawartym w osobistej apelacji oskarżonego, nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania, która miałaby wpływ na treść wyroku w zakresie podnoszonym w pisemnym środku odwoławczym. Sąd orzekający dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i nie można dopatrzyć się w nich błędu. Wnikliwie przeanalizował całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wskazując którym z tych dowodów przyznał walor wiarygodności i dlaczego, a którym z nich tego przymiotu nie nadał i z jakich przyczyn. Zaprezentowana przez Sąd I instancji ocena dowodów jest logiczna i przekonywująca. Została przeprowadzona zgodnie z regułą wyrażoną w art. 7 kpk . Znajduje wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a jej prawidłowość pozwala się skontrolować w postępowaniu odwoławczym, nie wymagając korekty. Przede wszystkim podnieść należy, iż analiza pisemnego środka odwoławczego wskazuje na to, że oskarżony nie kwestionuje dokonanej przez Sąd orzekający oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, ani też ustalonego na ich podstawie stanu faktycznego. Nie zgadza się natomiast z dokonaną przez Sąd I instancji oceną prawną zaistniałego zdarzenia. W jego ocenie Sąd nie miał możliwości dokonania zmiany opisu czynu w ramach zarzutu z aktu oskarżenia. Zdaniem Sądu odwoławczego, Sąd Rejonowy w Węgrowie zaprezentował prawidłowy pogląd prawny sprowadzający się do uznania, że P. K. , zachowując się w sposób opisany w ustalonym stanie faktycznym i w zmienionym opisie czynu, dopuścił się występku z art. 224 § 2 kk i swoje stanowisko w tym zakresie w sposób przekonujący uzasadnił. Przypomnieć należy, iż bezsporne jest to, że funkcjonariusze policji w osobach A. G. i K. P. w dniu zdarzenia pełnili służbę i dokonali zatrzymania pojazdu marki V. nr rej. (...) , którym kierował oskarżony, zaś jego pasażerem był poszukiwany przez Policję A. K. . Ich zamiarem było zatrzymanie poszukiwanego mężczyzny i doprowadzenie go do zakładu karnego celem odbycia kary pozbawienia wolności. Niewątpliwe jest również to, że K. P. podszedł do samochodu od strony pasażera i rozpoznał siedzącego tam poszukiwanego A. K. oraz przystąpił do założenia mu kajdanek. Rozpoznany mężczyzna bronił się przed tym, odpychał policjanta i próbował zamknąć drzwi pojazdu. Gdy policjantowi udało się zapiąć kajdanki na ręce A. K. , nadal nie chciał on opuścić pojazdu. Wtedy oskarżony P. K. zabezpieczył drzwi od strony kierowcy tak, aby nie otworzył ich stojący po jego stronie funkcjonariusz policji A. G. i ruszył pojazdem. W tym czasie policjant K. P. drugą część kajdanek, które zapięte były na ręce A. kuty trzymał w ręku. Po ruszeniu samochodem przez oskarżonego K. P. biegł obok samochodu marki V. , krzycząc aby kierowca - oskarżony w sprawie -zatrzymał pojazd. P. K. nie uczynił tego od razu, a dopiero po przejechaniu około 20 metrów i to na skutek interwencji policjanta A. G. , który wsiadł do samochodu służbowego i jechał za pojazdem oskarżonego, używając sygnału dźwiękowego. Oceniając zaistniałą sytuację, która jest przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, iż policjant K. P. „nie był ciągnięty w czasie jazdy oskarżonego” i mógł w każdej chwili, po ruszeniu pojazdu kierowanego przez P. K. , wypuścić kajdanki z ręki, a zatem bezpodstawne było czynienie oskarżonemu zarzutu narażenia funkcjonariusza policji K. P. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Zasadnym było jednak, wbrew twierdzeniom oskarżonego zawartym w apelacji, przypisanie mu popełnienia występku wywierania wpływu na czynność funkcjonariusza policji, która polegała na tym, że stosował przemoc wobec niego ruszając samochodem w sytuacji, gdy policjant trzymał w ręku kajdanki, które jednocześnie przypięte były do ręki siedzącego w tym samochodzie pasażera A. K. i zakwalifikowanie tego występku z art. 224 § 2 kk . Niewątpliwie w zaistniałej sytuacji oskarżony ruszając samochodem zastosował przemoc wobec policjanta, a uczynił to wyłącznie po to, aby zmusić K. P. do zaniechania prawnej czynności, a mianowicie zatrzymania jego brata A. K. . Wprawdzie oskarżony nie przyznał się do dokonania przypisanego mu czynu, to jego sprawstwo zostało przez Sąd Rejonowy w sposób przekonywający wykazane. W tej sytuacji zarzut błędnego przyjęcia, iż P. K. swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycję art. 224 § 2 kk jest chybiony. W niniejszej sprawie zeznania funkcjonariuszy policji K. P. , częściowo zeznania A. G. , częściowo zeznania M. A. , częściowo zeznania M. R. (w zakresach wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku) oraz dowody z dokumentów, uznane zostały za dowody pełnowartościowe i na ich podstawie ustalił Sąd w sprawie prawidłowy stan faktyczny, a następnie na jego podstawie stwierdził winę w zakresie występku, który poprawnie opisał i zakwalifikował, uzasadniając swoje stanowisko w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia, które sporządzone zostały zgodnie z dyrektywami wynikającymi z brzmienia art. 424 kpk . Nie można uznać, że zmieniając opis czynu Sąd I instancji przekroczył ramy czynu zarzucanego aktem oskarżenia, który zakwalifikowany był z art. 224 § 2 kk w zb. z art. 160 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk . Wyeliminował jedynie z opisu czynu zarzut narażenia pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i z kwalifikacji prawnej art. 160 § 1 kk oraz zmodyfikował pozostawiony opis w ten sposób, że zamiast błędnego stwierdzenia, iż pokrzywdzony funkcjonariusz w tym czasie miał przypięte kajdanki do swojej ręki, wprowadził prawidłowy zapis, znajdujący oparcie w zebranych dowodach, że funkcjonariusz ten w tym czasie trzymał kajdanki w ręku. Zatem wina oskarżonego w zakresie czynu, który wyczerpał dyspozycję art. 224 § 2 kk jest niewątpliwa. Sąd Okręgowy nie dostrzega powodów do kwestionowania przyjętej w wyroku kwalifikacji prawnej czynu przypisanego P. K. i przyjętego opisu przypisanego występku. Sąd I instancji swoje stanowisko w tym zakresie również należycie uzasadnił, znajduje ono pełną akceptację Sądu odwoławczego. Odnosząc się do kwestii rodzaju i wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego, stwierdzić należy, że jest ona wyważona, sprawiedliwa i nie nosi cech rażącej surowości. Z tych względów nie ma powodów do jej zmiany, bądź złagodzenia w postępowaniu odwoławczym. W ocenie Sądu II instancji jest ona adekwatna do stopnia winy P. K. i stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu przestępstwa. Kara w takim wymiarze, w świetle okoliczności sprawy trafnie wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, spełni zamierzone cele i to zarówno w ramach prewencji szczególnej – uświadomi oskarżonemu naganność swojego postępowania i prewencji ogólnej – ugruntuje w społeczeństwie poczucie nieuchronnego ukarania sprawcy karą współmierną do wagi popełnionego czynu. Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd odwoławczy na podstawie art. 437 § 1 kpk i art. 456 kpk orzekł, jak w wyroku.