Sygn. akt IX Ka 1096/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 listopada 2013 r. Sąd Okręgowy w Kielcach, IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Tomasz Nowak Protokolant: sekr.sądowy Katarzyna Komosa przy udziale oskarżyciela publicznego --------------- po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2013 r. sprawy D. K. obwinionego o wykroczenie z art.92 a kw na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Sandomierzu z dnia 18 kwietnia 2013r. sygn. akt II W 118/13 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od obwinionego D. K. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 80 (osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania odwoławczego. IXKa 1096/ 13 UZASADNIENIE D. K. został obwiniony o to, że: w dniu 22 grudnia 2012 r. o godz.
- 15 na drodze (...) w miejscowości Z. woj. (...) kierując samochodem marki B. o nr rej. (...) przekroczył dopuszczalną prędkość na obszarze zabudowanym o 45 km/ godz. (95/ 50) tj. o czyn z art. 92 a kw Sąd Rejonowy w Sandomierzu wyrokiem zaocznym z dnia
- IV. 2013 r. w sprawie IIW 118/ 13 orzekł, co następuje: I. uznał obwinionego D. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, a stanowiącego wykroczenie z art. 92 a kw i za to z mocy art. 92a kw w zw. z art. 24 § 1 i § 3 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 300 (trzysta) złotych; II. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 130 (sto trzydzieści) złotych. Powyższy wyrok zaskarżył w całości obrońca obwinionego zarzucając:
- obrazę przepisów prawa procesowego to jest art. 65 § l k.p.w. oraz § 73 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lutego 2007 r. Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz.U. z 2007 r., nr 38, póz. 249 z późn. zm.), poprzez doręczenie obwinionemu zawiadomienia o terminie rozprawy, zawierającego nieprawidłową informację o terminie rozprawy, czego skutkiem było naruszenie prawa obwinionego do obrony oraz osobistego uczestnictwa w rozprawie;
- obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie art. 71 § 2 k.p.w. , poprzez wydanie wyroku zaocznego, podczas gdy rozprawa powinna zostać odroczona z uwagi na brak prawidłowego zawiadomienia obwinionego o terminie rozprawy;
- obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie art. 4 k.p.w. , polegającą na uniemożliwieniu obwinionemu skorzystania w pełni z przysługującemu mu prawa do obrony z uwagi na doręczenie zawiadomienia zawierającego błędnie określony termin rozprawy;
- obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie art.: 2 § 2, 4, 5 § 2, 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w. poprzez subiektywną ocenę materiału dowodowego i w sposób uwzględniający jedynie okoliczności przemawiające na niekorzyść obwinionego bez równoważnego potraktowania dowodów temu przeczących a mianowicie:
- przyjęcie za w pełni wiarygodne zeznania świadków M. Ż.
(1)oraz D. - M. , podczas gdy taki dowód traktować należy z dużą ostrożnością z uwagi na to, że policjant składając zeznania w charterze świadka, nie podważy prawidłowości wykonanego przez siebie urządzeniem mierniczym pomiaru prędkości;
- obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie art. 410 k.p.k w zw. z art. 82 § l k.p.w. poprzez nie przeprowadzenie stosownych dowodów w celu ustalenia, czy urządzenie typu (...) służące do pomiaru prędkości użyte 22 grudnia 2012_r. posiada aktualne świadectwa legalizacji, czy Policjanci obsługujący urządzenie miernicze przeszli stosowne szkolenie w zakresie obsługi takich urządzeń, oraz okoliczności dokonania pomiaru, co ma istotne znaczenie dla określenia prawidłowości dokonanego przez funkcjonariuszy policji pomiaru prędkości, z jaką poruszał pojazd obwinionego;
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które miały wpływ na treść orzeczenia, a to poprzez błędne uznanie, że D. K. w dniu 22 grudnia 2012 r. w miejscowości Z. woj. (...) kierując samochodem marki B. o nr rej. (...) przekroczył dopuszczalną prędkość na obszarze zabudowanym o 45 km/godz., podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania obwinionego za winnego zarzucanego mu czynu stanowiącego wykroczenie z art. 92 a kw; Na zasadzie art. 427 § l i 437 § l k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu. Nadto wniósł na podstawie art. 106a k.p.w. o uzupełnienie przewodu sądowego poprzez przeprowadzenie poniżej wskazanych dowodów:
- ponowne przesłuchanie świadków: M. Ż.
(1)oraz D. M.
(1)- na okoliczność czy funkcjonariusze posiadają odpowiednie kwalifikacje do obsługi urządzeń pomiarowych typu ISKRA, tj. czy posiadają odpowiednie specjalistyczne szkolenie z zasad obsługi ww urządzeń, czy znana jest im instrukcja obsługi urządzenia, czy urządzenie użyte do pomiaru prędkości w dniu 22 grudnia 2012 posiadało aktualne świadectwo legalizacji, w jaki sposób dokonany został pomiar prędkości,
- zwrócenie się do Komendy Powiatowej Policji w S. o nadesłanie:
- świadectwa legalizacji/homologacji urządzenia pomiarowego typu (...) użytego podczas kontroli drogowej w dniu 22 grudnia 2012 r., oraz decyzji zatwierdzenia typu urządzenia pomiarowego wydanej przez Główny Urząd Miar - w celu ustalenia czy urządzenie spełnia normy techniczne zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 9 listopada 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli meteorologicznej tych przyrządów pomiarowych ,
- kopii dokumentu poświadczającego ukończenie przez M. Ż.
(1)oraz D. M.
(1)specjalistycznego szkolenia w zakresie obsługi urządzeń pomiarowych typu (...) prowadzonego przez Centrum Szkolenia Policji w L. (tzw. szkolenie "rd")- na okoliczność czy funkcjonariusze posiadają wystarczające kompetencje w zakresie prawidłowej obsługi urządzenia pomiarowego typu (...) ,
- instrukcji obsługi urządzenia mierniczego (...) - w celu ustalenia czy funkcjonariusze dokonali pomiaru prędkości z jaką poruszał się obwiniony, zgodnie ż zasadami prawidłowej obsługi przedmiotowego urządzenia, oraz jaka jest granicą błędu wykonanego pomiaru prędkości,
- księgi pracy urządzenia pomiarowego (...) - w celu bezspornego ustalenia jakie urządzenie zostało użyte podczas kontroli w dniu 22 grudnia 2012 r. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz przeprowadzenie wyżej wskazanych dowodów na wskazane okoliczności. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie jest zasadna. Wbrew wywodom skarżącego Sąd Rejonowy- co do zasady – prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie- mimo, że sąd odwoławczy na podstawie art. 106 a kpsw uznał za stosowne- dla pełnej weryfikacji wiarygodności ustaleń Sądu I instancji – uzupełnić p[przewód sądowy w postępowaniu odwoławczym poprzez dopuszczenie dowodów z: pisma I zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w S. k. 59, świadectwa legalizacji pierwotnej k. 60 , instrukcji obsługi urządzenia pomiarowego (...) k. 61-
- Wyniki powyższego postępowania dają podstawę do jednoznacznego stwierdzenia, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej analizy i oceny zebranego materiału dowodowego, a w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku właściwie wskazał, którym dowodom dał wiarę i dlaczego, a którym i z jakich przyczyn cech wiarygodności odmówił. Słusznie Sąd I instancji oparł się w niniejszej sprawie na zeznaniach obiektywnych i postronnych świadków M. Ż.
(1)i D. M.
(1), którzy w sposób zgodny wskazali, iż obwiniony D. K. dopuścił się przypisanego czynu. W tym miejscu sąd odwoławczy zwraca jeszcze dodatkowo uwagę, iż z treści – korespondującego z treścią zeznań wyżej wskazanych świadków – pisma I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w S. (k. 59) wynika, że zgodnie z zarządzeniem 609 Komendanta Policji z 25. VI. 2007 r w sprawie pełnienia służby na drogach przez policjantów nie jest wymagana od policjanta wiedza specjalistyczna dotycząca kontroli prędkości przy użyciu ręcznych mierników prędkości jak i innych urządzeń do pomiaru prędkości będących na wyposażeniu policji. Wykonujący w dniu 22 grudnia 2012 r. czynności związane z pomiarem prędkości urządzeniem typu I. - 1 o numerze fabrycznym (...) w miejscowości Z. na drodze wojewódzkiej W 777 st. sierż. D. M.
(1)jest policjantem Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w S. posiadającym przeszkolenie specjalistyczne z zakresu ruchu drogowego obejmujące między innymi zasady pracy oraz obsługi urządzeń do pomiaru prędkości ukończone w dniu
- 2012 r. w Centrum Szkolenia Policji w L. . Posiada również znajomość obsługi, sposobu pracy, a także umiejętności praktyczne w posługiwaniu się ręcznym miernikiem prędkości typu I. - 1, który wykorzystuje w codziennej służbie. Nadto z treści świadectwa legalizacji pierwotnej k. 60 – jednoznacznie wynika, iż użyte w dniu
- 2012 r. przez funkcjonariuszy policji urządzenia I. - 1 (...) posiadało ważną legalizację do dnia
- XII. 2012 r. W ocenie sądu odwoławczego analizując treść wskazanych wyżej wiarygodnych dokumentów w kontekście treści zeznań świadków M. Ż. i D. M. należy uznać, że wina obwinionego D. K. w zakresie przypisanego mu przez Sąd Rejonowy czynu nie budzi żadnych wątpliwości, a wszystkie zarzuty wskazane w apelacji obrońcy obwinionego należy uznać za oczywiście chybione. Przede wszystkim absolutnie nie ma racji obrońca podnosząc wskazaną w punktach 1, 2, 3 zarzutów apelacyjnych obrazę przepisów art. 65 § 1 kpw , oraz 73 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z
- II. 2007 Regulaminu Urzędowania Sądów powszechnych , art. 71 § 2 kpw i art. 4 kpw – w sposób wskazany w apelacji , a w efekcie sprowadzający się do uniemożliwienia obwinionemu prawa do obrony z uwagi na nieprawidłową informację o terminie rozprawy. Zdaniem Sądu Okręgowego pomimo bezspornej kwestii, iż zawiadomienie dla obwinionego D. K. o terminie rozprawy, która odbyła się w dniu
- IV. 2013 r. (k. 24 i 42) zawiera błędna informację co do terminu rozprawy, z tym że błąd dotyczył jedynie roku (zamiast 2013 r było 2012 r.), a obwiniony kwitując odbiór przesyłki w dniu
- IV. 2013 r. musiał mieć świadomość że nie jest możliwe aby termin rozprawy został wyznaczony w poprzednim roku , a więc przed datą pokwitowania odbioru przesyłki, która została wysłana w dniu 22 marca 2013 r . (patrz k. 42). Wskazuje to ewidentnie na oczywista omyłkę pisarską popełnioną przez pracownika sądu, niemniej jednak nie miało to żadnego wpływu na możliwość udziału obwinionego na rozprawie w dniu
- IV. 2013 r. Ponadto gdyby nawet obwiniony miał jakiekolwiek wątpliwości co do terminu wspomnianej wyżej rozprawy to od dnia
- IV. 2013 roku miał niczym nieograniczoną możliwość osobistego lub co najmniej telefonicznego wyjaśnienia swych wątpliwości (sugerujących wyznaczenie terminu rozprawy w minionym roku!) w Sądzie Rejonowym w Sandomierzu. Zupełnie na marginesie sąd odwoławczy podnosi, iż pomimo identycznej omyłki pisarskiej na wezwaniach dla świadków M. i Ż. (k. 22 i 25) świadkowie ci stawili się na wspomnianą rozprawę. W tej sytuacji absolutnie nie może być mowy o podnoszonym w apelacji rzekomym naruszeniu prawa do obrony obwinionego. Ponadto chybiony jest także zarzut wskazany w pkt. 4 , a dotyczący obrazy prawa procesowego – a mianowicie art. 2§ 2 , 4, 5 § 2 kpk , art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpsw- w sposób wskazany w apelacji jak i zarzut z pkt. 6 apelacji dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mający polegać na błędnym – zdaniem skarżącego – uznaniu, że obwiniony D. K. dopuścił się przypisanego mu czynu, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do takiego ustalenia. Zdaniem Sądu Okręgowego także w tym zakresie apelacja skarżącego stanowi jedynie gołosłowną i nieprzekonywującą polemikę z prawidłowymi ustaleniami i wywodami sądu I instancji i nie zawiera żadnego argumentu , który byłby w stanie skutecznie podważyć trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego, a ponadto opiera się ona na wyjątkowo tendencyjnej, nieobiektywnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Tymczasem- w ocenie sądu odwoławczego- ustalenia faktyczne poczynione przez sąd I instancji w sposób jednoznaczny wynikają z dokonanej przez tenże sąd prawidłowej oceny dowodów, która nie przekracza w żadnym stopniu granic swobodnego uznania sędziowskiego zakreślonych treścią art. 7 kpk , a jest ona wszechstronna, logiczna i zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego , jak również uwzględnia okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i niekorzyść obwinionego, przy czym nie zachodziła nawet konieczność rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości , bowiem w ocenie sądu odwoławczego takowe wątpliwości w niniejszej sprawie nie zachodziły. Ponadto podstawą zaskarżonego wyroku był całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie, a o czym przekonuje treść pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, które zostały sporządzone w sposób zgodny z wymogami art. 424 kpk . Sąd Okręgowy podziela w całości jako trafne, rzeczowe i przekonywujące ustalenia i wywody sądu I instancji zaprezentowane w pisemnym uzasadnieniu wyroku – patrz k. 33- 34 , których nie ma potrzeby w tym miejscu przypominać ani powtarzać, a które zapewne znane są autorowi apelacji. W tym miejscu należy jedynie stwierdzić, iż Sąd Okręgowy:
- na podstawie art. 170 § 1 pkt. 5 kpk w zw. z art. 39 § 2 kpsw oddalił wniosek dowodowy zawarty w apelacji o ponowne przesłuchanie świadków M. Ż.
(1)oraz D. M.
(1)na okoliczność, czy funkcjonariusze ci posiadają odpowiednie kwalifikacje do obsługi urządzeń pomiarowych typu (...) oraz czy użyte w dniu 22 grudnia 2012 r. urządzenie posiadało aktualne świadectwo legalizacji, albowiem wniosek w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania w sytuacji, gdy wyżej wskazani świadkowie byli przesłuchiwani przed Sądem I instancji i nie pojawiły się żadne nowe okoliczności, które uzasadniałyby konieczność ponownego przesłuchania tychże świadków , a ponadto okoliczności zawarte w tezie dowodowej wynikają z pisma I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w S. k. 59. 2. na podstawie art. 170 § 1 pkt. 5 kpk w zw. z art. 39 § 2 kpsw oddalił wniosek dowodowy zawarty w apelacji obrońcy o dopuszczenie dowodu z kopii dokumentu poświadczającego ukończenie przez M. Ż.
(1)oraz D. M.
(1)specjalistycznego szkolenia w zakresie obsługi urządzeń pomiarowych typu I. albowiem okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy o czym świadczy treść wskazanego wyżej pisma I Zastępcy Komendanta Powiatowego policji w S. k. 59; 3. na podstawie art. 170 § 1 pkt. 5 kpk w zw. z art. 39 § 2 kpsw oddalił wniosek dowodowy zawarty w apelacji obrońcy o dopuszczenie dowodu z księgi pracy urządzenia pomiarowego (...) w celu ustalenia jakie urządzenie zostało użyte podczas kontroli w dniu 22 grudnia 2012 r. albowiem dowód ten jest nieprzydatny do stwierdzenia okoliczności w szczególności w sytuacji, kiedy wskazane wyżej pismo I Zastępcy Komendanta Powiatowego policji w S. k. 59 odnosi się także do okoliczności na jaką wnioskowany był przedmiotowy dowód. W tej sytuacji należy jeszcze raz stwierdzić – zdaniem Sądu Okręgowego – iż wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania wiarygodności, szczerości, spontaniczności zgodnych zeznań obiektywnych i postronnych świadków M. Ż.
(1)i D. M.
(1), którzy w sposób fachowy i prawidłowy ujawnili wykroczenie popełnione przez obwinionego D. K. , a prawidłowość działania użytego do pomiaru urządzenia typu (...) znajduje potwierdzenie w treści ważnego w dacie zdarzenia świadectwa Legalizacji, którego wiarygodności nie sposób zasadnie- wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego- kwestionować. Również dokonana przez sąd I instancji prawidłowa ocena dowodów pozwoliła na wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, którą Sąd Okręgowy podzielił jako właściwa w zakresie ustaleń faktycznych, winy obwinionego i kwalifikacji prawnej przypisanego mu wykroczenia. Również wymierzona obwinionemu kara jest adekwatna do stopnia zawinienia obwinionego i wagi przypisanego mu wykroczenia. Z tych względów Sad Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpsw utrzymał w mocy zaskarżony wyrok nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów i wniosków apelacyjnych. Orzeczenia o kosztach postępowania odwoławczego oparto na przepisach art. 626 § 1 kpk , art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpsw i art. 3 ust. 1, art. 8, art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23. VI. 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz U z 1983 r nr 49 poz. 223 z późn, zm.) przy czym opłata od kary wyniosła 30 złotych oraz 50 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków przed sądem II instancji ( § 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 10. X. 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz U 01.118. 1269). Z tych względów orzeczono jak wyżej. (SSO Tomasz Nowak)