Sad powszechny, XI Ka 748/13

Sygn. akt XI Ka 748/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 października 2013r. Sąd Okręgowy w Lublinie w XI Wydziale Karnym-Odwoławczym w składzie : Przewodniczący: SSO Elżbieta Daniluk Sędziowie: SO Elżbieta Kowalska SR Dorota Saczewa (del. do SO)-spr. Protokolant: prot. Małgorzata Purc przy udziale Prokuratora Marty Baranowskiej po rozpoznaniu w dniu 15 października 2013 r. sprawy G. W. oskarżonej z art. 270 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt II K 182/13 I. uchyla zaskarżony wyrok na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 kpk i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk postępowanie karne przeciwko G. W. umarza; II. wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt. XI Ka 748/ 13 UZASADNIENIE G. W. została oskarżona o to, że: w dniu 31 października 2007r. w B. woj. (...) podrobiła dokument stanowiący oświadczenie woli współwłaścicieli nieruchomości usytuowanej przy Placu (...) o wyrażeniu zgody na przebudowę schodów w ten sposób, że na „Oświadczeniu z dnia 31.10.2007r.” w miejscu podpisu współwłaściciela złożyła podpis o treści (...) , a następnie tak podrobiony dokument jako autentyczny został przedłożony w Urzędzie Miasta B. celem uproszczenia procedury wydania decyzji administracyjnej, tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. Wyrokiem z dnia 21 maja 2013r. zapadłym w sprawie II K 182/13 Sąd Rejonowy w Białej Podlaskiej: I. przyjmując, że G. W. dopuściła się zarzucanego jej czynu, przy czym ustalając, że stanowi on wypadek mniejszej wagi z art. 270 § 2a k.k. , na zasadzie art. 66 § 1 k.k. i art. 67 § 1 k.k. postępowanie wobec G. W. o tenże czyn warunkowo umorzył na okres próby w wymiarze 2 /dwóch/ lat; II. zasądził od G. W. na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 100 /stu/ złotych oraz kwotę 90 /dziewięćdziesiąt/ złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z postępowaniem. Apelację od powyższego wyroku na niekorzyść oskarżonej wniósł prokurator. Na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 3 i 2 k.p.k. wyrokowi zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na wyrażeniu poglądu, iż okoliczności sprawy wskazują, że zarzucany oskarżonej czyn stanowi wypadek mniejszej wagi określony w art. 270 § 2ak.k., co w konsekwencji doprowadziło do warunkowego umorzenia postępowania, podczas gdy prawidłowa analiza całokształtu ustalonych okoliczności przedmiotowego zdarzenia prowadzi do wniosków przeciwnych, - obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. poprzez warunkowe umorzenie postępowania w sytuacji, gdy w sprawie niniejszej przedawnienie karalności czynu zarzucanego oskarżonej, przy przyjęciu, że stanowi on wypadek mniejszej wagi określony w art. 270 § 2 a k.k. , nastąpiło w dniu 31 października 2012r. Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Białej Podlaskiej do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest zasadna jedynie w części- w zakresie podniesionego zarzutu obrazy przepisów postępowania, nie zasługuje natomiast na uwzględnienie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, iż Sąd Rejonowy rozpoznając niniejszą sprawę w sposób prawidłowy, rzetelny i obiektywny przeprowadził postępowanie dowodowe wyjaśniając, a następnie uwzględniając zasadnicze okoliczności, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W efekcie właściwie ustalił stan faktyczny, zasadnie uznając, że oskarżona dopuściła się przestępstwa polegającego na materialnym fałszerstwie dokumentu tj. czynu z art. 270 § 1 k.k. i dał temu wyraz w uzasadnieniu wyroku odpowiadającemu wymogom art. 424 k.p.k. Wbrew twierdzeniom skarżącego ocena elementów strony przedmiotowej i podmiotowej czynu daje podstawę do uznania, że zachowanie G. W. należało ocenić jako wypadek mniejszej wagi z art. 270 § 2 a k.k. Jest to uprzywilejowana postać czynu o znamionach przestępstwa typu podstawowego, chrakteryzująca się przewagą łagodzących elementów przedmiotowo- podmiotowych. W niniejszej sprawie niewątpliwie elementy łagodzące dają prymat do zastosowania względem G. W. typu uprzywilejowanego występku z art. 270 k.k. Za takim stanowiskiem, jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, przemawia przede wszystkim fakt, iż celem działania oskarżonej była przebudowa schodów w kamienicy, której była współwłaścicielem, celem dostosowania ich do potrzeb niepełnosprawnego syna P. S. , aby ten miał możliwość samodzielnego poruszania się po schodach. Nadto, podrobiony dokument, wyrażający zgodę współwłaścicieli nie był niezbędny dla uzyskania pozwolenia na dokonanie przebudowy, a jedynie przyspieszył postępowanie administracyjne. I. N. otrzymała decyzję zezwalającą na dokonanie stosownej przebudowy i nie złożyła od niej odwołania. Zatem uznać należało, iż nie sprzeciwiała się modernizacji. Z tych względów zarówno stopień winy oskarżonej, dotychczas nie karanej za przestępstwa, jak również społecznej szkodliwości przypisanego jej czynu nie był znaczny. Słusznie więc Sąd I instancji przyjął, że stanowi on wypadek mniejszej wagi z art. 270 § 2a k.k. W tych warunkach jako zasadny należało ocenić zarzut obrazy przepisów postępowania, a mianowicie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. poprzez warunkowe umorzenie postępowania w sytuacji, gdy nastąpiło przedawnienie karalności czynu. Występek z art. 270 § 2a k.k. zagrożony jest karą pozbawienia wolności do lat dwóch. Czyn został popełniony przez oskarżoną w dniu 31 października 2007r., zaś postanowienie o przedstawieniu G. W. zarzutu zostało sporządzone w dniu 15 stycznia 2013r. i ogłoszone jej 24 stycznia 2013r. Obydwie te czynności, niezależnie którą z dat przyjąć za moment wszczęcia postępowania przeciwko osobie, bez wątpienia miały miejsce już po upływie 5 lat od popełnienia czynu. Ustanie karalności występku z art. 270 § 2a k.k. było oczywiste już na etapie postępowania przez Sądem I instancji. Tym samym wydając w niniejszej sprawie wyrok warunkowo umarzający postępowanie, Sąd ten dopuścił się rażącej obrazy przepisów art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt 4 k.k. , a zatem uchybienia procesowego o charakterze bezwzględnym, określonego w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. Jego stwierdzenie obligowało Sąd Okręgowy do uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania. Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych uzasadnia art. 632 pkt 2 k.p.k. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.