Sad powszechny, I C 558/15

Sygn. akt I C 558/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 grudnia 2016 r. Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Magdalena Łukaszewicz Protokolant: st. sekr. sądowy Anita Topa po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. w Piszu sprawy z powództwa G. B. przeciwko M. T. , D. T. o zapłatę o r z e k a : I. Zasądza od pozwanych M. T. i D. T. solidarnie na rzecz powoda G. B. kwotę 40 000 zł (czterdzieści tysięcy złotych) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 28.07.2015r. do dnia zapłaty. II. Oddala powództwo w pozostałej części. III. Zasądza od pozwanych M. T. i D. T. solidarnie na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Piszu kwotę 1247,44 zł (jeden tysiąc dwieście czterdzieści siedem złotych 44/100 groszy)) tytułem kosztów sądowych. IV. Zasądza od pozwanych M. T. i D. T. solidarnie na rzecz powoda G. B. kwotę 2417 zł (dwa tysiące czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 558/15 UZASADNIENIE G. B. wytoczył powództwo przeciwko M. T. i D. T. o zapłatę solidarnie: - kwoty 40 000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia pozwanym odpisu pozwu do dnia zapłaty, tytułem zadośćuczynienia, - kwoty 1 000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia pozwanym odpisu pozwu do dnia zapłaty, tytułem odszkodowania. W uzasadnieniu pozwu powód podniósł, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 21 grudnia 2012 roku wydanym w sprawie II K 155/12 pozwani zostali skazani za popełnienie czynu z art. 158 § 1 k.k. , w wyniku którego powód doznał licznych obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy, stłuczenia z otarciami naskórka tułowia i kończyn górnych, skręcenia stawu skokowego, które to obrażenia naruszają czynność narządu ciała na okres poniżej 7 dni, a przede wszystkim doznał złamania kości dna oczodołu lewego z przemieszczeniem, neuropatią nerwu podoczodołowego z zaburzeniami widzenia, które to obrażenia stanowią średnio-ciężkie uszkodzenie ciała na okres powyżej 7 dni. Nadto powód podniósł, że po pobiciu przeszedł operację w Klinice (...) , odtwarzającą dno oczodołu. Wskutek odniesionych obrażeń i związanych z nimi dolegliwościami, zmuszony został do podjęcia leczenia neurologicznego, które to leczenia trwa do dnia dzisiejszego. Lekarz neurolog stwierdził u powoda encefalopatię pourazową, uszkodzenie nerwu okołoruchowego lewego, zespół depresyjno-lękowy oraz pourazowy zespół bólowy korzeniowy kręgosłupa szyjnego. Powód ciągle cierpi na silne bóle i zawroty głowy, bóle kręgosłupa szyjnego, zaburzenia równowagi, pamięci, koncentracji, snu, dwojenie obrazu. W wyniku przedmiotowego pobicia stał się innym człowiekiem – skutki pobicia dotknęły jego sferę psychiczną również w zakresie szybkości myślenia i sprawności intelektualnej, która do momentu pobicia działała bez zarzutu, a obecnie dają się zauważyć pewne mankamenty. Odnośnie zaburzeń widzenia wskazana jest operacja zmierzająca do poprawy funkcji wzroku, co wiąże się jednak z pewnym ryzykiem. Nadto powód podniósł, że w związku z przedmiotowym pobiciem odbył 10 prywatnych wizyt lekarskich, z których każda kosztowała 100 złotych. Pozwani M. T. i D. T. w odpowiedzi na pozew wnieśli o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu pozwani zakwestionowali roszczenie powoda co do samej zasady, jak i co do wysokości. Ponadto, z daleko posuniętej ostrożności procesowej, podnieśli zarzut przyczynienia się powoda do powstania szkody. Pozwani przyznali, że powołanym wyżej wyrokiem Sądu Rejonowego w Piszu zostali uznani winnymi popełnienia przestępstwa z art. 158 § 1 k.k. Niemniej jednak podali, że wskutek zdarzenia z dnia 1 stycznia 2012 roku sami doznali poważnych obrażeń. Pozwany M. T. na skutek ciosów zadanych mu przez powoda doznał złamania kości nosowych, urazów głowy, klatki piersiowej i obu przedramion, co potwierdza dokumentacja medyczna znajdująca się w aktach sprawy karnej. Nadto pozwani podnieśli, że przedmiotowe zdarzenie zostało sprowokowane przez samego powoda, który wyzywał pozwanych słowami powszechnie uznanymi za obelżywe i uszkodził należący do nich samochód, co znajduje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt sprawy karnej. Zdarzenie zgłosiła policji dopiero kilkanaście godzin później żona powoda. Ani powód, ani obecna na miejscu zdarzenia żona powoda, nie wezwali policji w trakcie ani bezpośrednio po zdarzeniu. Pozwani zakwestionowali, aby zgłaszane przez powoda dolegliwości miały związek z przedmiotowym zdarzeniem. Ponadto, zdaniem pozwanych, powód nie wykazał w żadnej mierze, aby poniósł koszty prywatnych wizyt lekarskich w kwocie po 100 złotych każda. Nadto nie wykazał, że poniesione przez niego wydatki na leczenie mają związek ze zdarzeniem z dnia 1 stycznia 2012 roku. Sąd ustalił, co następuje: W nocy z 31 grudnia 2011 roku na 1 stycznia 2012 roku w remizie strażackiej w miejscowości K. odbywała się zabawa sylwestrowa. W zabawie tej uczestniczyli między innymi M. T. i D. T. oraz G. B. z żoną. Między M. T. , D. T. a G. B. doszło do konfliktu, który zakończył się pobiciem G. B. . (dowód: zeznania powoda k. 184; zeznania świadków M. A. k. 39v, A. C. k. 61v-62, częściowo A. M. k. 62v-63 i M. S. k. 63-64) Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 21 grudnia 2012 roku wydanym w sprawie II K 155/12, M. T. i D. T. zostali skazani na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania za to, że w dniu 1 stycznia 2012 roku w miejscowości K. wspólnie i w porozumieniu brali udział w pobiciu G. B. w ten sposób, że bili go rękami oraz kopali po całym ciele, czym narażali go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 k.k. lub art. 157 § 1 k.k. , tj. za przestępstwo z art. 158 § 1 k.k. (dowód: wyrok Sądu Rejonowego w Piszu z 21.12.2012r. k. 6-8) W dniu 1 stycznia 2012 roku około godziny 12:00 G. B. został przyjęty na Szpitalny Oddział Ratunkowy Szpitala (...) w P. z powodu wielu urazów, których doznał w następstwie wskazanego wyżej pobicia. W wyniku postępowania diagnostycznego, w tym badania radiologicznego, u G. B. stwierdzono: sińce okularowe okolicy obu oczodołów bez zaburzenia widzenia, niewielki obrzęk oraz otarcia naskórka okolicy obu stawów łokciowych, obrzęk okolicy lewego stawu skokowo-goleniowego oraz rozluźnienie więzadła piszczelowo-strzałkowego. G. B. nie wyraził zgody na unieruchomienie lewego stawu skokowo-goleniowego i opuścił szpital. Tego samego dnia o godzinie 20:30 G. B. poddany został oględzinom w Komisariacie Policji w B. , w wyniku których u G. B. stwierdzono: krwawe podbiegnięcia okularowe oczu z silnym obrzękiem tkanek miękkich wokół oczodołu lewego, podbiegnięcie krwawe za uchem lewym, otarcia skóry w obrębie obu łokci, obrzęk i zasinienie w okolicy nadgarstka lewego, liczne otarcia naskórka okolicy łopatkowej lewej, otarcia naskórka okolicy nerki prawej oraz obrzęk stawu skokowego lewego głównie w okolicy kostki bocznej. W pierwszych dniach po pobiciu G. B. odczuwał bóle wielomiejscowe wynikające z doznanych obrażeń, w tym ból oczodołu lewego. Skarżył się na podwójne widzenie, które powodowało zaburzenia równowagi, niepewność podczas chodzenia, dyskomfort w trakcie poruszania się oraz czytania. Dwojenie pojawiało się podczas patrzenia ku górze i do dołu. Celem zmniejszenia tych objawów G. B. zamykał jedno oko. W dniu 8 stycznia 2012 roku G. B. zgłosił się na Szpitalny Oddział Ratunkowy (...) Szpitala (...) w B. , gdzie specjalista chirurgii szczękowo-twarzowej stwierdził izolowane złamanie dna oczodołu lewego z dwojeniem obrazów przy patrzeniu w górę oraz w dół. Odbyła się konsultacja okulistyczna, podczas której dostrzeżono krwiak powieki oka lewego i asymetryczne ustawienie gałek ocznych – lewa gałka oczna ustawiona była wyżej. G. B. został zakwalifikowany do leczenia operacyjnego. W dniu 13 stycznia 2012 roku w warunkach Kliniki (...) w B. u G. B. wykonano zabieg operacyjny rewizji oczodołu lewego z odtworzeniem dna oczodołu przeszczepem kostnym z prawego talerza biodrowego. W badaniu okulistycznym stwierdzono wówczas: ruchomość gałek ocznych zachowana, dwojenie nieobecne, przedni odcinek prawidłowy, ośrodki optyczne przezierne, dno oczu prawidłowe. W Klinice (...) w B. G. B. pozostawał od 11 do 17 stycznia 2012 roku. Przy wypisie otrzymał zaświadczenie o okresowej niezdolności do pracy zarobkowej do dnia 10 lutego 2012 roku. W dniu 24 stycznia 2012 roku G. B. odbył pierwszą wizytę w gabinecie neurologicznym zgłaszając utrzymujące się silne bóle i zawroty głowy, zaburzenia równowagi, pamięci, koncentracji, snu, bóle odcinka szyjnego kręgosłupa i dwojenie obrazu. Lekarz neurolog rozpoznał wówczas: przebyty uraz czaszkowo-mózgowy, wstrząśnienie mózgu w wywiadzie, złamanie dna oczodołu lewego, stłuczenie twarzoczaszki, wielomiejscowe potłuczenia ciała. Podczas kolejnej wizyty w dniu 15 maja 2012 roku lekarz neurolog rozpoznaje u G. B. dodatkowo: encefalopatię pourazową, zespół depresyjno-lękowy, pourazowy zespół bólowy korzeniowy kręgosłupa szyjnego. Łącznie G. B. odbył trzynaście wizyt w gabinecie neurologicznym, ostatnia wizyta miała miejsce 30 września 2015 roku. Przy każdej kolejnej wizycie G. B. uskarżał się na silne bóle i zawroty głowy, zaburzenia pamięci, koncentracji, bóle odcinka szyjnego kręgosłupa i dwojenie obrazu. Podczas ostatniej wizyty lekarz neurolog postawił rozpoznanie: encefalopatia pourazowa, pourazowy zespół bólowy korzeniowy odcinka szyjnego kręgosłupa, uszkodzenie lewego nerwu okoruchowego, zespół depresyjno-lękowy. (dowód: karta informacyjna leczenia na (...) Szpitala (...) w P. k. 172, protokół z oględzin osoby wraz z dokumentacją fotograficzną k. 133-142, dokumentacja medyczna powoda k. 180-182 i opinia lekarska k. 189-190 akt sprawy II K 155/12 Sądu Rejonowego w Piszu; historia choroby powoda z gabinetu neurologicznego k. 9-10 i k. 38; zeznania świadka M. A. k. 39v-40; zeznania powoda k. 184v) Na skutek pobicia w dniu 1 stycznia 2012 roku G. B. doznał: - urazu głowy ze wstrząśnieniem mózgu w wywiadzie, - urazu twarzoczaszki ze złamaniem ściany dolnej oczodołu lewego, - uszkodzenia mięśnia prostego dolnego oka lewego, skutkującego podwójnym widzeniem przy patrzeniu ku górze i do dołu, - licznych obrażeń zewnętrznych w postaci podbiegnięć krwawych i otarć skóry w zakresie głowy, klatki piersiowej, obu łokci, nadgarstka lewego, okolicy stawu skokowego lewego, - krwiaka okularowego lewostronnego. Ze strony neurologicznej, na skutek doznanego w wyniku pobicia w dniu 1 stycznia 2012 roku złamania ściany dolnej oczodołu lewego i towarzyszących temu zaburzeń w postaci dwojenia obrazu, G. B. doznał łącznie 7% trwałego uszczerbku na zdrowiu. Odczuwane przez G. B. dolegliwości bólowe w początkowym okresie dotyczyły wielu okolic ciała. Tam, gdzie wystąpiły obrażenia w postaci podbiegnięć krwawych i otarć skóry, dolegliwości bólowe utrzymywały się przez tydzień, natomiast bóle w zakresie oczodołu lewego utrzymywały się do czasu zabiegu rekonstrukcyjnego i w okresie pooperacyjnym przez okres około 3 tygodni do czasu zakończenia procesu gojenia. G. B. w dalszym ciągu zgłasza bóle głowy o niedużym natężeniu, niecharakterystycznej morfologii i zmiennej lokalizacji. Z tego powodu przyjmował i przyjmuje nieregularnie leki przeciwbólowe. Skarży się także na swędzenie oka lewego, w związku z czym pojawił się u niego nawyk pocierania tej okolicy palcami rąk. Utrwalony charakter mają zaburzenia widzenia o typie „dwojenia”, co daje uporczywy dyskomfort, utrudnia czytanie i sprawność poruszania się. Wszystkie zgłaszane przez G. B. dolegliwości, za wyjątkiem dolegliwości w zakresie stawu skokowego lewego, mają związek z obrażeniami doznanymi wskutek pobicia z dnia 1 stycznia 2012 roku. W zakresie stawu skokowego lewego G. B. doznał obrażeń na rok przed przedmiotowym pobiciem i z tego powodu był leczony operacyjnie oraz zachowawczo. Ze strony okulistycznej, na skutek doznanych w wyniku pobicia w dniu 1 stycznia 2012 roku obrażeń narządu wzroku, G. B. doznał 7% trwałego uszczerbku na zdrowiu. Ze strony psychologicznej, na skutek urazów głowy doznanych w wyniku pobicia w dniu 1 stycznia 2012 roku u G. B. występują zaburzenia poznawcze bez otępienia, które charakteryzują się obniżeniem sprawności pamięci, koncentracji uwagi, koordynacji grafomotorycznej. Z kolei częste bóle głowy wpływają także na problemy z zasypianiem i snem. (dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu neurologii k. 119-123 wraz z opinią uzupełniającą k. 161-162; opinia biegłego sądowego z zakresu okulistyki k. 132-133 wraz z opinią uzupełniającą k. 173-174; opinia biegłego sadowego z zakresu psychologii k. 102-108; zeznania powoda k. 184v; zeznania świadków M. A. k. 39v-40, K. K. k. 64-64v i H. B. k. 64v-65) Sąd zważył, co następuje: Odpowiedzialność odszkodowawcza pozwanych M. T. i D. T. jest w niniejszej sprawie niewątpliwa. Podstawą prawną tej odpowiedzialności jest art. 415 k.c. , zgodnie z którym, kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Sąd przy ustalaniu winy pozwanych, zgodnie z treścią art. 11 k.p.c. , był związany ustaleniami prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 21 grudnia 2012 roku, na mocy którego pozwani zostali uznani za winnych popełnienia wspólnie i w porozumieniu umyślnego przestępstwa z art. 158 § 1 k.k. , tj. pobicia powoda, czym narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 k.k. lub art. 157 § 1 k.k. Wobec powyższego pozwani są odpowiedzialni za szkodę wyrządzoną tym przestępstwem, zaś podniesiony przez nich zarzut przyczynienia się powoda do powstania przedmiotowej nie został wykazany w niniejszym procesie. Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na treści wyroku Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 21 grudnia 2012 roku wydanego w sprawie II K 155/12 oraz zeznaniach świadków. Sąd nie podzielił wersji zdarzeń przedstawionej przez świadków A. M. i D. S. oraz pozwanych w tej części, w której zeznania te sprzeczne były z ustaleniami prawomocnego wyroku karnego wydanego w sprawie II K 155/12 tut. Sądu. Jako że Sąd w postępowaniu karnym wyeliminował z opisu czynu obrażenia, jakich w wyniku pobicia doznał powód, Sąd w procesie cywilnym odnośnie tej kwestii nie był związany wyrokiem z dnia 21 grudnia 2012 roku. Postępowanie dowodowe koncentrowało się również na ustaleniu związku przyczynowego między zdarzeniem z dnia 1 stycznia 2012 roku, a dolegliwościami zgłaszanymi obecnie przez powoda, jak również na ustaleniu stopnia trwałego uszczerbku na zdrowiu, jakiego doznał powód w wyniku przedmiotowego zdarzenia, rozmiaru krzywdy, stopnia natężenia i długotrwałości cierpienia fizycznego i psychicznego i w konsekwencji wysokości należnego powodowi zadośćuczynienia. W tym celu Sąd na wniosek stron dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych z zakresu neurologii, okulistyki oraz psychologii. Biegły z zakresu neurologii w sporządzonej opinii wskazał, że na skutek zdarzenia z 1 stycznia 2012 roku powód doznał: - urazu głowy ze wstrząśnieniem mózgu w wywiadzie, - urazu twarzoczaszki ze złamaniem ściany dolnej oczodołu lewego, - uszkodzenia mięśnia prostego dolnego oka lewego, skutkującego podwójnym widzeniem przy patrzeniu ku górze i do dołu, - licznych obrażeń zewnętrznych w postaci podbiegnięć krwawych i otarć skóry w zakresie głowy, klatki piersiowej, obu łokci, nadgarstka lewego, okolicy stawu skokowego lewego, - krwiaka okularowego lewostronnego. Biegły neurolog stwierdził, że na skutek doznanego złamania ściany dolnej oczodołu lewego i towarzyszących temu zaburzeń w postaci dwojenia obrazu, powód doznał łącznie 7% trwałego uszczerbku na zdrowiu. Ponadto biegły neurolog stwierdził, że zgłaszane przez powoda dolegliwości, tj.: - bóle głowy o niedużym natężeniu, niecharakterystycznej morfologii i zmiennej lokalizacji, z powodu których powód przyjmował i przyjmuje nieregularnie leki przeciwbólowe, - swędzenie oka lewego, w związku z czym u powoda pojawił się nawyk pocierania tej okolicy palcami rąk, - zaburzenia widzenia o typie „dwojenia”, mają związek z obrażeniami doznanymi wskutek pobicia z dnia 1 stycznia 2012 roku. Biegły dodał, że zaburzenia widzenia mają utrwalony charakter, powodują uporczywy dyskomfort, utrudniają czytanie i sprawność poruszania się (k. 119-123) . W opinii uzupełniającej, sporządzonej na skutek zastrzeżeń zgłoszonych przez stronę pozwaną, biegły neurolog podtrzymał swoje stanowisko. Dodał, że ocenę stanu zdrowia powoda przeprowadził na podstawie wywiadu, badania przedmiotowego oraz w oparciu o dokumentację medyczną zawartą w aktach sprawy, w tym dokumentację fotograficzną obrażeń ciała powoda sporządzoną bezpośrednio po pobiciu. Zdaniem biegłego, biorąc pod uwagę stopień obrażeń oraz charakter i lokalizację zmian pourazowych w obrębie głowy, uszkodzenia te były efektem zadziałania znacznej siły lub też działania siły o dużej prędkości. Były wynikiem działania przedmiotu tępego lub tępokrawędzistego, wliczając w to uderzenia pięścią czy kopanie. Jednocześnie biegły podał, iż nie jest w stanie sprecyzować, które z obrażeń doznanych przez powoda powstały na skutek mechanizmów obronnych, co nie zmienia faktu, że obrażenia powstałe jako efekt obrony są szkodą zawinioną przez osobę atakującą (k. 161-162) . Biegły z zakresu okulistyki stwierdził, że na skutek doznanych w wyniku pobicia w dniu 1 stycznia 2012 roku obrażeń narządu wzroku, powód doznał 7% trwałego uszczerbku na zdrowiu (k. 132-133) . W opinii uzupełniającej, sporządzonej na skutek zastrzeżeń zgłoszonych przez stronę pozwaną, biegły wyjaśnił, iż nie jest kompetentny do udzielenia odpowiedzi na postawione mu przez pełnomocnika pozwanych pytania (k. 173-174) . Z kolei biegły z zakresu psychologii w sporządzonej opinii stwierdził, że na skutek urazów głowy doznanych w wyniku pobicia w dniu 1 stycznia 2012 roku u powoda występują zaburzenia poznawcze bez otępienia, które charakteryzują się obniżeniem sprawności pamięci, koncentracji uwagi, koordynacji grafomotorycznej, z kolei częste bóle głowy wpływają także na problemy z zasypianiem i snem (k. 102-108) . Sąd w pełni podziela opinie biegłych sądowych, bowiem spełniały one stawiane im wymogi, odzwierciedlały staranność i wnikliwość w badaniu zleconego zagadnienia, odpowiadały w sposób wyczerpujący, stanowczy i zrozumiały na postawione pytania, a przytoczona na ich uzasadnienie argumentacja jest w pełni przekonująca. Zauważyć należy, iż opinia biegłego podlega, jak i inne dowody, ocenie według art. 233 § 1 k.p.c , lecz odróżniają je szczególne kryteria oceny. Stanowią je zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Opinie sporządzone zostały zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą specjalną. W szczególności biegli przy wydawaniu opinii dysponowali dokumentacją medyczną powoda, jak również przeprowadzili stosowne badanie przedmiotowe. Z opiniami biegłych sądowych w zakresie zgłaszanych obecnie przez powoda dolegliwości jako następstw obrażeń doznanych w wyniku przedmiotowego pobicia, korelują zeznania przesłuchanego w charakterze strony powoda oraz zeznania świadków M. A. (k. 39v-40) , K. K. (k. 64-64v) i H. B. (k. 64v-65) , dlatego też Sąd w pełni je podzielił. Sąd oddalił wniosek pełnomocnika pozwanych o dopuszczenie dowodu z ustnej opinii uzupełniającej biegłego sądowego z zakresu neurochirurgii (wniosek k. 166-167) celem zadania mu pytań uzupełniających. Zaznaczyć należy, iż biegły z zakresu tej specjalności nie sporządzał opinii w przedmiotowej sprawie. Ponadto wniosek ten nie zawierał tezy dowodowej ani pytań, na które miałby odpowiedzieć biegły. W związku z powyższym, mając na uwadze sporządzone w sprawie opinie biegłych lekarzy, Sąd uznał, iż przedmiotowy dowód nie przyczyni się do wyjaśnienia sprawy powodując zwłokę w postępowaniu. Roszczenia pozwu w zakresie zadośćuczynienia opierają się na przepisie art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 444 § 1 k.c. , zgodnie z którym w razie uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia Sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. W ramach cytowanego przepisu uwzględnione powinny być okoliczności, które składają się na pojęcie krzywdy i jej rozmiar. Oczywistym jest, że ustalenie procentowego uszczerbku na zdrowiu w celu określenia właściwej wysokości zadośćuczynienia nie wyczerpuje oceny i ma jedynie charakter pomocniczy i orientacyjny. W świetle przepisów kodeku cywilnego podstawowym celem zadośćuczynienia należnego osobie poszkodowanej jest złagodzenie doznanych cierpień fizycznych i moralnych. Wysokość zadośćuczynienia musi pozostawać w zależności od intensywności tych cierpień, czasu ich trwania, ujemnych skutków zdrowotnych, jakie osoba poszkodowania będzie musiała znosić w przyszłości. Zadośćuczynienie ma na celu przede wszystkim złagodzenie tych cierpień, ale jego wysokość nie może być dowolna i ściśle musi uwzględniać stopień doznanej krzywdy, a przy tym nie prowadzić do wzbogacenia poszkodowanego. Sąd Najwyższy wyraźnie stoi na stanowisku, że wysokość zadośćuczynienia musi być „odpowiednia” w tym znaczeniu, że powinna przy uwzględnieniu krzywdy pokrzywdzonego odpowiadać aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (vide wyrok SN z dnia 28.09.2001r., III CKN 427/00, LEX nr 52766). Zasądzona kwota winna być zatem umiarkowana i utrzymana w rozsądnych granicach (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16.04.2002r., V CKN 1010/00, OSNC z 2003r. nr 4 poz. 56, LEX nr 55467) . Zadośćuczynienie z art. 445 k.c. ma zatem charakter kompensacyjny. Jednakże wysokość zadośćuczynienia powinna uwzględniać wszystkie okoliczności (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 03.05.21972r., I CR 106/72, niepubl.) i przedstawiać przy tym ekonomicznie odczuwalną wartość. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny i Sądu Najwyższego, treść art. 445 k.c. pozostawia Sądowi swobodę w ustalaniu wysokości zadośćuczynienia i pozwala w okolicznościach konkretnej sprawy uwzględnić indywidualne właściwości i odczucia osoby pokrzywdzonej (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16.07.1997r., II CKN 273/97, LEX nr 286781) . Bezspornym jest, że w rozpatrywanym przypadku powód doznał krzywdy, ujmowanej jako cierpienie fizyczne (ból i inne dolegliwości) i cierpienia psychiczne (ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi, z rozstrojem zdrowia czy wyłączeniem z normalnego życia). G. B. doznał znacznego trwałego uszczerbku na zdrowiu. Zmuszony był do poddania się poważnemu zabiegowi operacyjnemu, a skutki pobicia odczuwa do dnia dzisiejszego. Jak wynika z opinii biegłego neurologa, odczuwane przez powoda dolegliwości bólowe okolic, gdzie wystąpiły obrażenia w postaci podbiegnięć krwawych i otarć skóry, utrzymywały się przez tydzień, natomiast bóle w zakresie oczodołu lewego utrzymywały się do czasu zabiegu rekonstrukcyjnego i w okresie pooperacyjnym przez okres około 3 tygodni do czasu zakończenia procesu gojenia (k. 122) . Do dnia 10 lutego 2012 roku powód był niezdolny do pracy (k. 162) . Na skutek przedmiotowego pobicia powód do dnia dzisiejszego cierpi na dolegliwości bóle głowy (z powodu których przyjmował i przyjmuje nieregularnie leki przeciwbólowe, i które wpływają także na problemy z zasypianiem i snem), swędzenie oka lewego oraz zaburzenia widzenia o typie „dwojenia”. Te ostatnie mają utrwalony charakter, utrudniają czytanie i sprawność poruszania się. U powoda występują zaburzenia poznawcze bez otępienia, które charakteryzują się obniżeniem sprawności pamięci, koncentracji uwagi, koordynacji grafomotorycznej. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu zadośćuczynienie w wysokości 40 000 złotych ma odczuwalny ekonomicznie wymiar, uwzględnia rozmiar krzywdy doznanej przez powoda, odczuwanych dolegliwości bólowych, czas trwania i rodzaj leczenia oraz wysokość trwałego uszczerbku na zdrowiu. Kwota ta jest także adekwatna do istniejących stosunków majątkowych społeczeństwa, w tym wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, przez co utrzymana jest w rozsądnych granicach i w żaden sposób nie podważa kompensacyjnej funkcji zadośćuczynienia. Krzywda wynagradzana zadośćuczynieniem pieniężnym, uregulowanym w art. 445 k.c. , jest szkodą niemajątkową. Charakter tej szkody decyduje o jej niewymierności. Przyznanego odszkodowania nie należy traktować na zasadzie ekwiwalentności, którą charakteryzuje wynagrodzenie szkody majątkowej. Odpowiedniość kwoty, o której stanowi art. 445 § 1 k.c. , ma służyć złagodzeniu doznanej krzywdy, ale jednocześnie nie może być źródłem wzbogacenia (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 09.02.2000r., III CKN 582/98, LEX nr 52776) . Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 444 § 1 k.c. , Sąd zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 40 000 złotych tytułem zadośćuczynienia, wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia pozwanym odpisu pozwu, tj. od dnia 28 lipca 2015 roku do dnia zapłaty. Odnosząc się natomiast do żądania pozwu w zakresie odszkodowania, wskazać należy, że roszczenie to opiera się na przepisie art. 444 § 1 k.c. zgodnie z którym, w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Pozwani konsekwentnie kwestionowali zasadność roszczenia powoda w tym zakresie, podnosząc, iż nie zostało ono udowodnione. Sąd podziela to stanowisko. Powód w pozwie wskazał, iż odbył dziesięć wizyt w prywatnym gabinecie neurologicznym, jednakże nie przedłożył żadnych rachunków, faktur itp., z których wynikałaby kwota, którą zapłacił za każdą z tych wizyt. W prawdzie powód zeznał, że koszt każdej wizyty wynosił 100 złotych, jednakże już żona powoda – świadek M. A. zeznała, że początkowe wizyty kosztowały 100 zł, natomiast pozostałe 120 zł. Przesłuchany w charakterze strony powód zeznał natomiast, iż „różnie korzysta z usług lekarza i nie jest w stanie odpowiedzieć jak często” (k. 184v.). Z uwagi na powyższe Sąd oddalił powództwo w zakresie odszkodowania uznając je za nieudowodnione w sposób dostateczny. W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie wykazał, że w dniu 1 stycznia 2012 roku wyrządzona została również szkoda pozwanemu M. T. , której sprawcą był powód. Faktem jest, że w wyniku bójki w dniu 1 stycznia 2012 roku pomiędzy powodem, a pozwanym M. T. , ten ostatni doznał kilku stłuczeń w okolicy głowy, klatki piersiowej, przedramion i łokci, spowodowanych ciosami zadanymi przez przeciwnika, co wynika z opinii biegłego z zakresu chirurgii (k. 80) i dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach sprawy karnej (k. 184-187, 193-194) . Biegły z zakresu chirurgii stwierdził jednak jednoznacznie, że powyższe urazy nie miały charakteru typowo obronnego oraz, że obecnie trudno jest określić, które obrażenia są wynikiem ciosów, a które wynikiem upadku. W toku postępowania pełnomocnik pozwanych wniósł o dopuszczenie dowodu z protokołów zeznań świadków i protokół rozpraw znajdujących się w aktach sprawy karnej II K 155/12 Sądu Rejonowego w Piszu, który to wniosek Sąd oddalił, albowiem dopuszczenie dowodu z tych protokołów prowadziłoby do obejścia zasady bezpośredniości przeprowadzania dowodu ( art. 235 § 1 k.p.c. ). Pełnomocnik pozwanych nie wykazał, aby przesłuchanie w niniejszym postępowaniu świadków, których zeznań dotyczą zawnioskowane protokoły, było z konkretnych powodów niemożliwe lub wysoce utrudnione, np. z powodu śmierci świadka lub niemożności ustalenia miejsca jego pobytu. O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął w oparciu o przepis § 6 pkt 5) i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz art. 98 k.p.c. , zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. W tym przypadku jest to kwota 2 400 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 17 złotych tytułem zwrotu opłaty od udzielonego pełnomocnictwa. Nadto, na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2005r., Nr 167, poz. 1398 ze zm.), Sąd nakazał pobrać od pozwanych solidarnie na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Piszu kwotę 1 247,44 złotych tytułem nieuiszczonych przez strony kosztów sądowych. Powód zwolniony został przez Sąd z obowiązku uiszczenia opłaty sądowej od pozwu w kwocie 2 050 zł. Koszty opinii biegłych sądowych wyniosły łącznie 1 697,44 zł i pokryte zostały z zaliczki w kwocie 2 500 zł wpłaconej przez pozwanych. Do zapłaty przez pozwanych solidarnie na rzecz Skarbu Państwa pozostaje zatem kwota 1 247,44 zł (2 500 zł - 1 697,44 zł = 802,56 zł; 2 050 zł - 802,56 zł = 1 247,44 zł).