Sad powszechny, II AKa 167/17

(1), syna Z. i A. z domu W. , urodz. (...) w W. oskarżonego o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k.

1. K. J. , syna T. i J. z domu S. , urodz. w dniu (...) w W. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt V K 194/15
2. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego K. J. i w zaskarżonej części wobec oskarżonego B. B.

(1);

1. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów – M. N. , J. D. – Kancelarie Adwokackie w W. po 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23 % VAT tytułem wynagrodzenia za obronę pełnioną z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
2. zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa. UZASADNIENIE B. B.

(1), K. J. , S. O.

(1)i K. G. oskarżono o to, że: I. w dniu 10 lipca 2010 r. w W. przy ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągniecia korzyści majątkowej doprowadzili (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 259.794,01 zł poprzez zawarcie pomiędzy B. B.

(1)a (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. reprezentowaną przez S. O. umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych nr (...) i wprowadzenie pokrzywdzonej spółki w błąd co do zamiaru i możliwości wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania, uzyskując w ten sposób trzy telefony S. G. (...) oraz telefon (...) o łącznej wartości 12.923,92 zł oraz wykorzystując w ramach umowy usługi telekomunikacyjne o wartości 246.780,09 zł, tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. II. w dniu 18 września 2012 r. w W. przy ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 84.808,03 zł poprzez zawarcie przez K. G.

(1)umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych nr (...) i wprowadzenie pokrzywdzonej spółki w błąd co do zamiaru i możliwości wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania, uzyskując w ten sposób trzy telefony N. (...) o łącznej wartości 9.293,31 zł oraz wykorzystując w ramach umowy płatne usługi telekomunikacyjne, tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt V K 194/15 orzekł: I. B. B.

(1), S. O.

(1)i K. J. w ramach czynu zarzucanego im w pkt. I uznał za winnych tego, że w dniu 10 lipca 2012 r. w W. przy ul. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu oraz z innymi nieustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili (...) sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 259.794,01 zł w ten sposób, że K. J. zaproponował B. B.

(1)zawarcie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych na jego firmę (...) i gdy B. B.

(1)wyraził na to zgodę, zawiózł go do salonu (...) przy ul (...) i polecił udać się do określonego pracownika tego salonu tj. S. O. , z którym uprzednio uzgodnił, że zgłosi się do niego określona osoba, oraz ustalił, ile i jakie aparaty telefoniczne będą przedmiotem podpisanej przez nią umowy, po czym B. B.

(1)w imieniu swojej firmy (...) zawarł z (...) sp. z o.o. umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych nr (...) , która obejmowała cztery numery i cztery aparaty telefoniczne, w tym trzy aparaty marki S. (...) i jeden m-ki I. (...) , a gdy okazało się, że konieczne będzie wpłacenie kaucji przez B. B.

(1)w kwocie 3.040 zł, kwotę tę przekazał mu K. J. , przy czym w czasie zawierania umowy S. O. starał się o to, aby B. B.

(1)zachowywał się w taki sposób, który nie będzie zwracał na siebie uwagi innych pracowników salonu oraz odstąpił od własnej, subiektywnej oceny klienta, a po dopełnieniu formalności związanych z zawarciem umowy jeden z tych aparatów telefonicznych zabrał ze sobą S. O. , a trzy pozostałe aparaty telefoniczne oraz cztery karty SIM zabrał K. J. , czym wprowadzili spółkę (...) sp. z o.o. w błąd co do zamiaru wywiązania się przez B. B.

(1)z zawartej umowy i doprowadzili ją do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci trzech aparatów telefonicznych m-ki S. (...) oraz jednego aparatu telefonicznego m-ki I. (...) o łącznej wartości 12.923,92 zł oraz połączeń telefonicznych o wartości 246.780,09 zł, z uwzględnieniem wpłaconej kaucji, tj. w łącznej kwocie 259.794,01 zł, przy czym B. B.

(1), S. O.

(1)i K. J. godzili się na to, że wartość wykonanych połączeń telefonicznych może stanowić mienie znacznej wartości, a ponadto K. J. czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne tj. czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w stosunku do B. B.

(1)i S. O. , a czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w stosunku do K. J. i za czyn ten B. B.

(1)i S. O. na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. , a K. J. na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. skazał, a na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 3 i § 6 pkt 3 k.k. B. B.

(1)wymierzył karę 10 /dziesięciu/ miesięcy pozbawienia wolności. S. O. na podstawie art. 294 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył karę 1 /jednego/ roku pozbawienia wolności i 60 /sześćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 50 /pięćdziesiąt/ zł, a na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. K. J. wymierzył karę 3 /trzech/ lat pozbawienia wolności i 100 /stu/ stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 50 /pięćdziesiąt/ zł; II. na podstawie art. 46 § 1 k.k. B. B.

(1), S. O.

(1)i K. J. zobowiązał do solidarnego naprawienia szkody wyrządzonej przypisanym im czynem w pkt. I poprzez dokonanie wpłaty kwoty 259.794,01 zł na rzecz pokrzywdzonego (...) sp. z o.o. III. na podstawie art. 69 § 1 k.k. art. 70 § 1 pkt 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności wobec S. O. warunkowo zawiesił na okres próby 4 /czterech/ lat; IV. K. G.

(1)i K. J. w ramach czynu zarzucanego im w pkt. II uznał za winnych tego, że w dniu 18 września 2012 r. w W. przy ul. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu oraz z innymi, nieustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili (...) sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 82.528,03 zł w ten sposób, że K. J. zaproponował K. G.

(1)zawarcie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych na jego firmę (...) , co wymagało uprzedniego założenia tej firmy i gdy K. G.

(1)zgodził się na to, zawiózł go do salonu (...) przy ul. (...) , po czym K. G.

(1)w imieniu swojej firmy (...) zawarł z (...) sp. z o.o. umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych nr (...) , która obejmowała trzy numery telefoniczne oraz trzy aparaty telefoniczne m-ki N. (...) L. , których wybór został skonsultowany z K. J. , a gdy okazało się, że konieczne będzie wpłacenie kaucji przez K. G.

(1)w kwocie 2.280 zł, kwotę tę przekazał mu K. J. , a następnie K. G.

(1)przekazał K. J. trzy aparaty telefoniczne oraz trzy karty SIM, czym wprowadzili spółkę (...) sp. z o.o. w błąd co do zamiaru wywiązania się przez K. G.

(1)z zawartej umowy i doprowadzili ją do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci trzech aparatów telefonicznych m-ki N. (...) L. o łącznej wartości 9.293,31 zł oraz połączeń telefonicznych o wartości 73.234,72 zł, z uwzględnieniem wpłaconej kaucji, tj. w łącznej kwocie 82.528,03 zł, przy czym K. J. czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne tj. czynu z art. 286 § 1 k.k. w stosunku do K. G.

(1), a czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w stosunku do K. J. i za czyn ten K. G.

(1)na podstawie art. 286 § 1 k.k. , a K. J. na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. skazał, i na podstawie art. 286 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. K. G.

(1)wymierzył karę 1 /jednego/ roku pozbawienia wolności i 30 /trzydziestu/ stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 50 /pięćdziesiąt/ zł, a na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. K. J. wymierzył karę 2 /dwóch/lat pozbawienia wolności i 50 /pięćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny, ustalają wysokość jednej stawki na 50 /pięćdziesiąt/ zł; V. na podstawie art. 46 § 1 k.k. K. G.

(1)i K. J. zobowiązał do solidarnego naprawienia szkody wyrządzonej przypisanym im czynem w pkt II poprzez dokonanie wpłaty kwoty 82.528,03 zł na rzecz pokrzywdzonego (...) sp. z o.o. ; VI. na podstawie art. 69 § 1 k.k. art. 70 § 1 pkt 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności wobec K. G.

(1)warunkowo zawiesił na okres próby 3 /trzech/ lat; VII. na podstawie art. 85 § 1 k.k. , art. 85a k.k. i art. 86 § 1 k.k. K. J. wymierzył karę łączną 4 /czterech/ lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 120 /stu dwudziestu/ stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 50 /pięćdziesiąt/ zł; VIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył B. B.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 25 marca 2014 r. do dnia 26 marca 2014 r., a S. O. na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 12 września 2015 r. do dnia 14 września 2015 r., uznając tę karę za wykonaną w wymiarze 6 /sześciu/ stawek dziennych; IX. na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. dowody rzeczowe Drz (...)- (...) /k 32-45/ oraz Drz (...)- (...) /k 158-170/ zwrócił (...) sp. z o.o. , po zastąpieniu ich w aktach sprawy kserokopiami; X. zwolnił oskarżonych od opłaty, a koszty postępowania przejął na rachunek Skarbu Państwa; XI. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. N. kwotę 3.099,60 zł, a na rzecz adw. J. D. kwotę 2.066,40 zł, w tym podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu. Apelację od powyższego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych. Obrońca oskarżonego K. J. wyrokowi zarzuciła: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia ( art. 438 pkt 3 k.p.k. ) polegający na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, iż oskarżony K. J. dopuścił się popełnienia przypisanych mu zaskarżonym wyrokiem czynów z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. a ponadto, iż czynów tych dokonał wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi oskarżonymi co jest ustaleniem dokonanym z pominięciem wyjaśnień oskarżonego w których zaprzecza on swojemu udziałowi w jakimkolwiek procederze przestępczym, a ponadto z pominięciem wyjaśnień K. J. wskazujących na konflikt z pomawiającym go o udział w przestępstwie B. B.

(1),

1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia ( art. 438 pkt. 2 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. ) polegające na przyjęciu winy oskarżonego a ponadto ustaleniu, iż oskarżony K. J. obejmował swym zamiarem oraz godził się na wyrządzenie szkody pokrzywdzonemu (...) w wysokości odpowiednio kwoty 246 780,09 zł (w zakresie czynu I ) oraz kwoty 73 234,72 zł (w zakresie czynu II) pomimo iż wszechstronna ocena materiału dowodowego, zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz istniejące w sprawie wątpliwości nie dają dostatecznych podstaw do dokonania takiego ustalenia, ewentualnie:
2. rażącą niewspółmierność kary oraz środka karnego ( art. 438 pkt. 4 k.p.k. ) polegającą na wymierzeniu oskarżonemu surowej kary pozbawienia wolności, obowiązku naprawienia szkody w bardzo wysokim zakresie oraz wysokiej grzywny co wynika z błędnych i dostatecznych podstaw i ustaleń faktycznych oraz pozostaje w sprzeczności z bardzo trudną sytuacją zdrowotną i materialną oskarżonego K. J. (cukrzyca, niepełnosprawność, uzyskiwane świadczenie z tytułu niepełnosprawności w wysokości 600 zł). W związku z powyższym obrońca wniosła o:
3. zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanego mu czynu, ewentualnie
4. uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Obrońca oskarżonego B. B.

(1)w oparciu o art. 438 pkt. 4 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność kary orzeczonej w wysokości 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz nieprawidłowe orzeczenie obowiązku solidarnego naprawienia szkody w wysokości 259.794,01 zł, w sytuacji gdy Sąd I instancji ustalił, że osk. B. B.

(1)tuż po podpisaniu umowy na usługi telekomunikacyjne z pokrzywdzoną Spółką nawet nie wziął przedmiotowych telefonów, które sprzedawca - osk. S. O. przekazał bezpośrednio osk. K. J. , a więc oskarżony B. B. nie wykonał żadnych połączeń telefonicznych; pokrzywdzona Spółka także nie zastosowała blokady numerów telefonicznych, pomimo standardowej procedury blokowania połączeń po przekroczeniu rachunku o kilkaset zł. B. B.

(1)nie spowodował szkody poprzez wykonanie drogich połączeń międzynarodowych na kwotę 246.780,09 zł, a więc powinien odpowiadać za cztery telefony od pokrzywdzonej Spółki o wartości 12.923,92, po pomniejszeniu o wpłaconą kaucję. Na podstawie art. 427 § 1 oraz ar,. 437 § 1 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie kary łagodniejszej wobec osk. B. B.

(1), jak również uchylenie obowiązku solidarnego naprawienia szkody. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu II instancji złożył obrońca K. J. . Apelację obrońcy oraz wnioski w niej zawarte uznać należało za niezasadne. W głębokim przekonaniu Sądu odwoławczego, Sąd I instancji dokonał trafnych ustaleń faktycznych w oparciu o całokształt ujawnionych w toku rozprawy głównej dowodów. Przede wszystkim w realiach przedmiotowej sprawy nie znajduje żadnego uzasadnienia twierdzenie obrońcy, że decyzję o zawarciu umów z pokrzywdzonym samodzielnie podjęli K. G.

(1)i B. B.

(1), będący w trudnej sytuacji materialnej. Stanowisko to nie znajduje oparcia nie tylko w wyjaśnieniach B. B.

(1)i K. G.

(1), ale nawet samego K. J. , który choć umniejszał swoją rolę, to podał, że wspólnie wpadli na pomysł wzięcia z salonu telefonów i decyzję o sprzedaży. Wyjaśnił, że skontaktował się z handlarzem z W. i otrzymał za to pieniądze. Sąd Okręgowy w logiczny i przekonujący sposób wykazał, że K. G. i B. B. zawarli umowy na własne nazwisko i sami mogli dokonać sprzedaży aparatów. Udział oskarżonego w przestępstwie należy tłumaczyć tym, że to on był organizatorem przestępstwa, uzgadniał z S. O. szczegóły transakcji, wykładał pieniądze na kaucje, podwoził współoskarżonych swoim samochodem. Skarżący w apelacji nie zgodził się z ustaleniem sądu, w którym zanegował istnienie bliżej nieustalonego handlarza z W. . Sądowi odwoławczemu trudno zrozumieć tok rozumowania skarżącego, bo nawet gdyby przyjąć, że taka osoba była i ona przekazywała pieniądze na kaucję, to i tak wprowadzenie trzeciego sprawcy do każdego z dwóch czynów oskarżonego nie uwalnia go od winy. Niezależnie od powyższych rozważań stwierdzić należy, że sąd meriti dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie winy i roli K. J. w przestępstwach. Ustalenia te wprost wynikają z wyjaśnień B. B.

(1)i K. G.

(1), którzy się nie znali, a przestępstwa popełnili w różnym czasie, ale tą samą metodą razem z K. J. . O ile autor apelacji w przypadku B. B.

(1)wskazuje na konflikt z oskarżonym, to w odniesieniu do K. G.

(1)takie argumenty nie padają. Właściwie skarżący nie wskazał żadnych powodów, które legły u podstaw zaskarżenia wyroku w punkcie II. Nie można też zgodzić się z autorem apelacji, że S. O. pieniądze wręczał nie K. J. , tylko B. B.

(1), który na drugie imię ma K. . Nie negując faktu związanego z imieniem, nie ma podstaw by twierdzić, że B. B.

(1)przedstawiał się jako K. . Prawidłowo Sąd Okręgowy ustalił, że oskarżeni działali z zamiarem bezpośrednim doprowadzenia pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. B. B.

(1)po opuszczeniu zakładu karnego na prośbę K. J. reaktywował działalność gospodarczą, a K. G.

(1)na jego prośbę założył taką działalność. Obaj nie mieli pieniędzy i już w momencie zawierania umów sprzedaży telefonów i świadczenia usług telekomunikacyjnych wiadomym było, że opłat nie będą dokonywali, jak też, że nie będą z telefonów korzystali. Ostatecznie aparatami telefonicznymi rozporządził K. J. i nawet jeśli to nie on wykonał połączenia międzynarodowe, to miał świadomość, że takie mogą zostać przeprowadzone i godził się, że kwota należności będzie stanowiła mienie znacznej wartości. Niezasadnie obrońca uważa, że skoro K. J. nie wchodził do siedziby (...) , to nie znał warunków umów. Skarżący pomija wyjaśnienia B. B.

(1), z których wynika, że dojeżdżając na miejsce przeznaczenia K. J. kontaktował się telefonicznie z S. O. i instruował następnie B. B. do kogo ma się udać. Oskarżony J. wiedział też, że aparaty są wyposażone w aktywne karty SIM. Sąd Okręgowy wszechstronnie przeanalizował dowody nie tylko w kwestii winy, ale także kary i obowiązku naprawienia szkody. Nie doszło do obrazy art. 7 i art. 5 § 2 k.p.k. Zasada in dubio pro reo ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy pomimo prawidłowej oceny dowodów pozostaną nie dające się usunąć wątpliwości. Taka sytuacja w tej sprawie nie zaistniała. Sąd odwoławczy zdaje sobie sprawę z tego, że podmiotem oszustwa może być osoba fizyczna, która została wprowadzona w błąd, lub której błąd wyzyskano i doprowadzono do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. W niniejszej sprawie nie można powiedzieć, że pracownik (...) – S. O. został przez kogokolwiek wprowadzony w błąd. Zaistniała jednak szczególna sytuacja. Osobiste zaangażowanie pracownika w weryfikację wiarygodności klientów doprowadziło do tego, że system zabezpieczeń nie zadziałał i szkodę poniósł (...) . Orzekanie o karze ma charakter indywidualny i jest procesem do pewnego stopnia subiektywnym, obejmującym dokonanie wyboru i zastosowanie odpowiedniej represji karnej właściwej dla konkretnej sytuacji i konkretnego sprawcy. Z tych powodów zasady i dyrektywy orzekania w przedmiocie kary zawarte w art. 53 k.k. pozostawiają organowi orzekającemu pewien zakres swobody w procesie jej wymierzania a granice tej swobody zakreśla wskazana w przepisie art. 438 pkt 4 k.p.k. "rażąca niewspółmierność kary". Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyrażającą oczywistą, a więc nie dającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Zgodnie z art. 53 § 1 k.k. istotnymi wyznacznikami tego czy dana kara jest sprawiedliwa jest to, czy była orzeczona w granicach przewidzianych przez ustawę, a jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy. Ponadto winna uwzględniać stopień społecznej szkodliwości czynu oraz brać pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd Okręgowy wymierzył karę, która może zostać uznana za surową, lecz nie w stopniu „rażącym”. Oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną sądownie, w jednym przypadku dopuścił się przestępstwa w stosunku do mienia znacznej wartości. Nie dopatrzono się istnienia okoliczności łagodzących. Stan zdrowia podnoszony w apelacji może stanowić powód ewentualnego odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności. Obowiązek naprawienia szkody w przypadku złożenia zasadnego wniosku jest obligatoryjny. Taki wniosek został złożony na etapie postępowania przygotowawczego. Sąd ma obowiązek orzec go w całości, albo w części. Uważa się przy tym, że całościowemu obowiązkowi naprawienia szkody stoi na przeszkodzie sytuacja, kiedy utrudnione i wymagające dodatkowego postępowania jest dochodzenie wysokości (niewątpliwej) szkody. Obowiązek naprawienia szkody nosi w sobie cechy zarówno represyjne, jak i kompensacyjne. W tym kontekście warunki materialne sprawcy pełnią drugorzędną rolę, albowiem funkcja wychowawcza nie powinna dominować nad kompensacyjnym aspektem kary. O wynagrodzeniu za obronę pełnioną z urzędu orzeczono na podst. § 4 ust. 3 i § 17 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z dnia 18 października 2016 r.). Na podst. art. 634 k.p.k. , art. 624 § 1 k. p. k. orzeczono o kosztach procesu. Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny, w oparciu o dyspozycję art. 437 § 1 k.p.k. orzekł jak w wyroku.