Sad powszechny, V GC 789/15

Sygnatura akt: V GC 789/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ K. , dnia 28.10.2016r. Sąd Rejonowy w Kaliszu, V Wydział Gospodarczy w składzie: Przewodniczący: SSR Jadwiga Dobrowolska Protokolant: Monika Sowa po rozpoznaniu w dniu 24.10.2016 r. na rozprawie sprawy z powództwa : K. B. i P. W. przeciwko: (...) S.A. w W. o zapłatę

1. Zasądza od pozwanego (...) S.A. w W. na rzecz powodów K. B. i P. W. solidarnie kwotę 245,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 28 marca 2015r. do dnia zapłaty.
2. Oddala powództwo w pozostałym zakresie.
3. Zasądza od powodów na rzecz pozwanego kwotę 2.367,91zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 1.200,00zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt V GC 789/15 UZASADNIENIE Pełnomocnik powodów K. B. i P. W. , wspólników spółki cywilnej (...) złożył w dniu 19.05.2015r. pozew przeciwko (...) S.A. w W. o zapłatę kwoty 4.320,07zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 28.03.2015r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu podano, że dochodzona kwota stanowi różnicę pomiędzy kosztem wynajmu samochodu na okres jednego miesiąca, a wypłaconym odszkodowaniem za tydzień jego wynajmu. Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powodów na rzecz pozwanego kosztów postepowania sadowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Podniesiono m.in., że pozwany wypłacił odszkodowanie tylko za część okresu z tytułu najmu pojazdu zastępczego i nie uwzględnił spornego roszczenia, gdyż kwestionuje czas trwania najmu oraz stawkę za jeden dzień najmu. W dalszych pismach procesowych strony podtrzymały swoje stanowiska. Sąd ustalił co następuje: Strony są podmiotami gospodarczymi. Dowód: dane z (...) powodów k8-9 KRS pozwanego k 2426 W dniu 15.12.2015r. doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki O. (...) o nr rej. (...) , będący własnością P. K. . Dowód : dokumenty z akt szkody k 30- 31 Sprawcą kolizji okazał się kierujący F. (...) - S. B. , który posiadał obowiązkowe ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zawarte z pozwanym (...) S.A. w W. . Dowód: dokumenty z akta szkody nr (...) k.
4. Poszkodowany zlecił warsztatowi naprawczemu naprawę przedmiotowego samochodu. Dowód: bezsporne Z uwagi na okres przedświąteczny oraz przedłużający się czas naprawy pojazdu marki O. (...) o nr rej. (...) poszkodowany, P. K. wynajął od powodów prowadzących wypożyczalnię samochodów (...) pojazd zastępczy na okres jednego miesiąca, tj. w okresie od dnia 16.12.2014r. do dnia 16.01.2015r. Dowód: bezsporne a nadto zeznania P. K. protokół rozprawy z dnia 24.10.2016r. ( min. 00:02:05), umowa najmu samochodu k. 10-11 Samochód P. K. był potrzebny do życia codziennego. Dowód: bezsporne a nadto zeznania P. K. protokół rozprawy z dnia 24.10.2016r. ( min. 00:02:05) Jednocześnie P. K. przelał na wynajmujących prawo do odszkodowania za wynajem samochodu przysługujące z polisy. Dowód: umowa najmu samochodu k. 10-11; zeznania P. K. – min. 00: 02:05 protokołu rozprawy z dnia 24.10.2016r. k. 332-333 – płyta DVD k.
5. Z tytułu wynajmu pojazdu zastępczego powodowie wystawili na rzecz P. K. fakturę VAT nr (...) z dnia 11.02.2015r. na kwotę 5.300,07zł. W związku z dokonanym przelewem wierzytelności, P. K. nie uiścił powodom należności wynikającej z powyższej faktury. Dowód: faktura k. 12; zeznania P. K. – min. 00:02:05 protokołu rozprawy z dnia 24.10.2016r. k. 332-333 – płyta DVD k.
6. P. K. zgłosił pozwanemu szkodę polegającą na uszkodzeniu samochodu. Pozwany uznał swoją odpowiedzialność co do zasady, zakwalifikował szkodę jako całkowitą i przyznał powodowi częściowe odszkodowanie za koszty najmu pojazdu zastępczego w kwocie 980,00zł, nie uwzględniając spornego roszczenia, kwestionując czas trwania najmu pojazdu zastępczego oraz stawkę za jeden dzień najmu, przyjmując jednocześnie za zasadny czas wynajmu pojazdu zastępczego wynoszący 7 dni oraz stawkę dobową za najem tegoż pojazdu w wysokości 140,00zł brutto. Dowód: pisma pozwanego k. 14-15; dokumenty z akt szkody nr (...) k. 29-
7. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wyżej wymienione dowody w postaci dokumentów, których prawdziwość i autentyczność nie budziła żadnych zastrzeżeń i wątpliwości oraz na podstawie zeznań świadka P. K. , a także opinii biegłego sądowego K. S. . Z opinii biegłego sądowego K. S. oraz jego opinii uzupełniającej wydanych w niniejszej sprawie, które Sąd w całości podziela wynika, iż średni dzienny koszt wynajmu samochodu zastępczego za uszkodzony samochód należący do P. K. , wynosi 175,00zł brutto. Biegły podtrzymał jednocześnie twierdzenia pozwanego, iż niezbędny czas naprawy pojazdu poszkodowanego, w związku z usunięciem uszkodzeń powstałych w wyniku kolizji drogowej i zgłoszonej szkody, wynosi 7 dni, a nie jeden miesiąc jak twierdzą powodowie. Podał ponadto, że pojazd z uszkodzeniami opisanymi przez ubezpieczyciela podczas likwidowania szkody, był zdatny do bezpiecznego użytkowania( opinia biegłego k. 228-232; opinia uzupełniająca k. 267-269). Pozwany zakwalifikował szkodę jako całkowitą. W tym zakresie nie podniesiono żadnych zarzutów. Wypłacono poszkodowanemu odszkodowanie w kwocie
8. 100zł ( bezsporne). W takiej sytuacji pojazd nie jest fizycznie naprawiany, stąd w ocenie Sądu Rejonowego nie sposób uzależnić czas najmu samochodu zastępczego od technologicznego czy też rzeczywistego i niezbędnego czasu naprawy uszkodzonego pojazdu. Przy założeniu, że naprawa była słuszna, to należy zauważyć, jak zresztą zeznawał poszkodowany- czas naprawy się wydłużał, bo był okres przedświąteczny. Potem właściciel warsztatu poinformował poszkodowanego, że brak jest pracowników, bo wyjechali….. Takie okoliczności świadczą o braku ustaleń pomiędzy poszkodowanym a zakładem naprawczym co do czasu trwania naprawy. Nie wykazano też dlaczego właśnie w tym warsztacie była dokonywana naprawa, skoro jak się później okazało brak było pracowników. Nie uzasadniono też dlaczego pojazd dano do naprawy przed świętami a nie po świętach. Jak wynika z opinii biegłego, którą Sąd uznaje w całości za miarodajną, samochód był sprawny i można było się nim poruszać. Zresztą okoliczność tą potwierdził poszkodowany, stwierdzając , że „ auto jeździło, ale były jakieś wgniecenia”. Sąd w całości podziela wniosek biegłego, że czas niezbędny do usunięcia uszkodzeń powstałych w wyniku kolizji drogowej zaistniałej w dniu 15.12.2015r. wynosił 7 dni. Taką też decyzje podjął ubezpieczyciel (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. i wypłaciło kwotę 980zł tytułem najmu pojazdu zastępczego za okres 7 dni jednak przy stawce dobowej za najem pojazdu zastępczego w wysokości 140zł brutto.za dobę. Sąd nie podzielił stanowiska powodów przedstawionego w pozwie ( k. 3),że ( rzecz) samochód uległ zniszczeniu. Szkoda całkowita a zniszczenie to dwa odrębne pojęcia. Poszkodowany nie utracił możliwości korzystania z rzeczy „ samochodu” , gdyż pojechał nim do warsztatu naprawczego oraz użytkuje go do dnia dzisiejszego, co stoi w sprzeczności ze stwierdzeniem zawartym w pozwie ( k.3), że „ utrata możliwości korzystania z rzeczy wskutek jej zniszczenia stanowi szkodę majątkową”. Powód nie wykazał ( ciężar dowodu na nim spoczywał w tym zakresie zgodnie z art. 6 k.c. i 232 k.p.c. ) jaki upłynął okres czasu od wynajęcia pojazdu zastępczego do dnia otrzymania świadczenia odszkodowawczego za szkodę całkowitą w pojeździe” , czyli kiedy P. K. otrzymał kwotę
9. 100zł z tytułu szkody całkowitej. Samo więc przywołanie Uchwały Sądu Najwyższego w tym zakresie, nie może przesądzić o słuszności żądania pozwu, tym bardziej, że dalsze wywody opierają się na wykazaniu konieczności czasookresu najmu pojazdu z uwagi na niezbędny czas naprawy uszkodzonego pojazdu. Znamienne w sprawie jest także to, że na wyznaczane terminy rozpraw nie stawali się zarówno powodowie jak i ich pełnomocnik. Także strona pozwana nie stawiała się. Sąd nie dostrzegł zaś konieczności działania z urzędu bowiem strony w niniejszej sprawie reprezentowane były przez profesjonalnych pełnomocników. Sąd zważył co następuje: W niniejszej sprawie mamy do czynienia z powierniczym przelewem wierzytelności do którego mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 509 k.c. Zgodnie z treścią tego przepisu, wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Przelew wierzytelności polega na przeniesieniu wierzytelności z majątku dotychczasowego wierzyciela do majątku osoby trzeciej na mocy umowy zawartej między zbywcą wierzytelności (cedentem) a jej nabywcą (cesjonariuszem). To przeniesienie jest skutkiem rozporządzenia wierzytelnością. W myśl natomiast art. 513 § 1 k.c. dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności, wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie. Przy analizie stosunku – dłużnik – cesjonariusz, wyodrębnia się dwie – ściśle ze sobą związane zasady. Pierwsza zasada to taka, że cesjonariusz nabywa w drodze przelewu tylko tyle praw, ile przysługiwało jego poprzednikowi prawnemu. Dla dłużnika cedowanej wierzytelności ma to takie znaczenie, że cesjonariusz nie może żądać od niego świadczenia w większym rozmiarze, niż mógł to uczynić cedent. Druga zasada to taka, że sytuacja prawna dłużnika nie może ulec na skutek przelewu pogorszeniu w porównaniu z tą , jaka istniała przed przelewem. Oznacza to, że wierzytelność taka pozostaje „obciążona” zarzutami, jakimi była obciążona przed przelewem. Przez zarzuty należy rozumieć wszelkie środki obrony, jakie może on zastosować, a które wpływają na istnienie, zakres lub skuteczność wierzytelności. Takie zarzuty w niniejszej sprawie zostały podniesione i znalazły uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. Wysuwając zarzuty przeciwko cesjonariuszowi, dłużnik ponosi ciężar ich udowodnienia. Na podstawie art. 513 § 1 k.c. wolno mu wysnuć przeciwko cesjonariuszowi zarzuty nie istnienia wierzytelności, skuteczności dokonanej cesji oraz zakresu nabytej przez cesjonariusza wierzytelności. Takie zarzuty zostały podniesione i udowodnione za wyjątkiem tego, ze ubezpieczyciel przyjął inną stawkę dobową za wynajem samochodu niż wskazał biegły, którego twierdzenie Sąd podzielił w całości. Stosownie do art. 361 § 2 k.c. naprawienie szkody obejmuje w granicach normalnego związku przyczynowego – straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć gdyby mu szkody nie wyrządzono (vide: wyrok SN z 26.1 1.2002 r. w sprawie V CKN 1397/00). Nie ma różnicy w pojęciu szkody w rozumieniu ogólnych przepisów prawa cywilnego i szkody w rozumieniu prawa ubezpieczeniowego. Z opinii biegłego sądowego K. S. wydanych w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę technologię lakierowania, gdzie wymagany jest czas schnięcia materiałów lakierniczych, technologiczny czas naprawy pojazdu oraz biorąc pod uwagę czynności dodatkowe, przygotowawczo – zakończeniowe takie jak przyjęcie i zdanie pojazdu, umieszczenie go na stanowiskach naprawczych, pozyskanie części zamiennych oraz czas technologiczny, czas niezbędny do wykonania naprawy powypadkowej samochodu poszkodowanego wynosi 7 dni. Tylko zatem za ten okres czasu zasadna będzie wypłata odszkodowania za najem pojazdu zastępczego. Tak też przyjął pozwany – ubezpieczyciel. Jednakże biegły stwierdził, że średnia dobowa cena wynajmu pojazdu zastępczego w tej samej klasie, co pojazd poszkodowanego obowiązująca na lokalnym rynku dla poszkodowanego w okresie objętym pozwem wynosi 175,00 zł brutto, nie zaś 140,00zł brutto jak przyjął błędnie ubezpieczyciel. W związku z powyższym różnica pomiędzy należnym odszkodowaniem, które powinno wynieść 1.225,00zł, a wypłaconym przez pozwanego odszkodowaniem w kwocie 980,00zł wynosi 245,00zł. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. W pozostałym zakresie powództwo należało oddalić (pkt. 2 wyroku). O odsetkach ustawowych rozstrzygnięto w myśl art. 481 § 1 k.c. O kosztach procesu orzeczono w pkt. 3 wyroku na podstawie art. 100 k.p.c. stosując zasadę stosunkowego rozdzielenia kosztów. Przedmiotem sporu była kwota 4.320,07zł. Sąd zasądził 245,00zł, oddalając powództwo w pozostałej części. Zasądzona kwota stanowi 5,67% wartości przedmiotu sporu. Pozwany przegrał sprawę w 5,67%, natomiast powodowie w 94,33%. Strony powinny ponieść koszty procesu w takim stopniu, w jakim każda z nich przegrała sprawę. Łącznie koszty procesu wyniosły 4.029,38zł. Na ich sumę składają się koszty opłaty sądowej w kwocie 216,00zł, wynagrodzenia biegłego w kwocie 1.396,38zł oraz koszty zastępstwa procesowego pełnomocnika 1.200,00zł każdej ze stron wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa. Powodowie faktycznie ponieśli koszty w wysokości 1.433,00zł, natomiast powinni je ponieść w wysokości 3.800,91zł. Różnica jaka wynika z matematycznego wyliczenia powinna zostać zatem pozwanemu zwrócona jako stronie, która w znacznym stopniu wygrała proces stosownie do zasady stosunkowego rozdzielenia kosztów. Różnica ta wynosi 2.367,91zł.