kk i za to na mocy art.
na mocy art. na mocy art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata; III. na mocy art. 71 § 1 kk w zw. z art. 33 § 2 i 3 kk orzeka wobec oskarżonego karę grzywny w wysokości 140 (stu czterdziestu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 15 (dwudziestu) złotych; IV. na mocy art. 43a § 2 kk orzeka od oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 5.000 (pięciu tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej (nr konta (...) ); V. na mocy art. 42 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat; VI. na mocy art. 63 § 3 kk na poczet orzeczonego w wyroku środka karnego zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 29 lipca 2016 roku; VII. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 330 (trzysta trzydzieści) złotych tytułem opłaty sądowej i obciąża go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 110,00 (stu dziesięciu złotych). Sygn. akt II K 251/16 UZASADNIENIE W dniu 29 lipca 2016 roku w miejscowości M. P. B.
Dlatego też zupełnie zbędne jest zgłębianie tej kwestii. Wyjaśnienia oskarżonego w zakresie przyznania się do kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości zgodne były z pozostałymi zgromadzonymi w sprawie tego czynu dowodami, przede wszystkim z protokołami z przebiegu badania stanu trzeźwości odpowiednimi urządzeniami, oraz świadectwami wzorcowania potwierdzającymi prawidłowość działania tych urządzeń. Dowody te Sąd uznał za w pełni wiarygodne, albowiem zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby w przewidzianej przez prawo formie i żadna ze stron nie kwestionowała ich prawdziwości. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka P. B.
Zastrzeżeń nie budziła przyjęta w akcie oskarżenia kwalifikacja prawna czynu zarzucanego oskarżonej. Przestępstwo z art.
in. ten, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości prowadzi w ruchu lądowym pojazd mechaniczny. Wynik badania oskarżonego tuż po zatrzymaniu oraz kolejne badania stan ten potwierdziły u oskarżonego. Uznając winę oskarżonego w zakresie zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu sąd przyjął, iż wina oskarżonego nie budzi wątpliwości a społeczna szkodliwość jego czynu jest wysoka. Uznając winę oskarżonego, sąd na mocy art.
W przekonaniu Sądu orzeczona kara pozbawienia wolności – tak co do rodzaju, jak i wysokości – jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego. Na uwzględnienie zasługiwało przyznanie się oskarżonego do zarzucanego mu czynu, fakt uprzedniej jego niekaralności i okazanie skruchy. Tym nie mniej budziło niepokój jego stwierdzenie, że po spożyciu alkoholu był przekonany, że jest trzeźwy. To świadczy o dużej nieodpowiedzialności z jego strony. Sąd decydując o takiej właśnie karze miał na uwadze także wysoki, bo wynoszący 1,33 mg/l stopień stanu nietrzeźwości. Sąd także nie pozostawał w przekonaniu, że jazda samochodem pod wpływem alkoholu przez oskarżonego miała charakter incydentalny. Coś zgoła odmiennego wynikało z zeznań świadka B. . Jak się wydaje w oparciu o zeznania tego świadka można było wysnuć wniosek, że wobec oskarżonego w tym zakresie były już podejrzenia, że jeździ nietrzeźwy, jednak tym razem dzięki interwencji świadka zostało mu to udowodnione. Sąd uwzględnił sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych obowiązków, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Oskarżony poruszał się pojazdem o godz. 17.38, gdyby nie świadek, który zabrał mu kluczyki z pewnością kontynuował by jazdę dalej do miejsca zamieszkania. Świadczy o tym to, co świadek B. zeznał, że oskarżony próbował na niego wpływać, bowiem kilkukrotnie prosił go by oddał mu kluczyki i oświadczył policji że sprawca uciekł. Należy pamiętać, że stwarzał ogromne zagrożenie na drodze o czym świadczy sposób prowadzenia przez niego auta. Sąd miał na uwadze fakt że oskarżony przestrzegał dotychczas zasad współżycia społecznego jednak z uwagi na wskazane powyżej istotne okoliczności obciążające nie mógł zaakceptować jego wniosku o warunkowe umorzenia wobec niego postępowania karnego. Wiadomym jest, że skazanie może wiązać się dla oskarżonego z utratą pracy jednak o tych konsekwencjach oskarżony winien pomyć też zanim wsiadł za kierownicę i jako osoba dorosła z pewnością miał tego świadomość jednak jak wielu innych kierujących był przekonany, że mu się uda uniknąć odpowiedzialności, że nikt go nie zatrzyma. Podkreślenia wymaga, że za czyn z art.
Jej surowość w tym przypadku nie może zatem razić. Kara odniesie w związku z tym swój cel z zakresu prewencji indywidualnej. Orzeczenie kary pozbawienia wolności, choć z warunkowym zawieszeniem jej wykonania stanowi zarazem czytelny sygnał dla społeczeństwa, iż naganne i cyniczne zachowanie oskarżonego spotkało się ze zdecydowaną i szybką reakcją ze strony organów wymiaru sprawiedliwości. Nie mogły ujść uwadze sądu sygnały , ze oskarżony mógł już wcześniej jeździć samochodem pod wpływem alkoholu. Dlatego też sąd uznał, że najlepsza będzie kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby, który pozwoli na monitorowanie jego zachowania i będzie to najlepsza bariera zabezpieczająca przed kolejnymi tego typu zachowaniami. Pozwoli to utwierdzić się w przekonaniu, czy czyn ten miał charakter jednorazowy. Tak orzeczona kara najlepiej zdaniem Sądu wpłynie na ukształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa, wskazując na karygodne zachowanie oskarżonego i jego zmobilizuje go do przestrzegania prawa w przyszłości. Kierując się wskazaniami art.69§1i§2 kk , Sąd skorzystał z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności na dwuletni okres próby. Jako osoba niekarana oskarżony zasługiwał na danie mu szansy. W przekonaniu Sądu sama możliwość zarządzenia wykonania orzeczonej kary będzie stanowiła dostateczną tamę przed dalszymi naruszeniami prawa przez oskarżonego. Sąd pozostaje zarazem w przekonaniu, iż w okresie próby oskarżony zdobędzie się na refleksję i zrozumie naganność swojego postępowania. Przeprowadzone postępowanie pozwoliło Sądowi na ustalenie, iż oskarżony jest osobą, która będzie potrafiła dostosować swoje zachowanie do obowiązujących norm społecznych i prawnych. Świadomość możliwości zarządzenia wykonania kary proces ten z pewnością przyspieszy. W okresie próby oskarżony będzie miał możliwość dowieść, iż postawiona wobec niego prognoza kryminologiczna okazała się zasadna, a proces socjalizacji przebiegł prawidłowo. Sąd uznał, że zastosowanie minimalnego okresu próby w wymiarze dwóch lat będzie wystarczające dla osiągnięcia wyżej wymienionych celów. Dla wzmocnienia dolegliwości wymierzonej kary, a jednocześnie wobec zamierzonego celu wywołania refleksji i pokory u oskarżonego w zakresie przestrzegania prawa i zasad współżycia społecznego, Sąd zastosował na mocy art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzech) lat. Ze względu na brzmienie przepisu art. 42 § 2 kk orzeczenie tego środka było obligatoryjne, albowiem oskarżony popełniając przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji był w stanie nietrzeźwości. Orzeczenie zakazu nastąpiło na okres przewidziany tym przepisem, albowiem wg tego przepisu zakaz ten orzeka się w wymiarze od 3 lat. Na wymiar tego zakazu wpłynęło kilka okoliczności. Oskarżony miał pełną świadomość faktu, iż spożywał alkohol. Spożywając alkohol zdawał sobie sprawę, że jest w stanie nietrzeźwości. Oskarżony jest osobą dorosłą i na pewno zna wpływ alkoholu na swój organizm. Pomimo to zaryzykował i wsiadł za kierownicę samochodu. Poruszał się jezdnią prowadząc pojazd w sposób zagrażający innym kierującym, narażając siebie i inne przypadkowe osoby na niebezpieczeństwo utraty życia. Ponadto podkreślenia wymaga fakt, iż wg art. 115 § 16 pkt 2 kk , stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu w 1 dm3 powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. W przedmiotowej sprawie oskarżony zatem znacznie przekroczył dopuszczalny tym przepisem próg nietrzeźwości, gdyż badania wykazały zawartość alkoholu na poziomie 1,33 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Świadczy to o całkowitej nieodpowiedzialności oskarżonego. Niewątpliwie okoliczności te miały charakter obciążający dla wymiaru kary i środka karnego. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, iż oskarżony usiłował oddalić się przed przyjazdem policji. Świadczy to o lekceważącym stosunku oskarżonego do obowiązującego prawa oraz organów stojących na straży jego przestrzegania. Utrata możliwości kierowania pojazdami mechanicznymi przez trzy lata i związany z tym dyskomfort, wystarczająco wzmocni w oskarżonym poszanowanie dla prawa. Orzeczony okres zakazu w minimalnej wysokości jest wystarczająco dolegliwy dla osiągnięcia celów kary. Złamanie tego zakazu nie tylko groziłoby zarządzeniem wykonania kary pozbawienia wolności, lecz również skutkowałoby dodatkową odpowiedzialnością karną z uwagi na treść przepisu art. 244 kk , przewidującego sankcję za niestosowanie się do orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów. Sąd na mocy art. 63 § 2 kk zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od 29 lipca 2016 roku. Jako bezpośrednią dolegliwość orzeczono w stosunku do oskarżonego karę 140 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 15 złotych. W ocenie Sądu ilość i wysokość stawek jest adekwatna do osiąganych przez oskarżonego dochodów i mieści się w granicach jego możliwości zarobkowych. Oskarżony wykonuje stałą pracę zarobkową osiągając dochody w wysokości 3000 złotych miesięcznie, jest właścicielem dwóch samochodów, na utrzymaniu ma żonę i syna w wieku 14 lat. Wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary grzywna będzie stanowiła realną dolegliwość płynącą z faktu popełnienia przestępstwa. Sąd na mocy art. 43a § 2 kk orzekł od oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5000 złotych .Wg wyżej wymienionego przepisu nałożenie tego świadczenia było obligatoryjne, a jego minimalna wysokość wynosi 5.000 zł. Sąd stanął na stanowisku, że orzeczenie świadczenia od oskarżonego na rzecz tej organizacji wywoła u niego świadomość niebezpieczeństwa, na jakie naraził pieszych oraz innych użytkowników dróg, a jednocześnie uświadomi mu, że istnieje wiele ofiar wypadków komunikacyjnych, których grono swoim nagannym zachowaniem mógł powiększyć. Jest to kwota, której zapłata będzie odczuwalna dla oskarżonego i wzmocni dolegliwość wymierzonej kary. Niezrealizowanie świadczenia będzie w okresie próby mogło skutkować zarządzeniem wykonania kary pozbawienia wolności. O kosztach orzeczono na podstawie art. 627 kpk oraz art. 7 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. z 1983 r., nr 49, poz. 223 ze zm.), obciążając oskarżonego opłatą w wysokości 330 złotych oraz wydatkami w sprawie. Orzeczenie w tej kwestii uwzględnia wynik procesu oraz sytuacje majątkową i wysokość dochodów oskarżonego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.