). W ocenie Sądu Okręgowego zawnioskowany przez uprawnioną sposób zabezpieczenia żądania pozwu należy ocenić jako adekwatny do przedstawionych okoliczności sprawy, tj. z jednej strony wystarczający dla zabezpieczenia roszczeń uprawnionej, a przy tym niebędący nadmierną dolegliwością dla obowiązanej. W niniejszej sprawie nie zachodzi też przesłanka określona w art. 755 § 2 k.p.c. , w postaci naruszenia ważnego interesu publicznego. Obowiązana zaskarżyła powyższe postanowienie w całości zarzucając Sadowi Okręgowemu: 1) naruszenie przepisów postępowania, a to: - art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 361 k.p.c. - poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dowodów, na których oparł się Sąd meriti, w zakresie uznania, iż strona uprawniona uprawdopodobniła roszczenie i interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia; a nadto poprzez wskazanie, iż orzeczenie w punkcie I postanowienia opiera się na treści m. in. art. 755 § 1 pkt 3 k.p.c. , który w tej sprawie nie ma zastosowania; - art. 730
- poprzez uznanie, iż zastosowany przez Sąd meriti sposób zabezpieczenia jest odpowiedni do okoliczności sprawy, podczas gdy zastosowany sposób zabezpieczenia nie uwzględnia w sposób należyty treści spornych materiałów zamieszczonych na stronie internetowej obowiązanej, mających charakter obiektywnej i rzetelnej informacji, a ponadto de facto powoduje zaspokojenie roszczenia uprawnionego jeszcze przed wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia na skutek ewentualnie wytoczonego przez uprawnioną powództwa o ochronę dóbr osobistych oraz nie uwzględnia w sposób należyty interesów obowiązanego, w szczególności prawa do wypowiedzi w związku z informacjami uzyskiwanymi przez obowiązanego przed dokonaniem publikacji spornych materiałów, obciążając go ponad potrzebę; - art. 755 § 2 k.p.c. - poprzez uznanie przez Sąd meriti, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka określona w przedmiotowym przepisie w postaci naruszenia ważnego interesu publicznego, podczas gdy w/w publikacja - z uwagi na skalę oraz sposób działania uprawnionej - zmierza do ochrony ważnego interesu publicznego, a nadto przez nieokreślenie czasu trwania obowiązku nałożonego na obowiązanego. - Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniosła o: 1) zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez oddalenie wniosku uprawnionej o udzielenie zabezpieczenia; 2) zasądzenie od uprawnionej na rzecz obowiązanej kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa przez adwokata w tym postępowaniu według norm przepisanych, a także kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa; 3) wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania niniejszego zażalenia; 4) rozpoznanie przez Sąd I instancji zażalenia w trybie art. 395 § 2 k.p.c. jako oczywiście uzasadnionego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie w części. Zgodnie z przepisami k.p.c. zabezpieczenie roszczenia może być udzielone w każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd lub sąd polubowny ( art. 730 § 1 k.p.c. ). Sąd może udzielić zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania lub w jego toku ( art. 730 § 2 zd. 1 k.p.c. ). Warunkiem uzyskania zabezpieczenia jest łączne spełnienie przesłanek obejmujących uprawdopodobnienie roszczenia i interesu prawnego ( art.
). Postępowanie zabezpieczające służy udzieleniu uprawnionemu tymczasowej ochrony prawnej, a zatem ma ono charakter incydentalny, pomocniczy w stosunku do postępowania rozpoznawczego. Ze względu na przyjęcie przez ustawodawcę na gruncie postępowania zabezpieczającego uprawdopodobnienia zamiast dowodu, zgodnie z art. 243 k.p.c. zachowanie szczegółowych przepisów o postępowaniu dowodowym nie jest tu konieczne. Uprawdopodobnienie ma dać sądowi słuszną podstawę do przypuszczenia o istnieniu roszczenia i interesu prawnego, bez konieczności podejmowania głębszej analizy materiału dowodowego. Podkreślić należy w związku z tym, że na etapie postępowania zabezpieczającego sąd nie bada zasadności roszczenia pod względem merytorycznym, ogranicza się bowiem do ocen dokonywanych prima facie . Ustalenia przyjęte w ramach postępowania zabezpieczającego nie są przesądzające dla późniejszego rozstrzygnięcia zapadającego po przeprowadzeniu postępowania dowodowego. Uprawdopodobnienie roszczenia obejmuje zarówno okoliczności faktyczne, na których opiera się roszczenie i które powinny być przedstawione, a ich istnienie prawdopodobne w świetle dowodów oferowanych przez uprawnionego, jak i podstawę prawną roszczenia, która powinna być również prawdopodobna w tym znaczeniu, że dochodzone roszczenie znajduje podstawę normatywną. Roszczenie można uznać za uprawdopodobnione, jeżeli bez głębszego wnikania we wszystkie możliwe aspekty faktyczne i prawne sprawy istnieje na pierwszy rzut oka znaczna szansa, że w świetle przytoczonych przez wnioskodawcę twierdzeń faktycznych popartych dowodami lub środkami niebędącymi dowodami w rozumieniu k.p.c. przysługuje ono osobie uprawnionej. Z kolei interes prawny istnieje wtedy, gdy brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie ( art.
). Chodzi tu o sytuację, w której w czasie postępowania prawa uprawnionego zostały naruszone albo są zagrożone naruszeniem w taki sposób, że wymaga to niezwłocznego zabezpieczenia tych praw przed dalszymi naruszeniami do zakończenia postępowania. Nie każde utrudnienie uzasadnia istnienie interesu prawnego, ale tylko takie, które ma charakter poważny, a więc trudny do usunięcia. Interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia to potrzeba wydania nakazów i zakazów zmierzających do usunięcia zagrożenia albo poważnego utrudnienia osiągnięcia celu postępowania w sprawie. Ustalenie, czy zachodzi interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia następuje w drodze wyważenia usprawiedliwionych okolicznościami sprawy interesów uprawnionego i obowiązanego. Na gruncie art.
k.p.c. interes prawny rozumiany jest dość szeroko, co w praktyce oznacza możliwość powoływania się przez uprawnionego na wiele okoliczności, które mogą uzasadniać udzielenie zabezpieczenia. Należą do nich: zagrożenie wyzbycia się majątku przez obowiązanego, nieregulowanie zobowiązań, nieracjonalne obchodzenie się z majątkiem, grożąca obowiązanemu upadłość. Należy zwrócić uwagę, że przy badaniu spełnienia przesłanek udzielenia zabezpieczenia sąd nie może opierać się na samych tylko oświadczeniach uprawnionego co do prawdopodobieństwa istnienia roszczenia i interesu prawnego. Uprawniony powinien również przedstawić odpowiedni materiał dowodowy na poparcie przytaczanych twierdzeń. Zgodnie z art. 738 k.p.c. sąd rozpoznaje wniosek o udzielenie zabezpieczenia w jego granicach, biorąc za podstawę orzeczenia materiał zebrany w sprawie. W zależności od etapu postępowania, na którym składany jest wniosek o dokonanie zabezpieczenia, sąd powinien poddać ocenie cały zgromadzony w sprawie materiał, o ile może on mieć znaczenie dla sposobu rozpoznania wniosku (orzeczenie SN z dnia 9 września 1961 r., IV CZ 54/61, OSNC 1963, nr 6, poz. 114). Art.
nakłada na sąd obowiązek uwzględnienia przy wyborze sposobu zabezpieczenia interesów stron lub uczestników postępowania w takiej mierze, aby uprawnionemu zapewnić należytą ochronę prawną, a obowiązanego nie obciążać ponad potrzebę. W przedmiotowej sprawie słusznie stwierdził Sąd Okręgowy, że wniosek o zabezpieczenie zasługiwał na uwzględnienie. W niniejszej sprawie chodzi o zabezpieczenie roszczenia wynikającego z art. 24 § 1 k.c. , czyli roszczenia służącego ochronie dóbr osobistych. Na podstawie art. 43 k.c. przepisy o ochronie dóbr osobistych osób fizycznych stosuje się odpowiednio do osób prawnych, czyli w tej sprawie do uprawnionego. Zasadnie uznał Sąd I instancji, że ochroną objęte są zarówno te dobra, które zostały przykładowo wymienione w art. 23 k.c. , ale także inne dobra osobiste, które przynależą osobie fizycznej, czy osobie prawnej. Do dóbr osobistych podlegających ochronie należy dobre imię, nazwa, znak towarowy, opinia handlowa itd. W niniejszej sprawie obowiązany poprzez publikację w Internecie artykułu opisującego praktyki handlowe uprawnionego i oceniając je za wadliwe, niewątpliwie dopuścił się czynu, który może podważać zaufanie do uprawnionego klienteli. Jak wskazał uprawniony w publikacji tego artykułu na profilu społecznościowym prowadzonym przez obowiązanego (profil Grupy (...) na (...) ) umieszczono informację, na którą powoływali się klienci obowiązanego domagając się rozwiązania zawartych umów. Stąd należy wskazać, że trafnie ocenił Sąd I instancji, że uprawniony uprawdopodobnił swoje roszczenie. Tym samym zarzut obowiązanego naruszenia przepisu art. 730
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.