oraz art. 518 1 § 3 k.p.c. utrzymał zaskarżony wpis referendarza sądowego w mocy. Apelacje od powyższego postanowienia złożyli w dniu 18 stycznia 2016 roku uczestnicy L. K. i B. K. , reprezentowana przez opiekuna prawnego J. S. . L. K. wniósł w apelacji o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie polecenia dokonania czynności w Sądzie Rejonowym w Bełchatowie poprzez wpisanie ostrzeżenia w księdze wieczystej Nr Kw (...) o toczących się postępowaniach sądowych i prokuratorskich mających na celu uchylenie postanowień o przybiciu, przysądzeniu własności oraz w konsekwencji unieważnienia licytacji w procedurze egzekucyjnej, która odbyła się z rażącym naruszeniem prawa w dniu 5 czerwca 2012 roku na podstawie sfałszowanych wycen nieruchomości w B. przy ulicy (...) oraz przy ulicy (...) należących do B. i L. K. . W ocenie apelującego wpis ostrzeżenia ma zapobiec innym podstępnym transakcjom zbycia nieruchomości i dalszym utrudnieniom w przypadku skargi pauliańskiej i nadużyciom w sprawie. Ponadto podniósł, że odmowa wpisu ostrzeżenia narusza zasadę prawdy materialnej oraz jego interesu prawnego, co w związku z art. 3 k.p.c. i art. 189 k.p.c. skutkuje nadużyciem prawa z art. 5 k.c. oraz koresponduje z art. 73 k.c. , który wymaga formy pisemnej. B. K. , reprezentowana przez opiekuna prawnego J. S. poparła w złożonej przez siebie apelacji apelację uczestnika L. K. , wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i dokonanie ostrzeżenia w księdze wieczystej o toczących się postępowaniach sądowych i prokuratorskich. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacje nie zasługują na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do zakresu kognicji sądu w postępowaniu wieczystoksięgowym. Zakres ten zarówno w pierwszej, jak i drugiej instancji jest ograniczony i wyznacza go przepis art.
, zgodnie z którym rozpoznając wniosek o wpis, sąd bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Nie powinno budzić wątpliwości, że określony wpis w księdze wieczystej może mieć miejsce tylko wówczas, gdy istnieje ku temu podstawa prawna wynikająca wprost z przepisu lub z dokumentu sporządzonego w prawem przepisanej formie. Analiza księgi wieczystoksięgowej wskazuje jednoznacznie, że dokonując w dniu 16 września 2015 roku wpisu, którym dokonano wykreślenia współudziału L. K. i B. K. własności udziału (...) w zabudowanej nieruchomości położonej w B. o powierzchni (...) oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu (...) jako działka numer (...) , dokonano wpisu własności wskazanego wyżej udziału na rzecz L. S.
przyjmuje się, że sąd wieczystoksięgowy, gdy podstawę wpisu stanowi orzeczenie sądowe nie może badać merytorycznej zasadności tego orzeczenia, a bada jedynie, czy orzeczenie to zawiera wszystkie dane konieczne do dokonania wpisu, tj. czy jest ono prawomocne, czy zawiera wzmiankę o wykonalności jeżeli nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji i czy z przyczyn technicznych nadaje się do wpisu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2008 roku, II CSK 115/08, Legalis nr 133170). Dodać należy, iż żądany przez apelujących wpis ostrzeżenia w księdze wieczystej mógłby zostać dokonany ewentualnie jedynie na podstawie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia wydanego w trybie art. 755 § 1 pkt 5 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem sąd może udzielić zabezpieczenia roszczenia niepieniężnego poprzez nakazanie wpisania stosownego ostrzeżenia w księdze wieczystej. Okoliczności powołane w apelacjach nie mogą stanowić podstawy wpisu w księdze wieczystej, albowiem podstawą wpisu nakazującego wpisanie ostrzeżenia w księdze wieczystej może być tylko postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia, a takiego apelujący nie przedłożyli. Ponadto wskazać należy, że przewidziany w przepisie art. 755 § 1 pkt 5 k.p.c. , jeden ze sposobów zabezpieczenia roszczeń niepieniężnych, stanowi o nakazaniu wpisu stosownego ostrzeżenia w księdze wieczystej, a zatem ostrzeżenia odpowiedniego, przystającego do systemu prawnego ksiąg wieczystych, a przy tym wypełniającego funkcję należytego zabezpieczenia. Należnego zabezpieczenia dla apelujących nie stanowi ujawnienie ostrzeżenia o toczącym się postępowaniach sądowych i prokuratorskich, albowiem informuje ono tylko o wszczęciu postępowania i dla potencjalnego nabywcy nie zawiera informacji o jakichkolwiek ograniczeniach w rozporządzaniu nieruchomością. Ostrzeżenie tej treści nie wyłączy również rękojmi publicznej wiary ksiąg wieczystych, gdyż zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 790 ze zm.), rękojmię tę wyłącza wzmianka o wniosku, o skardze na orzeczenie referendarza sądowego, o apelacji lub kasacji oraz ostrzeżenie dotyczące niezgodności stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości. Z art. 8 ww. ustawy wynika, że wyłączenie rękojmi wchodzi w rachubę jedynie w takim przypadku, kiedy może ona działać, a więc wtedy, gdy zachodzi niezgodność między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym (art. 5 ustawy). Odnosząc się do zarzutów apelujących należy dodatkowo wskazać, że zasadność wpisów do księgi wieczystej nie podlega badaniu z punktu widzenia zasad współżycia społecznego, a zatem podniesiony zarzut nadużycia prawa ( art. 5 k.c. ) należało uznać za całkowicie nieuzasadniony (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2013 roku, III CSK 75/12, Legalis nr 697913). Z tych też względów, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. oddalił apelacje uczestników jako niezasadne.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.