Sad powszechny, IV RNs 128/17

(1)o zmianę leczenia odwykowego postanawia: I. zmienić postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa- Podgórza w Krakowie z dnia 1.04.2016r. sygn. akt IIIRNs 1236/15/P w ten sposób, że zobowiązać C. K.

(1)PESEl (...) do poddania się leczeniu odwykowemu przeciwalkoholowemu w stacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego, w pozostałym zakresie postanowienie pozostawiając bez zmian; II. nie obciążać uczestnika kosztami postępowania. Sygnatura akt IV RNs 128/17 UZASADNIENIE postanowienia z 2 czerwca 2017r. Kurator sądowy przy Sadzie Rejonowym w Wieliczce wniósł o zmianę orzeczenia Sądu Rejonowego dla Krakowa Podgórza w Krakowie z 1 kwietnia 2016r. i orzeczenie wobec C. K.

(2)obowiązku leczenia w stacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego, wskazując, że podczas czynności związanych z prowadzonym nadzorem kuratorskim zastawał uczestnika w jego domu w stanie nietrzeźwości, a dotychczas prowadzona terapia nie przyniosła rezultatu. Uczestnik Z. T. wniósł o oddalenie wniosku, zaprzeczając jego twierdzeniom. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Uczestnik mieszka razem z matka i bratem, nie jest żonaty, nie ma dzieci. W związku z nadużywaniem alkoholu dochodzi do awantur w domu, podczas których interweniowała policja. Obecnie uczestnik pracuje, jako brukarz. W opinii psychologicznej biegły sądowy M. P. wskazał, że C. K.

(1)jest osoba uzależnioną od alkoholu i wymaga leczenia odwykowego. Pomimo stwierdzonych u uczestnika zaburzeń osobowości leczenie odwykowe może przynieść poprawę jego stanu zdrowia. W tej sytuacji, w ocenie biegłego psychologa, konieczne jest podjęcie leczenia w warunkach oddziału zamkniętego leczenia odwykowego. Takie same konkluzje przedstawił w swojej opinii biegły psychiatra J. K. , wskazując, że leczenie odwykowe uczestnika może przynieść poprawę jego stanu zdrowia i winno się odbywać w warunkach zamkniętego oddziału leczenia odwykowego. Obaj biegli wskazali, że leczenie winno być kontynuowane w poradni odwykowej i w grupach (...) . Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów zgromadzony w aktach sprawy IV Alk 141/17 (III RNs (...) ), których wiarygodności ani treści nikt nie kwestionował. Podstawa ustaleń faktycznych były też opinie biegłych psychiatry J. K. oraz psychologa M. P. , które zostały sporządzone przez specjalistów, odpowiadają na postawione biegłym do zaopiniowania pytania i zagadnienie, w końcu też zostały wydane po osobistym badaniu uczestnika i nie były przez niego kwestionowane. Sąd odmówił wiary zeznaniom uczestnika, w części, w której kwestionował on swoje uzależnienie od alkoholu, gdyż zeznania te pozostają w sprzeczności z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym, w szczególności z opiniami biegłych sądowych, w których jednoznacznie potwierdzono uzależnienie alkoholowe uczestnika. W pozostałej części zeznania C. K.

(1)były dla Sądu wiarygodne i stanowiły podstawę ustaleń faktycznych. Sąd zważył, co następuje: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 35, poz. 230, tekst jednolity: Dz. U. 2007 r. Nr 70, poz. 473) ustanawia w przepisie art. 21 ust. 2 zasadę dobrowolności poddania się leczeniu przez osoby uzależnione od alkoholu, a jednocześnie dopuściła określone w niej wyjątki od powyższej zasady. Wyjątki te zostały podyktowane ważnymi względami społecznymi i dotyczą one osób, które w związku z nadużywaniem alkoholu powodują rozkład życia rodzinnego, demoralizację małoletnich, uchylają się od pracy albo systematycznie zakłócają spokój lub porządek publiczny i które nie poddają się dobrowolnemu leczeniu. Stosownie do treści przepisu art. 26 ustawy takie osoby, jeżeli są uzależnione od alkoholu, można zobowiązać do poddania się leczeniu w stacjonarnym lub niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego, a o obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu orzeka sąd (art. 25 ust. 2, art. 29). Nałożenie przez sąd obowiązku poddania się leczeniu stanowi wyjątek od zasady dobrowolności leczenia przewidzianej w art. 21 ust. 2 zdanie drugie ustawy. Postępowanie ma na celu ustalenie, czy w stosunku do osoby, której dotyczy, istnieją ustawowe przesłanki do poddania jej obowiązkowi leczenia, a w wypadku istnienia takich podstaw, czy leczenie to powinno mieć miejsce w stacjonarnym czy niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego. Podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są wiec art. 24 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi , zgodnie, z którymi do poddania się leczeniu odwykowemu w warunkach stacjonarnych lub niestacjonarnych, zobowiązać można te osoby, które w związku z nadużywaniem alkoholu (…) zakłócają spokój porządek publiczny, po zasięgnięciu opinii w przedmiocie uzależnienia od alkoholu i wskazania rodzaju zakładu leczniczego. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy zauważyć należy, że po za wszelką wątpliwością zrealizowana została medyczna przesłanka, zastosowania obowiązku leczenia odwykowego C. K.

(1). Z opinii zgromadzonych w niniejszej sprawie, psychologicznej i psychiatrycznej, wynika jednoznacznie, że uczestnik jest uzależniony od alkoholu, nie ma woli podjęcia leczenia odwykowego, które uważa za niezasadne, a wiec w takiej sytuacji konieczne jest podjęcie leczenia w warunkach oddziału zamkniętego. Co więcej, biegli wskazali, że ze względu na postawę uczestnika, konieczne będzie także kontynuowanie takiego leczenia, po opuszczeniu oddziału zamkniętego, w warunkach poradni odwykowej i uczestnictwo w grupach (...) . W ocenie Sądu spełniona została także tzw. społeczna przesłanka, obowiązkowego leczenia odwykowego, a potwierdza ją w szczególności relacja samego uczestnika, przedstawiona na rozprawie w dniu 2 czerwca 2017r. W trakcie zeznań C. K.

(1)przyznał, bowiem, że jest w konflikcie z bratem, a w domu dochodzi do awantur, podczas których interweniuje policja. Co prawda uczestnik, wyklucza, aby konflikt ten pozostawał w związku z nadużywaniem alkoholu, jednakże argumentacja ta nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na treść powołanych wyżej opinii psychologicznej i psychiatrycznej, w których jednoznacznie potwierdzono chorobę alkoholową uczestnika i wskazano na obowiązek leczenia odwykowego w tzw. systemie zamkniętym. Sąd dostrzegł także, że matka uczestnika w piśmie z dnia 13 maja 2017r., pozytywnie „zaopiniowała” postawę syna, wskazując, że obecnie pracuje, jako brukarz. Opinie te należy jednak skonfrontować z informacjami pozyskanymi od kuratora sądowego, który jednoznacznie wskazuje, na problem alkoholowy uczestnika. Jak wynika ze sprawozdań kuratora C. K.

(1)wpada w ciągi alkoholowe i nawet podczas wizyt kuratora często był pijany. W ocenie Sądu pozytywny przebieg leczenia odwykowego pozwoli C. K.

(1)na odzyskanie możliwości świadomego podejmowania decyzji i ewentualnie na wyciszenie konfliktu z bratem. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.