Sad powszechny, IX Ka 128/16

(1), typ v. nr (...) , w lokalu: (...) w W. , ul. (...) , wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych z dnia 19.11.2009 roku (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540, ze zm.), tj. o popełnienie przestępstwa skarbowego określonego w art. 107 § 1 kks . Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2015 roku, Sąd Rejonowy w Wąbrzeźnie, sygn. akt II K 68/15, uznał oskarżonego K. M. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, tj. przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 kks i za to, na podstawie art. 107 § 1 kks , wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej grzywny za równoważną kwocie 90 (dziewięćdziesięciu) złotych; na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 kk w zw. z art. 20 § 2 kks , wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności wobec oskarżonego warunkowo zawiesił na okres 2 (dwóch) lat tytułem próby; na podstawie art. 30 § 5 kks orzekł wobec oskarżonego przepadek automatów H. (...) o nr (...) oraz H.

(1)o nr (...) – przechowywanych w magazynie Urzędu Celnego w T. pod poz. mag. (...) oraz pieniędzy w łącznej kwocie 470 (czterysta siedemdziesiąt) złotych ujawnionych w tych automatach – przechowywanych na koncie sum depozytowych Izby Celnej w T. ; zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie 1.920 (jeden tysiąc dziewięćset dwadzieścia) złotych opłaty oraz 1.403,56 (jeden tysiąc czterysta trzy 56/100) złotych tytułem kosztów postępowania w sprawie. Wyrok ten zaskarżył w całości na korzyść oskarżonego adwokat M. K. – obrońca K. M. , zarzucając mu, na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 kpk , naruszenie prawa materialnego:

1. W postaci art. 2 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii europejskiej stanowiącego integralną całość traktatu z dnia 2003 roku podpisanego w Atenach, na mocy którego Polska od dnia 1 maja 2004 roku związana jest z aktami prawnymi Wspólnot i Europejskiego Banku Centralnego przyjętymi przed dniem przystąpienia – poprzez jego niezastosowanie.
2. W postaci art. 4 ust. 3 i art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 1 ust. 1 lit. f oraz art. 5 Dyrektywy 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 roku (dawniej w art. 1 pkt. 11 i art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. Dz. U. UE L z dnia 21 lipca 1998 r. – uchylona nową dyrektywą 2015/1535 w dniu 7 października) ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego Dz. U. UE. L. 2015.241.1 – dalej Dyrektywy 2015/1535 – w kształcie wiążąco zinterpretowanym w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – poprzez ich niezastosowanie.
3. W postaci art. 288 Traktatu o Unii Europejskiej – poprzez jego niezastosowanie.
4. W postaci art. 14 ust. 1 Ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych , w zw. z art. 107 § 1 kks , poprzez ich błędne zastosowanie.
5. W postaci art. 107 § 1 kks poprzez jego błędne zastosowanie jak i błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż zachowanie oskarżonego nosiło znamiona czynu zabronionego, podczas gdy nastąpiła pełna depenalizacja czynu zabronionego z art. 107 § 1 kks ze względu na niemożność stosowania przepisów art. 14 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 5 Ustawy i grach hazardowych, ze względu na brak notyfikacji Komisji Europejskiej przez rząd polski przepisów ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r.
6. W postaci art. 4 Ustawy z dnia 12 czerwca 2015 roku o zmianie ustawy o grach hazardowych , poprzez jego pominięcie, w sytuacji, gdy ustawodawca wyznaczył termin do dostosowania się do wymogów wprowadzonych przez ustawę zmieniającą do dnia 1 lipca 2016 roku, co sprawia, iż art. 107 kks , jako przepis blankietowy, odsyła do przepisów, które do 1 lipca 2016 roku nie nakładają obowiązków w nich wskazanych. względnie:
7. W postaci art. 10 § 4 kks , poprzez jego pominięcie, albowiem mając na uwadze orzecznictwo ETS, utrwalone orzecznictwo sądów powszechnych oraz stanowisko doktryny, wskazujące, że brak notyfikacji Komisji Europejskiej przez rząd polski przepisów ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r. powoduje niemożność stosowania przepisów art. 14 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 5 Ustawy o grach hazardowych , a co za tym idzie brak jest możliwości stosowania także przepisu sankcjonującego naruszenie zawartego w nich zakazu, tj. art. 107 § 1 kks , oskarżony działał co najmniej w nieświadomości jego karalności. W konkluzji apelujący wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, a względnie o uchylenie wyroku i przekazanie Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest bezzasadna. Na samym wstępie stwierdzić należy, iż zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji przeprowadził przewód sądowy w sposób wszechstronny i wnikliwy, dokonując wszelkich niezbędnych czynności dowodowych, koniecznych dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego mieściła się przy tym w granicach sędziowskiej swobody, należycie uwzględniając zasady logiki i prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Pozostawała ona wobec powyższego pod pełną ochroną dyspozycji art. 7 kpk , spotykając się w związku z tym z całkowitą akceptacją Sądu Okręgowego. Odnotowania wymaga również fakt, iż pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone zostało zgodnie ze wszystkimi wymogami, jakie stawia mu art. 424 kpk , pozwalając tym samym Sądowi II instancji na pełną i właściwą ocenę motywów, jakimi kierował się Sąd Rejonowy przy wydaniu orzeczenia. W szczególności w uzasadnieniu tym w sposób niebudzący wątpliwości przedstawione zostały poczynione ustalenia faktyczne, jak i ocena zebranych dowodów. Rozpoznając niniejszą sprawę, w żadnym przypadku Sąd Okręgowy nie dopatrzył się także uchybienia przepisom postępowania karnego. Sąd I instancji w toku procesu zgromadził wszelki materiał niezbędny do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, uwzględniając okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego. Brak też przesłanek do formułowania twierdzeń, iż niedające się usunąć wątpliwości, rozstrzygnięte miałyby być wbrew regule wyrażonej w art. 5 § 2 kpk , a sprowadzające się do zasady in dubio pro reo . W związku z tym, iż Sąd Odwoławczy w całej rozciągłości aprobuje stanowisko Sądu Rejonowego w zakresie ustalonego stanu faktycznego, oceny materiału dowodowego, jak i w przedmiocie winy oskarżonego, nie ma więc potrzeby, aby w tym miejscu szerzej przytaczać argumentację zawartą w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, a za wystarczające uznać należy odwołanie się do niej. Prawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz właściwa, zgodna z wymogami art. 7 kpk , ocena wszystkich dowodów, doprowadziły Sąd Rejonowy do w pełni trafnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Sąd II instancji w całej rozciągłości aprobuje te ustalenia, które to znalazły odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, traktując je jako własne. Sprawstwo przedmiotowego czynu przez oskarżonego wykazane zostało ponad wszelką wątpliwość. Przechodząc do zarzutów zawartych w apelacji, to należy stwierdzić, iż w znacznej mierze nie zasługują one na uwzględnienie. Jeden zarzutów dotyczy technicznego charakteru przepisów art. 6 i 14 ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009r i tym samym niemożności ich stosowania przez sądy krajowe z uwagi na brak ich notyfikacji Komisji Europejskiej. W tej kwestii - kierując się treścią uchwały Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2017 r w sprawie o sygn. akt I Kzp 17/16 – należy uznać, iż faktycznie przepis art. 14 w/w ustawy o grach hazardowych nie może zostać zastosowany jako wypełnienie normy blankietowej jaką jest art. 107 par. 1 kks z uwagi na to, iż jest i był to przepis o charakterze technicznym, który na czas popełnienia czynu nie został poddany notyfikacji i w związku z tym nie może być stosowany przez Sąd krajowy. Jednakże, przepis art. 6 ustawy o grach hazardowych nie jest i nie był przepisem technicznym, w związku z czym, nawet przy braku jego notyfikacji, może on być stosowany – o ile okoliczności faktyczne konkretnej sprawy pozwalają na ustalenie, że przepis ten ma zastosowanie i że został naruszony. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny - w ocenie Sądu Okręgowego – pozwala na przyjęcie , że przepis art. 6 ustawy o grach hazardowych ma zastosowanie. Sposób w jaki działał oskarżony należy potraktować jako działalność w zakresie gier hazardowych. Automaty były wstawione do pomieszczenia przeznaczonego tylko i wyłącznie do prowadzenia gier przez użytkowników. Pomieszczenie nie było do niczego innego przeznaczone. Rodzaj pomieszczenia, jego przeznaczenie, sposób udostępniania automatów do gry - świadczą o tym, iż oskarżony prowadził działalność w zakresie gier na automatach. Zatem, w tym przypadku, przepis art. 6 w/w ustawy ma zastosowanie. Skoro zatem, ma zastosowanie, to należy uznać, że oskarżony prowadził działalność wbrew treści owego przepisu, albowiem nie miał on udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna, a jedynie na podstawie takiej koncesji możliwe było prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. Skoro oskarżony nie miał koncesji na prowadzenie kasyna, to jego działalność była jak najbardziej nielegalna i podlega sankcji z art. 107 par. 1 kks . Poruszana w apelacji kwestia działania oskarżonego w usprawiedliwionym błędnym przekonania, że nie popełnia przestępstwa skarbowego - również nie zasługuje na uwzględnienie. Oczywiście można wyobrazić sobie taką sytuację jak poruszana powyżej, jednakże niezbędny jest jeden element, jakim jest powołanie się przez oskarżonego, w swoich wyjaśnieniach, na tę okoliczność - czyli na błąd. Tymczasem, w niniejszej sprawie, oskarżony odmówił składania wyjaśnień i w żadnym razie na powyższą okoliczność nie powołał się. Zatem, w niniejszej sprawie, nie sposób hipotetycznie rozpatrywać kwestii błędu jako okoliczności wyłączającej winę, w sytuacji, gdy oskarżony na nią się nie powołał w swoich wyjaśnieniach. Obrońca w apelacji powołał się na treść przepisu art. 4 nowelizacji ustawy o grach hazardowych z 12 czerwca 2015r. jako na przepis, którym ustawodawca – w rozumieniu obrońcy – pozwala na dostosowanie się wszystkich podmiotów prowadzących działalność do wymogów zmian ustawy z dnia 19 listopada 2009r - do dnia 1 lipca 2016r. Zatem, zdaniem obrony, oskarżony jako podmiot prowadzący działalność nie miał obowiązku do 1 lipca 2016 r. starać się o koncesję na prowadzenie kasyna i tym samym mógł do 1 lipca 2016 r. swoją działalność prowadzić na dotychczasowych zasadach. Tymczasem, Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2016 r. - I KZP 1/16, orzekł, że w/w okres dostosowawczy należy stosować jedynie do podmiotów prowadzących działalność w zakresie gry na automatach zgodnie z brzmieniem ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych sprzed dnia 3 września 2015 r. Zatem, konieczne jest aby działalność owa była prowadzona na podstawie koncesji kasyna. Sąd Okręgowy przychyla się do powyższego stanowiska i w tym temacie odsyła do treści w/w orzeczenia Sądu Najwyższego. Oskarżony nie prowadził działalności zgodnie z treścią ustawy z dnia z 19 listopada 2009r o grach hazardowych, w związku z czym, powyższego okresu dostosowawczego nie należy do niego stosować. Co do orzeczonych w stosunku do oskarżonego kar, to nie sposób uznać iż są one nadmiernie surowe. Oscylują one raczej w okolicach dolnej granicy zagrożenia ustawowego. Uwzględniają wszelkie okoliczności łagodzące i obciążające i są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu. W tej konkretnej sprawie, tymi adekwatnymi karami są te wymierzone przez Sąd Rejonowy. Ponadto, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które stanowiłyby przesłankę bezwzględnej przyczyny odwoławczej, i które stanowiłyby podstawę do uchylenia wyroku. Z uwagi na sytuację majątkową i finansową oskarżonego i fakt orzeczenia kary finansowej Sąd Okręgowy zwolnił go od uiszczenia kosztów sądowych za drugą instancję.